15 - Le Mans '66, de race die alles veranderde
Door Yorrick • 28 maart 2021
Over deze aflevering
Stephan heeft het deze keer over een onderwerp dat hij zelf gekozen heeft: Le Mans '66. Auto's, snelheid & Italianen! Wat wil je nog meer?
Inhoud
De 24 uur van Le Mans is een van de zwaarste autoraces ter wereld. In tegenstelling tot een Formule 1-race, die ongeveer 90 minuten duurt, racen de wagens in Le Mans een volledige dag en nacht. Ze leggen daarbij een afstand af van wel 4.000 tot 5.000 kilometer. Dat is een enorme test voor zowel de auto als de coureur. In 1966 was dit legendarische circuit het toneel voor een verhitte strijd tussen twee giganten: Ford en Ferrari.
Een mislukte deal en een persoonlijke vete
In de vroege jaren '60 domineerde Ferrari de racewereld, en in het bijzonder Le Mans. Het Amerikaanse Ford was daarentegen totaal niet bezig met racen. Hun verkoopcijfers daalden echter, omdat de jeugd op zoek was naar sportievere en krachtigere wagens. Het gezegde in de autowereld was toen: “Win on Sunday, sell on Monday”. Een overwinning in een race betekende dus meer verkoop in de showroom.
Ford had het geld, maar niet de race-ervaring. Ferrari had de racewagens, maar zat in financiële problemen. De oplossing leek simpel: Ford zou Ferrari overkopen. Na maanden onderhandelen stond de deal op springen. Enzo Ferrari, de oprichter van Ferrari, eiste volledige controle over zijn raceteam. Henry Ford II weigerde dit en Enzo blies de deal af.
Wat Ford niet wist, was dat Enzo Ferrari de onderhandelingen gebruikte als een list. Hij wilde de Italiaanse trots aanwakkeren en zo financiële steun krijgen van de Italiaanse regering en Fiat. Zijn plan werkte. Henry Ford II voelde zich bedrogen en zwoer wraak. Hij besloot Ferrari te verslaan op de plek waar het voor hen het meeste pijn zou doen: op het circuit van Le Mans.
Winnen, wat het ook kost
Ford investeerde miljoenen in de ontwikkeling van een eigen racewagen: de Ford GT40. De eerste pogingen in 1964 en 1965 waren echter een ramp. De Fords waren snel, maar niet betrouwbaar genoeg voor een 24-uursrace. Ferrari won beide jaren met overmacht. Na de tweede nederlaag stuurde een woedende Henry Ford II een duidelijke boodschap naar zijn team: “De volgende keer winnen jullie maar beter.”
In 1966 stond Ford er met een sterk verbeterde GT40. Ze hadden geleerd van hun fouten en de wagens waren nu niet alleen snel, maar ook betrouwbaar. Tijdens de race vielen de Ferrari’s één voor één uit met mechanische problemen of door ongevallen. Al snel domineerde Ford de race en bezette de eerste drie plaatsen. Om de overwinning veilig te stellen, gaf het team de opdracht om het rustiger aan te doen en samen over de finish te rijden voor een perfect fotomoment.
Coureur Ken Miles, die op kop lag, vertraagde om zijn teamgenoten te laten bijkomen. De drie Fords kwamen zo goed als gelijktijdig over de finish. Miles dacht dat hij gewonnen had, maar de organisatie besliste anders. Omdat zijn teamgenoot iets verder achteraan was gestart, had die in dezelfde tijd een grotere afstand afgelegd. Daardoor werd Ken Miles tweede. Een bittere pil voor hem, maar een gigantische triomf voor Ford. Ze hadden Ferrari eindelijk verslagen, en zouden dat ook de volgende drie jaar blijven doen.