17 - Het musical fiasco over Spider-Man
Door Yorrick • 11 april 2021
Over deze aflevering
Wat hebben Bono, The Pink Panther, griekse mythologie en Spider-Man met elkaar te maken? Wel.. de grootste en duurste Broadway musicalflop allertijden! Yorrick vertelt deze keer over Spider-Man: Turn Off The Dark!
Inhoud
Wat krijg je als je Spider-Man, de rockband U2 en Griekse mythologie door elkaar gooit? Het antwoord is Spider-Man: Turn Off The Dark, de duurste en misschien wel meest rampzalige musical die Broadway ooit heeft gezien. Yorrick vertelde in de podcast het ongelofelijke verhaal achter deze gigantische flop.
Een peperdure start vol slechte voortekens
Na het grote succes van de eerste Spider-Man film in 2002, leek een musical een slimme zet. Om er een echt spektakel van te maken, werden Bono en The Edge van U2 ingehuurd voor de muziek, ook al hadden ze nog nooit een musical geschreven. Julie Taymor, de gevierde regisseur van de musical The Lion King, werd ook aan boord gehaald. Door een onervaren producent kreeg ze echter compleet de vrije hand, wat leidde tot enkele vreemde keuzes.
Het budget liep al snel volledig uit de hand. Een normale Broadway-musical kost tussen de 5 en 15 miljoen dollar. Ter vergelijking: de hitmusical Hamilton kostte 12,5 miljoen. Voor Spider-Man: Turn Off The Dark liepen de kosten op tot een waanzinnige 75 miljoen dollar, nog voordat de show officieel in première ging.
Vlieg- en verhaalfouten
Om Spider-Man door de zaal te laten slingeren, werd een ingewikkeld systeem van kabels gebouwd die boven het publiek hingen. In tegenstelling tot andere shows, kruisten deze kabels elkaar zodat personages in de lucht konden vechten. Een cool idee op papier, maar in de praktijk leidde het tot talloze ongevallen. Acteurs raakten gewond, een stuntman viel zes meter naar beneden in de orkestbak en Spider-Man zelf bleef tijdens een voorstelling hulpeloos boven het publiek hangen.
Het grootste probleem was echter het verhaal. Regisseur Taymor was blijkbaar niet zo geïnteresseerd in de stripboeken. Ze negeerde het bekende oorsprongsverhaal van Peter Parker en zijn bekende motto "With great power comes great responsibility". In plaats daarvan introduceerde ze Arachne, een figuur uit de Griekse mythologie, als een soort spirituele gids voor Peter. In het tweede deel van de show veranderde Arachne plots in de hoofdschurk. Ze kreeg ruzie met Peter, stal een hoop schoenen, zong daar een liedje over en ontvoerde Mary Jane. Fans van Spider-Man wisten niet wat ze zagen.
De reacties op de proefvoorstellingen waren zo vernietigend dat de producenten besloten om het hele verhaal te herschrijven terwijl de musical al liep. De uiteindelijke versie was minder vreemd, maar volgens velen vooral saai en een rommelig samenraapsel van scènes. De show was zo’n catastrofale mislukking dat het de boeken inging als een legendarische flop. Het heeft andere producenten zo hard afgeschrikt dat er sindsdien nooit meer een grote superheldenmusical is gemaakt op Broadway.
Transcript
Automatisch gegenereerd transcript — vrij te citeren met bronvermelding naar wabliefteru.be.
Hey, ik ben Yorrick en dit is Wabliefteru? Een podcast waarin wij over interessante dingen vertellen. En ik ben hier niet alleen. Hier is ook... Maarten. Hey, yo, yo. Alexander. Yo. Stephan. Pipelu. Goed, jongens. We zijn terug voor een nieuwe aflevering. De eerste aflevering van dit seizoen dat ik doe. Spannend, hè? Weten jullie nog wat mijn hint was? Nee. Ik heb vorige week een hint gegeven waarover ik... Vorige week... Voor de audios is dat een week, voor ons is dat... Dat is een lange week. Dat is een lange week. Nee, echt niet? Ik ging het even over een musical. O ja. O nee. Kunnen we nog afhaken? Kunnen we naar Alexander gaan eerst? Hebben jullie enig idee over welke musical ik het zou hebben? Ja, drie in de drie biertjes. Geef een type. Er zijn duizend musicals. Het is geen Vlaamse musical. Is het die van Favo? Het is niet mijn favoriet musical. Dan is het ding als Les Miserables of zo. Mamma mia. Of die andere. Ik zal nog een tip geven. Ben je hem in het echt gaan zien? Ik ben hem niet in het echt gaan zien. En er zijn ook niet superveel mensen die het in het echt hebben gezien. We zijn er. Avenue Q. Ik zal nog een tip geven. Het gaat over een popculture-icoon. Oké. Nee? Niemand? Het gaat over een comicboekpersonage. Oei. Batman. Jongens, het onderwerp van deze week is de musical Spider-Man Turn Off The Dark. Waar niemand al van heeft gehoord. Ik verzeker je, je gaat er op dat moment misschien wel iets van horen vallen. Denk ik. Ik kan het niet beloven. Maar het is een heel interessant verhaal. Ik ben blij dat jij enthousiast bent. Dank je. Toch iemand. Oké. Op 14 juni 2011, dus dat is al tien jaar geleden bekend, het is al 2021 zeg, opende de musical Spider-Man Turn of the Dog officieel, maar technisch gezien was hij al geruime tijd ervoor begonnen. Om precies te zijn was de musical in preview sinds november 2010. Dus dat is een half jaar. dat hij previews heeft gedraaid. Previews zijn try-runs voor... Dat is geen officiële première geweest, dat is meestal kunnen die gaan zien, maar dat was niet officieel voor de critici bijvoorbeeld om het te gaan beoordelen. Hij ging in preview sinds november 2010 en tijdens die periode hebben de makers een eindeloze reeks aan fouten proberen te herstellen, de hele show herschreven en acteurs ervan weerhouden dat ze naar hun dood vielen. Voor de meeste mensen is de show een grap, de ultieme mislukking van de muziekwereld en in werkelijkheid is hij een van de meest fascinerende dwaasheden van de moderne popcultuur. Oké, ten eerste een beetje een achtergrond. Marvel had in 2002 aangekondigd dat producer Tony Adams, die bekend was van de oude Pink Panther films, een musical zou produceren op basis van de Spider-Man-strips. Sam Raimi's eerste Spider-Man-film was net uitgebracht en hielp de moderne superheld Bloodbuster geboren te worden. Dus het leek een slim idee om het Spider-Man-portfolio te diversifieren. De Marvel Cinematic Universe bestond nog niet en het genre was nog niet het megafenomeen geworden dat de moderne popcultuur zo zou veranderen. In 2002, ik denk dat dat toen, of 2001, was net die eerste Spider-Man die wij ook kennen. De Spider-Man waar wij mee opgegroeid zijn, met Tobey Maguire, inderdaad. Die was toen uitgekomen en zoals altijd, als er iets marcheert in de cinema, vinden dat overal anders terug. Een musical afgeleiden voor Spider-Man was eigenlijk nog niet nieuw. Als je tussen 2002 en 2004 naar de Universal Studios in Hollywood ging, kon je genieten van een optreden van Spider-Man Rocks. En die show was ook al een vredendeest. Het soort ding waar je alleen in pretparken mee wegkomt. Deels stuntshow en deels rock'n'roll jukeboxmusical. Ik zou daar wel naar gaan kijken. Ik ga niet liegen. naar het Spiderman-turnout wachten totdat je alles hoort. Ik zou er geld voor hebben neergelegd. Gewoon voor zo'n... Ja... Iets... Een mislukking. Een shitshow. ...te kunnen zien en te kunnen zeggen dat je dat live hebt gezien. Een shitshow is nog een beetje... Sowieso had het geld niet voor alle dingen. Dat is waar. Schol, mannen. Schol. Schol. Oké. Om de optimale creatieve ervaring mogelijk te maken, werden niemand minder dan Bono en The Edge van U2 ingehuurd om de muziek te schrijven. Het ding was... Bono en The Edge hebben nog nooit voor die een musical geschreven. Die kunnen goed muziek schrijven, maar kunnen ze ook een goeie musical? Dat gaan we nog ontdekken. Tony en zijn rechterhand David Garfinkel reisden af naar de UK om de deal met Bono en Deitch vast te leggen op papier. Toen mocht dat nog naar iemand anders vliegen om een contract te tekenen. Nu zou dat allemaal via Zoom gebeuren, denk ik. Alles ging goed totdat Bono het contract wou ondertekenen en zijn pin leeg was. Klassiek. Bolo ging naar een andere kamer om een nieuwe pin te halen. Toen hij terugkwam, had Tony Adams een beroerte gekregen en werd hij afgevoerd naar het ziekenhuis. Het contract werd wel nog getekend, maar dat was duidelijk al een slechte voorbode. Want Tony Adams Stier, helaas in 2005, nadat zijn partner David Garfinkel besloot door te gaan met de creatieve droom, en ondanks het feit dat hij zelf weinig ervaring had met het produceren, heeft hij het toch geprobeerd. Hij was eigenlijk een entertainment lawyer, een entertainment advocaat. Iemand moest het verder zetten. Nadat ze Bono en The Edge hadden getekend voor de muziek, zijn ze op zoek gegaan naar iemand die het spel kon regisseren. Dus werd de Tony Award winnende regisseuze Julie Tamer aangeworven. Tamer was de eerste vrouw die ooit een Tony Award voor beste regisseur won voor haar inventieve werk bij de Lion King musical. Wat het niet alleen een commerciële smash maakte, maar ook een verrassing voor de critici die The Lion King show eerst hadden afgeschreven als een schaamteloze Disney cash grab. Ik weet niet of je dat weet, maar The Lion King is een van de en misschien zelfs de meest populaire musical nog altijd. Die dat nu nog altijd speelt. Hij heeft massa veel geld binnengehaald. Hij is blijkbaar ook heel goed. Komt binnenkort op Disney+. Maar in het begin slecht onthaald. Nee, in het begin, voordat het uitkwam, dachten mensen dat het nooit goed zou zijn. Want hoe ga je dat doen? Dat zijn dieren. Hoe ga je dat vertalen naar een musical? Dat moet echt geleverd zijn? Nee, dat is niet echt geleverd. Ik heb nog nooit zo'n stuk van gezien. Dat is heel speciaal. Die hebben allemaal bakken aan. Noemt dat niet Cats? Is dat dan? Nee, Cats is de prequel. Dat is juist... Zalig. Voor Spider-Man Turn of the Dark ging het bijna direct slecht. In 2009 was de productie al 25 miljoen dollar in de schulden geraakt. Dat was nog voordat de previews begonnen. Hoeveel is dat? In todays manier... 26. Wel meer, ja. Waarschijnlijk gaan we dat niet meer doen. Dat was al seizoen 1. Dat past niet meer mee. Het budget werd naar verluidt vastgesteld op 52 miljoen dollar voordat de officiële release begon, maar liep zelfs dan nog stevig uit de hand. Verdere fondswervingen werden gedaan om de show gaande te houden, dit voordat zelfs nog maar één seconde gezien werd door een publiek. Het uiteindelijk budget wanneer de musical officieel werd geopend lag op 75 miljoen dollar. En even om perspectief te bieden, hoeveel denken jullie dat een gemiddelde musical voor Broadway in Amerika kost om te maken? Een stuk minder. Hoeveel denken jullie? Misschien om het duidelijker te maken in de musical dat ik weet dat jullie hebben gezien omdat ik jullie heb gedongen. Hamilton. Hoeveel denken jullie dat Hamilton heeft gekost om te maken? En dat zit goed in het gemiddelde. Vijf. Twaalf. Zeventien en een half miljoen. Hamilton heeft 12,5 miljoen dollar gekost. Rockmeister. Het geriedelde ligt tussen vijf en vijftien miljoen dollar. Dus twaalf ligt er bijna goed tussen. Dus 75 miljoen dollar. Ik moet even inbeelden waar al dat geld naartoe zou kunnen gaan. Ik ga het allemaal vertellen. Het is niet alleen naar de muziekschrijvers inderdaad, maar het was wel een spectaculaire show. Dat is nog het minste dat ik kan zeggen. Het ging niet allemaal supergoed, want er gebeurden grote veranderingen in de cast doorheen het maken van die musical, wat nooit een goeie teken is. Tamor's creatieve control leidde tot een aantal barbaarse verhaalkeuzes en uiteindelijk moest zij zelfs de productie verlaten. Van de line ging dat mee. Dus de regisseur is uiteindelijk zelfs moeten opstappen. Welke barbaarse keuzes waren het dan? Daar zobiet meer over, ja. Waarom teast jij de hele tijd, eigenlijk? Je wilt deze vraag niet teasen. Ja, maar dan ga ik ze niet vertellen. Dat is alles wat er had gebeurd. Eerst iets anders. Er komen eerst andere leuke dingen. Er waren blijkbaar veel woordenwisselingen tussen Bono en The Edge en Tamor. Dus tussen Bono en The Edge versus Tamor. Wat ook zorgde voor kleurrijke geruchten. Ze zeiden ook van Tamor dat door de musical The Lion King haar succes niet echt door... haar eigen creatieve inbreng. Ze had wel heel goeie creatieve inbreng, maar het goeie was daar de combinatie met een goeie producent. Dat is duidelijk ook hier weer. Een regisseur heeft heel veel zotte goeie ideeën. Dat ga je hier zeker merken. Weer een goeie tease. Maar bij de Lion King werd dat heel goed in toom gehouden door een goeie producent, waardoor dat een beetje gefilterd werd. Er waren goeie ideeën, misschien, maar omdat zij de volledige vrije loop kreeg, omdat de producent zelf geen ervaring had, werd dat gewoon ene grote soep. En omdat het een musical was over Spider-Man, werd er natuurlijk gebruik gemaakt van kabellijnen om die acteurs te doen vliegen of swingen doorheen de zaal. Bij een normale productie, waar er gevlogen wordt, zoals Peter Pan bijvoorbeeld, worden die kabels parallel naast elkaar aan het plafond te hangen. Dat doen ze omdat er dan geen acteurs tegen elkaar kunnen vliegen. Als je in de lucht hangt, heb je zelf geen controle. Ze trekken je van hier naar daar, maar je kan jezelf niet sturen. Je hangt aan een kabel en dat is je pad. Bij Spider-Man was dat dus niet het geval. Daar hebben ze bewust gekozen om die lijnen te laten kruisen, sommige toch, zodat personages ook met elkaar konden vechten in de lucht. Cool idee. Ik denk dat hij nooit een Ghostbuster teweeg kreeg. Don't cross the line. Dat is heel mooi. Maar dus ook die kabels liepen boven het publiek. Op papier en in theorie denk ik wel dat dat graag is. Als die echt zo over het lied kunnen swingen, en dat is Spiderman nog altijd... Dat is wel zot om te zien, denk ik. Maar in dit geval leidde het vooral naar verwondingen. Stuntdoubles raakten gewond tijdens verschillende repetities. Het gingen veel polsen en voeten kapot. Een paar voorbeelden. Actrice Nathalie Mendoza... werd op haar hoofd geslagen door een stuk wegvliegend kostuum. Tijdens de eerste preview bleef Spider-Man zelf hangen boven het publiek. Tijdens de eerste acte moesten ze hem daar weghalen. We kunnen dat inbeelden. Ja... Blijf plakken. Tijd voor de pauze. Ondertussen hangt hij daar nog. Iedereen gaat de zaal uit. Grafkrabben. Stokselen apport. Popcorn. Dat is zo awkward. Een bezemzoek. Bij andere previews vielen er zelfs stukken kabels op het publiek, wat ook niet goed is. Dat is wel een zotte 3D-effect. Tijdens één beruchte preview was het harnas van de stuntman Christopher Tierney, die dan in Spider-Man speelde, niet vastgemaakt aan de veiligheidslijn. Je weet dat sommige dingen altijd een veiligheidslijn hebben voor mocht er iets kapot gaan. dat er nog één lijn is waar je aan hangt dat niet afbreekt, dat je niet naar beneden stort. Die ging niet vast. Laat me raden. Hij viel van zes meter hoogte in de orkestbak. Amai. Waardoor hij leed aan een gebarste schedel en drie gebarste ruggenwerbels. Maar na zijn herstelling kwamen we wel terug naar de productie. Maar dat was allemaal nog tijdens de previews. De show was nog niet officieel geopend. Niemand had van onderdag gehoord. Hij heeft zelfs in het HLN-nieuws gestaan. Zelfs in het HLN? Al tien jaar geleden. Al tien jaar geleden, inderdaad. Voordat de show officieel geopend was, was het al een grap geworden. Bij de Tony Awards grapte gastheer Neil Patrick Harris dat de musical de eerste was op Broadway waar de acteurs in de cast daadwerkelijk in de cast zaten. Ik vind dat zo'n stoer grapje, maar ik vind dat wel grappig. Dat is wel jouw niveau, ja. De eerste recensies van de vroege previews waren vreselijk. Meestal wachten critici tot de officiële opening om te gaan kijken en het te reviewen. Maar omdat dat al zes maanden aansleepte, zijn er gewoon critici na previews. Dat gebeurt echt niet. Dat was eigenlijk nat dan, maar toch... Er is er één mee begonnen en de rest is dan maar gevolgd, want je moet je reviews eruit krijgen voordat er iemand anders het doet. Dus ze zijn gaan zien tijdens de previews en die waren natuurlijk vreselijk. De visuals werden wel geprezen, maar veel van de recessenten waren verbaasd over Tamer's verhaallijn. En hier komt het verhaal. Omdat Taylor probeerde het verhaal van Spider-Man om te zetten in een Grieks-mythologische hybride. Een meta-onderzoek van de kunst van het vertellen van verhalen. Klinkt speciaal. Als de chaos van Turn of the Dark kan worden gedistilleerd tot één groot probleem, dan is het toch wel het verhaal. Dit was een Spider-Man musical die gemaakt lijkt te zijn door mensen die geen twee toeters of bellen geven om Spider-Man. Spider-Man ligt bij mij persoonlijk diep aan het hart, dus bij mij was dat wel, toen ik dat las, Hoe de fuck kun je iets zo hard verkloten? Maar anderzijds denk ik... Die mensen... Je ziet dat vaak met die blockbusterfilms. Ze kunnen soms zo'n source material, hoe het zo te noemen, zo hard verkloten dat er niks van overblijft en dat het een belediging is naar de originele personages. Dat was bij deze een bekken in het verval. Kijk ook naar jouw Kathleen Kennedy. Ik hoop dat je dit hoort. Mooi. Tamer's originele versie nam in ieder geval een aantal risico's. Hoewel ze ook lijken te zijn gekomen als gevolg van het feit dat ze niet zo geïnteresseerd was in de originele strips. Ze voegde Arachne toe, de wever uit de Griekse mythologie, wiens overmoed haar door de godin Athena in een spin zag veranderen. Stephan, als kenner van de Griekse wereld en mythologie, weet jij daar iets van? Ik heb er al wel van gehoord, maar meer dan wat jij vertelt, zou ik niet kunnen vertellen. De enige wever die ik ken, is Barthe Wever, maar ik weet niet wat dat is. Mooi. Nee, ja, dus ik had er ook nog nooit van gehoord. In de voorstelling wordt Aragni een soort spirituele gids voor Peter Parker, die hem inspireert om het rood en blauw van Spider-Man aan te trekken. Even, wie van jullie kan in grote zinnen de origin van Spider-Man vertellen? Ik kan het niet uitleggen. Denk je dat hij gebeten werd door een springgaan? Een springgaan? Maarten, jij weet het, zeg het. Hij ging op school uitstappen. Hij kwijtte dat bedrijf eerst, bij Osborne waarschijnlijk. en die waren daar iets aan het maken met spinnenwebben, ofzo, iets dat spinnenwebben kon fabriceren, wat er supersterk is, niet alleen in stripboeken, maar ook in tech. Peter Parker was daar zo aan het rondjaggeren en werd dan inderdaad gebeten door een spin. Ja, daardoor kwamen zijn krachten dan. Het heel belangrijke deel is ook dat zijn opa sterft. Hij is opgevoed door zijn opa en oma. Zijn opa sterft dan bij een overval, denk ik. En dan zegt hij de mythologische woorden... With great power comes great responsibility. Kijk, zo mooi. Hij wordt wel gebeten door een spin, maar daar stopt het. Dus heel dat deel van die nonkel zit daar niet in. Hier wordt het gefocust op die arachne die hem leidt. Met great power comes great responsibility. Dat zit er ook niet echt in. Dat komt een beetje van die arachne. Iets dat zo simpel is om na te doen, hebben ze gewoon niet gedaan. En nadat hij... Die zit er wel in, de Green Goblin. In de eerste acte, al heeft verslagen, volgt het verhaal Arachne en haar verlangen naar Peter. Als spinnen kunnen ze samen hun duisternis delen, maar hij wijst haar af en al snel is Arachne uit op wraak. Dit houdt in dat ze een tientalle paar schoenen steelt en er een liedje over zingt. What the fuck? Mary Jane het liefje van Peter ontvoerd en uiteindelijk zich realiseert dat ze Peter niet kan verdoemen tot een leven zoals het haren en ze stijgt op naar de hemel. Dat is het verhaal van Spider-Man Turn of the Dark. Mooi. Roar-vibe. Ik vond het mooi dat ze hebben herscherven, want Spider-Man heeft een van de grootste en beste rogues galleries. Ik denk dat Batman ook nog heel veel bekende schurken heeft, maar Spider-Man heeft er ook echt heel veel heel bekende. Die werden dus allemaal aan de zijkant gezet om een nieuwe te verzinnen. Wat echt gatachterlijk is. Ik zie de logica. Ja, ziet er leuk uit. Nee, dus de producenten hebben gelukkig een beetje ingezien, en dat zal ook wel door de eerste ressenties zijn gekomen, dat dit verhaal gewoon niet klopte. Maar dat wil dus wel zeggen dat er previews, dat er versies zijn gezien door mensen met dit verhaal, dit heeft bestaan, echt volledig uitgewerkt. Maar dan hebben tijdens de previews de producenten beslist om de versie van Tamor helemaal te herschrijven. Wat dat stelt als je een film aan het maken hebt en mensen zijn hem al gaan zien in de cinema. Je verzint dan een volledig nieuw verhaal om hem terug te filmen en dan terug in de cinema onder dezelfde naam te steken. Dat is absurd. En ook dit bracht natuurlijk een hele hoop van die problemen met zich mee. Omdat het grootste deel van de show volledig werd herschreven, moesten de producenten en het creatieve team puzzelen met de stukjes die ze hadden. Scènes werden geschrapt, maar de sets bleven wel hetzelfde en moesten gebruikt worden op nieuwe manieren waar ze niet voor bedoeld waren. Dat was al zo'n gevaarlijk spel. De personages werden geschrapt of minder gebruikt. Behalve de groene goblin. Die staat hier, sorry. De green goblin. De groene goblin. Die werd de belangrijkste schurk van de show. Wat beter is dan logisch. Dit leidde tot een gemengde zak voor de zingtuigen. Ik heb deze dus niet helemaal zelf geschreven. Zak voor de zintuigen. Ik heb echt een zak voor de zintuigen. Ik heb eigenlijk gewoon Wikipedia gepakt en dat in Google Translate gestoken. Dan krijg je zo'n ding. Laat de voorbereiding. Sommige scènes zagen er spectaculair uit, terwijl er andere ondraaglijk goedkoop leken. Het grootste deel van het verhaal, van het eindproduct, dus hetgeen dat wel in première is gegaan, is uit de eerste twee Sam Raimi-films gehaald, met Norman Osborn's transformatie naar de Green Goblin, dat gebeurt in de stijl van Dr. Octopus uit de tweede film. Ik weet niet, dat is lang geleden dat je die hebt gezien, maar echte fans gaan wel weten hoe die twee in die film hun alter ego worden. Dus die hebben ze gewoon gemerged. Grote schurken uit de canon, zoals Carnage en Electro, worden gewoon maar een paar minuten besproken, komen even op toneel en verschijnen dan even snel terug van het toneel. Zonder zelfs enig invloed op het verhaal te hebben gehad. Geen van de personages is trouw aan de canon en de esthetiek is ook niet echt interessant. Ook al proberen ze wel een 2D-stripstijl na te bolsten. Je kunt dat zien als je stukjes op YouTube gaat opzoeken. Die costumes zijn gewoon heel flashy en heel hard afgetekend. Maar dat is het ook wel. Ik vind dat ook niet speciaal. Echt mooie esthetiek. En dan is er nog de muziek. Ik heb verteld aan Bono, dus nog Bono, nog The Edge. Twee onmiskenbare titanen van de 20-eeuwse rock hadden ooit een partituur voor een musical geschreven. En hoewel het modieus was voor muzikanten om die sprong te maken, want Sting en Elton John hebben dat wel gedaan. Het is wel moeilijk te begrijpen wat die twee eigenlijk in die musical zagen. Die link is gewoon niet snel gelegd tussen U2 en Spider-Man. Manne. Dat denk ik ook. Hun muziek voelt dus een beetje als een verzameling van nummers die uit U2-albums zijn afgewezen. En erger nog, te veel van de nummers lijken niet zoveel te maken te hebben met het vertellen van het verhaal van Spider-Man. Bij de musical is er één ding dat wel belangrijk is. Dat je muziek een beetje het verhaal vertelt. Een beetje op maat. Een beetje Hamilton-achtig. Exact. Ik heb een fragmentje van het frontnummer, noem ik dat, van de musical, gevonden op YouTube sowieso. Die musical heeft echt zo'n clip gekregen, staat op de Vivo-kanalen. Heeft ook op de radio gespeeld. Ik ga dat een klein stukje laten horen, Anolle. Gewoon om een reactie ook eens te weten. Dat je het nooit ging zeggen. Dat is hier met instructies en zo. Ik weet niet, voor de luisteraars thuis, hoeveel ik er kan insteken. Ik ga dat nog eens opzoeken. Copywriting en zo. Het kan zijn dat je maar vijf seconden hoort, maar wij gaan toch een goeie halve minuut horen. reactie. Dat komt me precies bekend voor. Dat is bekend als een U2 nummer. Ja, heel hard. Dat is Rise Above One of zoiets, van die musical. Dat is een nummer die je nu ook hoort. Dat was de acteur die Spider-Man speelde. Die hoor je al zingen. Dus die nummers waren allemaal wel oké, want dat is niet slecht. Is het goed voor een musical? Dat weet ik niet, maar Hamilton is ook geen klassieke musicalmuziek en dat werkt wel heel goed, dus waarom niet? Ze kunnen muziek maken, maar... Ja, niet alle nummers waren zo oké als deze. Elke grote musical heeft natuurlijk ook een goed en krachtig schurkenlied nodig. Een nummer dat de bad guys zingt. Als je terugdenkt aan Disney, die hebben allemaal zo'n nummer. En met A Freak Like Me Needs Company lukte het hen bijna. Publieken van de vroege previews waren tevreden met Patrick Page's prestaties als The Green Goblin en vonden het een gedenkwaardig hoogtepunt uit die shows. Dus de persoon die The Green Goblin speelde, deed dat goed. Natuurlijk kreeg hij dan een gloednieuw nummer geschreven om te laten zien hoe geweldig hij was. Dat was dus A Freak Like Me Needs Companies. Voor een goeie waardering van dit majesteuze moment moet iedereen maar eens de versie dat ze hebben opgevoerd tijdens de Late Show bij David Letterman bekijken. Ik zou nu een stukje willen laten zien, maar dat is fucking moeilijk op een podcast. Dus vertrouw mij, want van de sexy wetenschapsdames als backupdanseressen, tot de man bedekt met speelgoed bij je, van de wetenschapper die een dino uit zijn borst laat barsten, tot de gigantische metalen vrouw die op Grace Jones lijkt. Het is echt een spel dat je denkt, hoe kan deze ooit op tv zijn gekomen? Als de schurk van je eigen show, en dat is effectief in dat nummer, de lijn zingt, I'm a 65 million circus tragedy, actually more like 75, dan weet je wel genoeg dat de makers zelf ook wisten van, what the fuck zijn we aan het doen? Het ding is, die show was op zich niet zo slecht. Het was vooral saai. Veel te saai voor een show van 75 miljoen dollar. Hetgeen dat ik zei, tegenover andere budgetten is dat gigantisch. Dat geld ging eigenlijk vooral naar dat uitgebreide stuntwerk dat daarvoor gebruikt werd en gigantische LED-walls die daar eigenlijk het decor waren. Wat ook wel heel spectaculair is om te zien. Spectaculair of spectaculair? Spastaculair. Dat had ook zijn goeie punten. Zoals de vlakke 2D-look van de show, die geïnspireerd werd door de strips. Dat was wel origineel en ook wel leuk om naar te kijken. En elke keer als de Green Goblin op het podium staat, ben je zowel in de war als opgetogen. Dat staat hier. De hype en de waanzin van de preview-podiumvoorstellingen gaven het een veel beruchtiger, beruchtiger... Weer eens een woord, hè? Beruchtigere reputatie dan het eigenlijk verdienen. Beruchtigere... De rum slaat toe. Ja, denk het. Het is zeker niet de slechtste musical ooit gemaakt, maar voor wat het bedoeld was, een gezinsvriendelijke visueel spektakel om een namiddagje te vullen, diende het als een oké optie. Musicals zijn van nature behoorlijk nerdy en nu de geeks de aarde hebben geërfd en musicals zoals Hamilton de popcultuurwereld domineren... Mooi gezegd. Lijkt het wel verrassend dat zoiets als een andere superheldenmusical of iets sci-fi-achtig of iets fantasy-achtig op Broadway niet de norm is geworden. Het verhaal is koning als het gaat om musicals. En als dat verhaal afkomstig is van een reeds bestaande intellectueel eigendomme dat gemakkelijk op de markt te brengen is voor internationale toeristen, is dat des te beter. Maar Spider-Man Turn of the Dark heeft daar eigenlijk elke mogelijkheid op geëlimineerd. Turn of the Dark was zo'n katastrofale mislukking dat het de slechtste gedacht... Amai. Ik ga nog eens drinken. Drink nog eens, dat gaat beter. Oh nee. Mijn geluid staat nog op. Daar zijn wij neergeschoten voor worden door Yorrick. Wat een amateurisme. Exact. Turn of the Dark... Waar was ik? Turn of the Dark was dus zo'n katastrofale mislukking dat het de slechtste gedachte van elke cynicus leek te bevestigen over hoe dom zowel musicals als superhelden eigenlijk zijn. Laat staan dat we in een nieuwe gouden eeuw van superhero-genre zitten. Marvel, DC zijn eigenlijk wel goeie dingen aan het maken. Was dit ene voorbeeld zo slecht dat we er nu nog altijd geen soortgelijke van hebben gezien? Er is gewoon niks gemaakt dat nog maar in de buurt komt, gewoon omdat dat zo slecht was dat mensen daar schrik van hebben gekregen. Helaas zal dat waarschijnlijk ook niet gebeuren, zolang de dwaasheid van de muzikale Spider-Man nog in ons collectieve geheugen gegript staat. Broadway is een brutale wereld en 57% van nieuwe musicals worden openslagen er niet in om hun kosten te dekken. Dus die geven heel veel geld uit en dan, door sales, verdienen ze dat terug. En meer, hopelijk. Maar ja, als je je musical al 75 miljoen dollar kost, dan moet je heel veel ticketjes verkopen om dat terug te verdienen. Was dat dan ook de duurste musical ooit? Op dat moment was dat een record. En nu niet meer? Dat weet ik eigenlijk niet. Dat heb ik niet gegoogeld, jong. Voorbereiding. Top. Op dat moment was dat inderdaad een record voor de musicalwereld. Dus als maar 75% van alle musicals slagen, dan neemt je dat niemand kwalijk om dat niet nog eens te proberen. En hoe lang heeft die musical echt gespeeld? Niet zo lang. Een aantal jaar. Ja, toch jaar. Volgens Google is het nog altijd Spiderman. Volgens Google is het dus nog altijd Spider-Man. Shrek The Musical, 27,6 miljoen op de tweede plaats. Ja, maar die hebben wel een goeie verdienste gehad. 27,6 en aan Spider-Man ineens 76 miljoen. Weet je waarom Shrek de musical zoveel heeft gekost? Vertel. O nee, kom je mop, man. Dat weet ik helemaal niet. Het is gewoon om die mens helemaal te Shrek-ifyen. Het kost zoveel moeite en zoveel geld. Elke keer uren in die sminkstoel. Het zijn ook gewoon die uren die je nu uren, natuurlijk. Ik wou echt hetzelfde zeggen. Hey. Hey. Hij kan ook al niet praten, dus... Echt waar. Als Donkey had hij hem ook wel gekunnen. Donkey. Donkey. Donkey. That's a nice boulder. Een keer al bij Swamp. Dank je. Zo, dat was het verhaal van Spider-Man Turn of the Dark, een musical over Spider-Man, gemaakt door YouTube. Ik heb er nog nooit van gehoord. Ik ook niet, denk ik. Nee. Verrassend. Voilà. En absurd dat er zoveel geld is ingekropen. Ik vraag me af. Als we hier dan toch Spider-Man-kinders hebben, waarom in de allereerste Spider-Man-films Spider-Man-webcons puver vanuit zijn arm en in de nieuwe Spider-Man-films hij daar een apparaatje van nodig heeft? Je weet dat zo'n comics van tijd tot tijd helemaal gereboot worden, van nul. En dat er schrijvers van nul eigenlijk zo terug het origine, zoals bij films eigenlijk ook, worden herschreven. Ze hebben in de comics... Ik weet niet of dat eerste of eerste film is. Ze hebben in de comics ook een Spider-Man gehad die dat... Uit zijn DNA, uit zijn armen echt, die web kon doen. Maar dat was niet de norm. De eerste Spider-Man maakte altijd zelf die webshooters. En ze hebben echt een retcon gedaan om dat terug naar die webshooters te brengen. Dat is wel graag. Verschillende versies van hetzelfde personage, door een andere schrijver bedacht. Dat is wel canon op een of andere manier in Marvel, dat er zo één is. Maar het coolste vind ik dat je die webshooters maakt, want dat laat zien hoe slim die één eigenlijk is. Dat is wel waar. Dat laten ze ook zien met die nieuwe. Dat hij dat zelf maakt, is puur omdat hij... Dat is een slimme kerel, een nerd. Dat is in de twee nieuwste versies met zo'n machijntje. Met de blijter daar. En de laatste met Holland daar. Met die blijter. Ja, nee. Inderdaad, een goeie vraag. Dat is keuzes. Creatieve keuzes. Kijk. Goed. Dat was Spiderman. Over welk onderwerp zouden jullie zijn musical willen zien? We hebben toevallig 75 miljoen. Nee, niks. Ik zou wel een superhero musical willen zien. Maar een super... Of een Avengers. Iron Man of zo. Een Avengers film. Ja, toch? Ik zou wel kijken. Ik moet denken, je hangt altijd wel vast aan zo'n podium. Gaat dat ooit cool genoeg zijn om... Als je creatief genoeg bent. Ja, waarom niet? Dat kan ook dat ze daar iets origineels mee doen. Als je nu ziet, in België, wat is dat, 40... Dat is ook wel vrij interactief en dynamisch. Dat gebeurt wel veel. Dat is ook nergens anders. Dat er een musical in zo'n grote hangar wordt gedaan. Dat kun je wel veel meer doen. Wel, tot nu toe is er nog geen Marvel-musical gekomen. Misschien dat dat wel komt ooit, want die hebben toch geld mee open. Waarom niet nog eens proberen met een goede verhaalsschrijver? Ik denk wel dat Avatar een grave musical zou zijn. Dat die blauwe of de laatste lichtkering? De blauwe, de blauwe avatar. Efectief dat er iets van een avatar experience ofzo iets is on stage. Ik heb dat ooit eens ergens... Ik wou dat mooi kunnen zijn. Ik heb dat ooit eens ergens iets poppen gehad ofzo geweest. En natuurlijk de Nikolonian avatar ook. Daar zijn we allemaal mee opgegroeid. Ik heb dat nooit gezien. Dat is echt de beste serie. Ik vind het al niet de beste serie. Je hebt dat nooit gezien? Nee, ik heb dat overlaat proberen op te pikken. Het eerste seizoen, omdat dat op Netflix staat, maar ik raak daar niet echt door. Met de firebanda. Dat is basically de superhero, die mensen. Ik weet het, maar ik snap dat mensen dat heel goed vinden en dat zal ook wel, maar ik raak daar niet door. Ik weet niet waarom. Ja. Ligt hij nu? Ik vond die film wel goed. Wat? Nee, dat is niet waar. Dat is gewoon raar. Op zich was hij nog wel, maar hij stopt zo ineens. Die film, hè. We hebben die samen gezien, hè, Erik. Dat was echt erg pijnlijk. Dat was dingen. Youssef? M. Night Shyamalan. Shyamalan. Die binnenkort een nieuwe film heeft over een soort van beach waar je ineens heel snel oud wordt. Beach? Een strand? Een strand. Het gaat over een gezin die naar het strand gaat. Ik heb gewoon de Superbowl-trailer van gezien. Die kinderen hebben twee kleine kindjes van drie jaar of zo. En ineens zijn die twintigers... terwijl die zelf nog in hun hoofd drie jaar zijn. Er is iets raars met dat strand. In Dogauen. Die van Baywatch zijn er geweest. Die zijn ook wel al oud, die van Baywatch. Goed, dat was het voor deze week. Leuke topiek. Goed, en volgende keer is het voor hier de laatste van de groep. Alex Juanji. Mixmans. Spannend. Spannend. Moet ik ook al een teaser geven? Ja. Het is een verhaal dat vrij recent... Gedocumenteerd is. Ken je dat? Ja. Bert de Pau. Exact. Ik heb hier enkele slachtoffers bij me. Nee, ja. Het is een beetje... Ik ben geïnteresseerd in de complottheorieën erom, zal ik zeggen. Het is speciaal. Ik ben benieuwd. Goed. Bedankt voor de laatste keer. Het is wel eens uitgebreid, denk ik. En ja, dat was het voor deze week. Voor Wabliefteru? Goed. Dag. Dag. Dat is leuk. Zeg dag, hè. We zijn nog altijd even enthousiast. Echt. Nee, dada. Bedankt voor de laatste keer. Dag. Wabliefteru?