2 - Het Djatlovpas mysterie
Door Yorrick • 1 maart 2020
Over deze aflevering
In 1959 verdween een groep ervaren skiërs tijdens een expeditie zonder enig, of misschien toch een paar vreemde sporen. Wat zorgde voor hun verdwijning? Een lawine? Aliens? Of hadden ze er gewoon geen zin meer in?
Inhoud
In februari 1959 vertrok een groep van negen ervaren skiërs op expeditie in het Oeralgebergte in Rusland. Ze keerden nooit terug. Wat volgde was de ontdekking van een bizarre en angstaanjagende plaats die tot op de dag van vandaag vragen oproept. Wat is er die nacht gebeurd op wat nu bekendstaat als de Djatlovpas?
Een expeditie met een fatale afloop
De groep, onder leiding van de 23-jarige Igor Djatlov, wilde de berg Otorten bereiken. Dit was een tocht van de zwaarste categorie. Alles leek goed te gaan tot de groep niet op de afgesproken datum terugkeerde. Een reddingsactie werd opgestart.
Op 26 februari vonden de reddingswerkers de verlaten tent van de groep. Het was een vreemd zicht: de tent was van binnenuit opengesneden. Er waren sporen van voetafdrukken die wegleidden van het kamp, richting een nabijgelegen bos. De sporen leken te zijn van mensen die rustig weggingen, niet in paniek.
De ontdekkingen die volgden, werden alleen maar vreemder. De eerste twee lichamen werden gevonden onder een grote dennenboom. Ze waren enkel gekleed in hun ondergoed. Drie andere lichamen, waaronder dat van Djatlov zelf, werden gevonden tussen de boom en de tent. Het leek alsof ze probeerden terug te keren. Het duurde nog twee maanden voor de laatste vier lichamen werden gevonden, begraven onder vier meter sneeuw in een ravijn.
Onverklaarbare verwondingen en vreemde theorieën
De lijkschouwing maakte het mysterie alleen maar groter. De eerste vijf slachtoffers waren gestorven door onderkoeling. De vier skiërs die in het ravijn werden gevonden, hadden echter zware inwendige verwondingen, zoals schedelbreuken en verbrijzelde ribben. Een arts vergeleek de kracht die nodig was voor zulk letsel met die van een auto-ongeluk. Opvallend was dat er geen uiterlijke wonden te zien waren. Bij één van de vrouwen ontbrak bovendien haar tong.
Door de jaren heen zijn er veel theorieën ontstaan om de gebeurtenissen te verklaren:
- Een lawine: Een logische verklaring in de bergen. De groep zou de tent hebben opengesneden om snel te ontsnappen. Toch werden er geen sporen van een lawine gevonden en de rustige voetafdrukken wijzen niet op paniek.
- Militaire testen: Er waren verhalen over oranje bollen in de lucht die nacht. Op de kledij van de slachtoffers werd ook een hoge dosis radioactiviteit gevonden. Dit voedde de theorie dat de groep per ongeluk getuige was van een geheime wapentest. De schokgolf van een explosie zou de zware inwendige letsels kunnen verklaren.
- Een valwind: Een recentere en aannemelijke theorie spreekt over een zeldzame, extreem krachtige windvlaag. Zo’n wind zou de tent hebben doen instorten en de groep gedwongen hebben te vluchten. De enorme kracht van de wind zou verklaren waarom ze niet konden rennen. De slachtoffers in het ravijn probeerden mogelijk een schuilplaats te bouwen die door de wind instortte en hen verpletterde.
Het officiële onderzoek werd snel afgesloten met de vage conclusie dat de skiërs waren omgekomen door een "overheersende onbekende kracht". De dossiers werden geheim verklaard, waardoor het mysterie van de Djatlovpas tot op de dag van vandaag blijft bestaan.
Transcript
Automatisch gegenereerd transcript — vrij te citeren met bronvermelding naar wabliefteru.be.
Hey, ik ben Yorrick en dit is Wabliefteru? Een podcast waarin ik elke week een onderwerp uitschrijf en vertel aan mijn twee companen Maarten. Hoi, hoi. En Stephan. Hoi, hoi. Zij luisteren en zeggen af en toe ook eens iets. Ik heb dat niet uitgeschreven, je hebt dat getypt. Dat is waar. Wat is het verschil tussen u en een brief, Yorrick? Je brief is geschreven en jij hebt dat getypt. Lies. Dit is dus het niveau van aflevering twee. Waar blijft dat u? Deze keer gaan we het niet hebben over een moordenaar, maar over de Dyatlov Pas. Wat? De Dyatlov Pas. Mogen wij raden wat dat is? Ja. Dat vind ik tof. Dat vind ik tof. Dat trekt op een biathlon, maar het is een diathlon. Is het diathlon of diatlov? Diatlov. Diatlo... Ken je de naam, Dyatlov? Wie is dat? Dat is van een persoon. Van dat Poolse winkelsje op de Breda Bounder. Die had je nog. Die had je nog. Polsky deed ik het ook. Die is Polskyé. Rustig lukken. Dan ga ik ook een serieuze gok doen. Nee, wacht. Die had love. Wacht, dan weet je het. Ja, ik weet het, maar ik weet niet van wat. Die had love. Het gaat niet van dat zijn, ik bedoel, dat die naam... Wat denk je? Zeg eens in welk genre dat ligt. Waarom? Het ongeluk in de diatlofpas. Ah, een trein namelijk. Ik kan het gewoon vertellen, dan ga ik het toch nooit raaden. Het ongeluk in de diatloogpas deed zich voor op de nacht van 1 op 2 februari 1959. In Oblast Sverdlovsk. Er gaan zo veel juristische namen tussen zitten, ik kan er geen zak van kunnen. Wacht, ik weet het. De vorige metafraans ging ook goed. Nog niet zeggen als je het weet. Nu ga ik het vertellen gewoon. Het gaat niet zijn, denk ik. Jawel, waarschijnlijk wel. Maarten, ga je het verhaal vertellen? Oké, dat is niet waar. Ik wist het. Goed? Nee, ik weet de naam van die mens. Wat? Oplast, verdomme. Nee, Dietlof. Igor Dietlof. Dat weet ik niet. Ik ken gewoon een Dietlof. De pas is vernoemd naar Igor Dietlof. En Igor Dyatlov, een 23-jarige Rus, stelde in Oblast Ferdinandsk het huidige Yekaterinenburg, een groep van acht mannen en twee vrouwen samen, voor een expeditie met als doel de berg Otorten te bereiken. soort van ervaren skiers slash bergbeklimmers die een expeditie doen, dus een doel proberen te bereiken in een berg die nog nooit iemand heeft heeft gedaan. In welk jaar was dat? 1959. De route die ze wouden nemen en die vertrok uit Vigeuge, werd bestempeld als een... Vigeuge. You want to see my Vigeuge? Very nice, Vigeuge. You'll never get this, Lala. De route werd bestempeld als een categorie 3 route, maar alle leden uit de groep hadden een klassificatie voor categorie 2, dus ze wouden eigenlijk een upgrade naar categorie 3. Chique dinges. De groep bestond uit Igor Dyatlov, 23 jaar. Yuri Doroshenko, 21 jaar. Lyudmila Dubnina, 20 jaar. Mijn tante noemt ze Lyudmila. Is dat zo? Echt waar? Hoe zeg je dat? Lyudmila. Lyudmila. Allee, bij haar, hè. Bij haar in Rusland. Bij ons weet ik het niet. Georgy Krivonischenko, 23 jaar. Alexander Kolevatov... Dat is zelfs niet moeilijk. Kolevatov, 24 jaar. Zinaida Kolmogorova, 22 jaar, dus heel veel rondte net over de 20 jaar. Rustem Shlobobin, 23 jaar. Nicolai Thibaut Brignol, dat is een Fransman, denk ik. Dan Thibaut. 23 jaar. Yury Yudin, 21 jaar. En dan hebben we ook nog Semyon Zolatov, 38 jaar. Oei. Hoe zit dat met de papa? Ik denk dat ze een ervaren, oude rot mee wouden nemen, omdat hij meer levenspijs had. Zat er een zwarte bij? Ik denk dat dat allemaal... Die zou als eerste doodgaan. Drie buigen. Juri Yudin, dus een van de laatsten die ik zei, moest al terugkeren na twee dagen, omdat hij leed aan reuma en last begon te krijgen aan zijn knie. Dat is de oudste, hè? Nee, 21 jaar. Wat een domme week. Dankzij zijn getuigenissen en andere dagboeken en camera's die teruggevonden werden in het laatste kamp, hebben ze de route en gebeurtenissen een beetje kunnen samenstellen. Dus er is iets fout gelopen tijdens die expeditie. Voorafgaand aan de expeditie had Jatlov Dyatlov. Ik denk dat je het zo zegt. Dyatlov. Mag ik iets zeggen over die naam? Allee, je mocht... Dat is toch die toets van Tjernobyl? Nee, dat is gewoon familie of zo. Ik zei gewoon... Die naam komt mij bekend voor. Dyatlov, ja. Dat is die kerel van Tjernobyl. Ik heb de serie gezien. Laat ons weten in de comments of dat waar is. Stuur het naar... Stuur een mailtje naar... Alsjeblieft, Ruhe. Oh my god. Spam die mailbox. Een kwaliteitsmeme als antwoord. Gegarandeerd. In een petje. In een petje. Voorafgaand aan de expeditie had Jatlov beloofd een telegram naar hun sportvereniging te sturen zodra de groep terug in Vizag was aangekomen. Dus na het gebeuren. Het bericht werd ten laatste op 12 februari verwacht, maar omdat Jatlov echter Yuri Yudin op de hoogte had gesteld van een mogelijke vertraging, voordat hij de groep verliet, werd er na 12 februari niet direct actie ondernomen. Vertragingen van een aantal dagen waren namelijk gebruikelijk bij zulke expedities. Pas toen de verwanten van de klimmers een reddingsactie eisten, stuurde het hoofd van het instituut op 20 februari een groep vrijwillige studenten en leerkrachten erop uit. Die daar niks van ervaring hebben. Twintig. Nee, die wel wat ervaring hebben, anders hadden ze het niet geraakt. Op... Ik stelde ze gewoon zo een klein stapje voor. Kletterschouw. Ik wil jou ook nog eens kijken. Ik wil eens kijken naar de berg of de Yorrick. De Yorrick en de Joeden. Ik moest erbij komen. Ik voelde hem al heel de tijd zeggen. O nee, dat wordt me rooiendraad. Camera. Oké, op 26 februari, dus nog eens zes dagen later. Ik zit tweede keer met mijn vliegtuig aan de berg of zo. Hallo. Gaatje vasthouden, hè. Hoppies toe. Oh my... Oké. Op 26 februari vond men de verlaten en ingevallen tent die opengesneden was langs de binnenuit. En dit in de nu zogenoemde Dyatlovpas. Dus ze hebben dat nu vernoemd, die pas waar dat allemaal is teruggevonden. Allee, niet nu, toen dat dat gebeurd was. Nee, nu echt. Februari 2020. Het is februari. O, dat is eng. Het vierde. Exact. Dat is 21 jaar geleden, niet? 59? 27, en ik ben van 92. Ik heb een lange tijd. Dus Vincent van 59. Shit. 21 jaar geleden. Exact. Lang geleden. Godverdomme, shit. Oh nee. Ik heb dat allemaal overgetypt van Wikipedia, dat stond daar fout. Copypasta. Ja, overtypen. Oké, dus een… Nee, meester, ik heb dat niet gekopieerd. Ik heb dat gewoon overgetipt. Het is iets anders. Een spoor van voetafdrukken leidde naar de rand van een nabijgelegen bos. Na 500 meter was dat spoor echter door de sneeuw bedekt. Aan de bosrand vond het reddingsteam de overblijfselen van een kampvuur en de lichamen van... Fuck. Krivonischenko en Dorosjensko. Dus twee van de negen mensen. Ik weet al niet meer hoeveel dat waren. Dat waren mannen. Dat waren mannen, denk ik. Twee van de mannen. Ja, mannen. Ja, twee mannen. Nee, oh nee. Jawel, twee mannen. Ze vonden hun lichamen onder een grote dennenboom. Ze waren beide blootsvoet en droegen enkel nog hun ondergoed. Tussen de boom, dus waar die twee gevonden waren, en het kamp werden daarna ook de lichamen van Dyatlov zelf, Kong Mogorova en Shlebotim gevonden. Dus dat zijn er nog eens drie extra, vier extra, drie extra. Drie extra, vier extra, vijf extra, drie extra. Men vermoedt dat ze op de terugweg naar het tentje waren, dus naar het kamp. De lijken werden afzonderlijk gevonden op een afstand van 300, 480 en 630 meter van die dennenboom waar die andertwee liggen. Het begint al wat raar te worden. De zoektocht naar de vier overgebleven klimmers nam meer dan twee maanden in beslag. Ze vonden de vier niet. Twee maanden later, op 4 mei, werden ook hun lichamen gevonden onder vier meter dikke sneeuw en in een ravijn in het bos op 75 meter afstand van die dennenboom. Dus allemaal redelijk dicht bij elkaar. Niet goed gezocht. Niet hoog gezet. We wilden zo'n kleutertje zien vliegen of iets. Misschien zo'n schubje. Ik heb weer een lijk gevonden, meneer. Ik voel mijn vingertjes niet meer. Oké, uit de lijkschouwing van de eerste vijf slachtoffers kwam naar voren dat hun lichamen geen dodelijk letsel vertoonden. waardoor men tot de conclusie kwam dat ze allen door onderkoening waren gestorven. Dus de eerste vijf, die niet in de ravijn waren gevonden. Slobodin had wel een kleine barst in zijn schedel, die echter geen dodelijke verwonding kon zijn geweest. Heel bizar. De lijkschouwing van de vier die mij teruggevonden werden, gaf daarentegen een totaal ander beeld. De drie lijken vertoonden zware verwonderingen. De zware verwondingen. De zware verwondingen. Wat? Oh, ik kan het niet. Daarmee. Dead by amazement. Dat van Thibaut Brignon. Sorry, even. Stephan trok een blik. Hij vergeet dat dit een podcast is en dat niemand zijn gezicht kan zien. Beschrijf de feest. Oké. Dat van Thibaut Brignol had zware schedelbreuken en de lijken van Dubini Nana en Solotho Ravv... Dat is eigenlijk wel de richtmanier, lachen met die mensen. ...vertoonden zware botletsels. En volgens dokter Boris Vosrogianni moest de kracht die deze verwondering verwo... Verwondingen veroorzaakte... die dat deze verwondering... Fuck, jongen. What the fuck? Verwonding. De kracht die deze verwondingen veroorzaakte, had erg groot zijn geweest. Hij vergeleek de kracht met dat van een auto-accident. Opvallend was het ontbreken van een uitwendigletsel. Het was allemaal inwendig, waardoor het leek alsof de lijken door hoge druk vermint waren. Bovendien ontbrak ook de tong van Dubinana. Oké. Fuck. Aanvankelijk werd er gespeculeerd dat de inheemse Mansi-bevolking de groep misschien had aangevallen en om het leven had gebracht. Maar de bewijsstukken rond hun dood ontkrachten deze theorie, want enkel de voetafdrukken van de klimmers waren zichtbaar en er was ook geen teken van geweld. Het ding is, op zo'n berg, als er voetafdrukken zijn gebeurd en het sneeuwt niet of het waait niet hard, dan blijven die ook redelijk lang bevroren in die sneeuw liggen. Daarom dat ze ook een maand nadien en zelfs nog langer nadien die voetafdrukken hebben kunnen bestuderen. Misschien even terug naar een van de raarste en vreemdste aspecten. Krivonischenko en Doreschensko werden in hun ondergoed gevonden. waar ook de andere slachtoffers redelijk schaars gekleed waren. Die hadden ook niet alle kleren aan die je zou moeten als je daar in die bergen rondloopt. Sommigen hadden slechts één schoen aan, terwijl anderen geen schoenen of enkel sokken droegen. Anderen droegen afgescheurde stukken kleding van medeklimmers die reeds gestorven waren. Dus dan gezien, daar is het van afgetrokken. Heel speciaal. Nu, de aannemelijkste verklaring voor dit is het zogenaamd paradoxaal uitkleden. Ken je dat al? Ik heb dat gisteren nog gedaan. Eerst mijn onderbroek uitdoen en dan mijn broek. Oh, amai. Exact. Zoiets, hè. Nee, dat is het niet. Kutje. Hoe zou je dat doen? Ik weet dat vrouwen... Ik weet niet of er ooit vrouwen hier gaan luisteren. Die kunnen hun BH uitdoen zonder hun... Allee, met nog kleren aan. Een dopje of zo. Ik kan dat ook met mijn BH. Doe je eens voor. Tadaa! Amai, ik weet het echt! Wat? Oké, dus paradoxaal uitkleden. Dat doet zich bij 25% van de sterkgevallen door hypothermie, dus onderkoeling, voor. En meestal is dat dan bij middelmatige tot zware onderkoeling. Hier is de persoon dan gedesoriënteerd door die onderkoeling en verwart, waardoor de persoon zich in kwestie begint uit te kleden. En wat dan zich opnieuw wijst op warmteverlies en visieuze cirkel. Dus blijkbaar is dat iets wat je met je kop doet. Je hebt het zo koud dat je je kleren... Dat je warm bent. Ja, dat je warm bent en je kleren begint uit te doen. Hoe zot moet het zijn dat je daar op die berg, tussen de sneeuw, je kleren begint aan te doen, tot op je onderbroek. En dan doodga je van onderkoering. Uit onderzoeksrapporten bleken nadien ook nog wat andere vreemde ontdekkingen aan voor te komen. Zo werd de tent van binnenuit opengesneden, maar aan de sporen kon men zien dat alle personen uit het kamp, uit eigen overweging te voet, het kamp hadden verlaten. Dus niet dat ze meegedwongen werden door anderen. Iedereen is echt vrijwillig weggegaan. Dat kun je toch niet weten? Als er een van die mannen nog in dat kamp zit met een geweer op hem en hij zegt wandel weg. Ook in die sporen zie je dat. Vrijwillig wel zogezegd. Dat is een goed punt. Als je gespannen bent en gestrest dat je misschien wel anders loopt dan iemand die rustig wandelt... Ik weet dat niet. Ik ben geen forensisch onderzoeker. Dat wist ik nog niet. Uit meer onderzoek bleek dat de kledij een grote hoeveelheid aan radioactieve besmetting bevatte. Toch niet in het diatlof van Chernobyl. Dat is nooit bevestigd geweest. Het eindoordeel was dat alle groepsleden door een overheersende onbekende kracht gestorven waren. Het gerechterlijk onderzoek werd in mei 1959 officieel beëindigd omwille van het ontbreken van een schuldige partij. En de processtukken werden in een geheim archief opgeborgen en de fotocopieën, waarvan een aantal pagina's ontbraken, werden pas in de jaren negentig openbaar beschikbaar gesteld. Dat is wel twintig jaar geleden. Zoals de Russen. Daarom. Nee, dertig. Fuck. I'm surrounded by morons. Op het einde van dit verhaal weet je wat er gebeurd is, want dat zal ik echt heel ambetant zijn. Dat zullen we zien. Sowieso niet. De toegang tot het gebied werd tot drie jaar na het ongeluk versperd en de enige overlevende Yury Yudin zei later in een interview als ik de mogelijkheid had om God één enkele vraag te stellen, dan zou dat zijn, wat is er die nacht met mijn vrienden gebeurd? Dus er is nog altijd, tot nu, geen uitsluiting over wat. Maar, zometeen gaan we wel naar mogelijke verklaringen. Mogelijke? Mogelijke, ja. Er kwamen nog wat meer factoren naar boven rond het onderzoek, maar deze staan niet mee in het officieel onderzoek. Dus je denkt ervan wat je wilt. Na de begrafenissen gaven verwanten van de slachtoffers aan dat de huid van de slachtoffers er opvallend oranje uitzag en dat hun haar volledig grijs was. Een zonnemankje geweest. Zonnemankslidjes. Zoals Trump. Een voormalig opsporingsambtenaar zei in een privéinterview dat zijn dosimeter Een dosimeter een hoog stralingsgehaal te aantonen rond de Shoshla-tschal en dat dit de oorzaak was van de radioactiviteit die bij de kledingstukken gemeten werd. De bron van de straling werd echter niet gevonden, dus die mens zei dat die straling in die radioactiviteit in die kleren kwam door ergens anders, niet in die en pas maar iets waar ze ervoor gepasseerd waren. Maar we hebben ze nooit kunnen bewijzen. Een andere groep bergbeklimmers, die zich ongeveer 50 kilometer ten zuiden van de plaats van het ongeluk bevond, zag Merkwaardige oranje-kleurige bollen in de noordelijke hemel. Tot die nacht, zeggen ze. Daarom dat ik zeg, deze staan niet in het officieel onderzoek. Tussen februari en maart 1959 werden de soortgelijke bollen in Ivdel en aangrenzende gebieden door verschillende afzonderlijke ooggetuigen ook waargenomen, waaronder de Meteorologische Dienst en het leger. Maar dat staat nergens zwart op wit. Dat is mond aan mond gezegd geweest. Een beetje orietjes. Ja, drie oranje bollen. Hoe ziet het er dan uit? Ik weet het niet. In een aantal berichten werd gesproken over de aanwezigheid van een grote hoeveelheidsgroot in het betreffende gebied. Wat leidde tot speculaties dat het leger het gebied in het geheim gebruikte en dit in de doodpot wilde stoppen. Maar waarvoor, dat staat hier ook nergens bij. Die gebruikten gewoon het gebied. Eerst met speciale wapens en dan die kookt ze nu van binnenuit. Ja, nu komen we bij mogelijke verklaringen. Fuck, zeg. Je hebt ze. Opgelost. Opgelost. We gaan naar huis. Case closed. Ik zal misschien daarop inpikken. Er is er eentje dat een beetje vergezocht is, maar toch. Ze kunnen gestorven zijn door infrageluid. En infrageluid kan paniekaanvallen veroorzaken bij mensen en komt van oftewel wind dat rond bepaalde bergstroken raast, maar het leger is daar ook onderzoek naar aan het uitdoen om dat te gebruiken als een soort wapen. Dus dat is geluid dat mensen zot maakt, dat mensen zotte shit laat doen. En die waren misschien daar testen aan het doen daarmee, maar dat kan ook komen van wind in een bepaalde snelheid, in een bepaalde... Frequentie. Frequentie, voilà. Er werden ook legertesten gedaan. Dit is wel bekend. Er werden ook legertesten gedaan met parachutemijnen. In de gebergtes, maar in de Russische gebergtes. Dat zijn er wel wat. Parachutemijnen ontploffen in de lucht en de verwondingen die een schokgolf van zo'n bom kan veroorzaken, komen min of meer overeen met dat van sommige slachtoffers. Dat is eigenlijk wel logisch. Dit zou ook die oranje bolle kunnen verklaren. Maar de voetstappen kloppen dan niet. Omdat die voetstappen redelijk kalm… Vrijwillig. Vrijwillig, kalm, weg van het kamp. Niet lopend en van die dingen. Bijvoorbeeld… Hier. Er lag een andere… verklaring zou zijn dat ze gestorven zijn door een lawine of de angst voor een lawine. Dat is een redelijk logische verklaring. En daarom was de tent van binnenuit opengesneden. Omdat ze wakker werden, direct zijn gaan lopen in het donker, waardoor ze nadien de tent niet direct terugvonden. Ze hadden ook een een pillicht zaklamp gevonden die op de tent lag, die nog aan in de aanpositie stond. Waarschijnlijk heeft er een slimmerik nog een zaklamp gepakt, aangedaan en daar laten liggen, zodat ze die tent zouden kunnen terugvinden, mocht die niet bedolven worden. Maar je hebt al gezegd dat hij niet waar was, dat hij weg waren gewandeld. Volgens mij zou hij wel terug zijn. Inderdaad, de voetafdrukken waren niet consistent met die van iemand die in paniek wegloopt. Dus in tegendeel, de voetafdrukken kwamen eerder overeen met iemand die rustig wegwandelt. En er lag geen sneeuw bij het ontdekken. Zoals ik zei, sneeuw blijft redelijk hard liggen als het niet waait. Dat tooit daar eigenlijk nooit. Dus aan de Lawine hadden ze gewoon gezien dat het dat was. En de skiers waren ook ervaring genoeg om de gevaren van lawines te weten waar ze liggen in de gebergten. Skiërs? Ja, dat zijn skiërs. Die expeditieleden zijn ervarers. Dat kwam in beginvorm. Let eens op, jongen. Terug naar het begin. Door andere skiërs werd er ook geen tekenen van lawine gehoord of gevoeld in die gebergten. Dus dat denken ze ook niet. Nu, in 2019, dat is één jaar geleden, is er nog een expeditie naar die site geweest om het te onderzoeken. En daar komt dan de meest logische verklaring uit woord, vind ik, in Wikipedia. Namelijk die van een valwind. Een valwind is een zeldzame soort van windvlaag die superhevig is, waardoor de skiers niet in de tent konden blijven, maar ze moesten vluchten. Dat zou ook weer verklaren waarom de tent plat was gezakt, waarom er nog een zaklamp was opgelegd. En ze konden ook niet rennen in deze soort wind. Dus ze moesten rustig wegdoen, omdat het gewoon te hevig was en ze niet konden rennen. Je kent dat, dat je tegen de wind stap, stap, stap schoffelt. En ze denken dat de groep die dat te zware vooroordelingen hebben gekregen een hut hebben proberen bouwen, maar die door die wind is ingestort en eigenlijk door zo'n stevig wind ook allemaal is gaan vliegen en verspreid rond het kamp. En zo'n hutje hebben ze geprobeerd te bouwen, een bivakhut. En dan maak je met natuurlijke shit, takken, stenen. Natuurlijke shit. Dus dat is nu eigenlijk afgeklopt op als er iets gebeurd is, kan het dit hoogstwaarschijnlijk zijn geweest. Maar ja, we zijn wel meer dan twintig jaar later. We zijn wel meer dan twintig jaar later na het ongeluk. Hebben jullie ideeën wat er gebeurd zou zijn geweest met Dyatlov en zijn companen en companienes? Ik heb alle opties al wel begrepen. Buiten Aliens. Ik dacht dat er niemand dat ging zeggen. Loser. Oranje bollen in de lucht. Er zijn natuurlijk mensen die zeggen dat het aliens waren. Het is ook vreemd. Er zijn dingen die nog niet verklaard zijn, zoals de tong die dat ontbrak. Zullen die gestorven zijn van druk van binnenuit? Nee, niet druk van binnenuit. Harde druk op het lichaam, maar geen uitwendige letsels. Dus iets dat eigenlijk verpulvert, maar niet van... Een schokkel of zoiets. Ja. Het lijkt wel Sailor van Heroes. Ja, dat is een beetje van alles. Wat een dated reference was dat, jongen. Een serie van bijna twintig jaar geleden. Ons tijdsbesef... Allee, mijn tijdsbesef is totaal niet zo goed. Kapot. Over tijd gesproken, we zitten op het einde van onze podcast weer. Nog iets te zeggen, jongens? Ik kan er niet zo goed af van die dingen. Er zal waarschijnlijk nog wat komen, maar totaal iets anders dan de vorige keer. Zal ik de volgende wel doen? Dank je, Stephan. Niet zo verreuzen in het vissen. Yes. Hebbelik. Komt eraan. Dat is niet waar. Je hebt het beloofd nu. Stap tape. Stuur al je vragen naar watblieftru.nl. Fuck. Goed. De vorige keer een moordenaar, deze keer een mysterie. Wat is de volgende keer? Misschien ook een moordenaar. Maar niet dezelfde. Je weet dat nooit. Idiotine. Hoe heet dat? Ik weet het niet. Het kan niet. Ik ben Yorrick en dit was Wabliefteru. Ik ben nog steeds Maarten. Dag, ik was Stephan. Merci voor het luisteren. Tot volgende week. Ciao, smakelijk.