73 - Woodstock '99: Brandstichters, kakagevechten en geweldadige chaos
Door Yorrick • 18 september 2022
Over deze aflevering
In 1969 vond de eerste Woodstock plaats: een festival vol peace and love.. In 1999 vond de laatste Woodstock plaats: een festival vol geweld en chaos! Yorrick vertelt het verhaal over het meest rampzalige festival dat eindigde in een gigantische vuurzee..
Inhoud
In deze aflevering van Wabliefteru duikt Yorrick, samen met Stephan en Alexander, in het verhaal van Woodstock '99. Dit festival, dat dertig jaar na het legendarische 'peace and love'-festival van 1969 plaatsvond, staat bekend als een complete ramp, een "trainwreck" van onverwachte chaos en geweld.
Het originele Woodstock in 1969 was een symbool van de hippietijd, met 400.000 bezoekers die genoten van muziek en vrede, ondanks de drukte en vertragingen. Grote namen zoals Jimi Hendrix, Janis Joplin en The Who sierden het podium. Maar in 1999 nam het verhaal een heel andere wending.
De organisatoren, onder wie Michael Lang, wilden het succes van 1969 herhalen en de dertigste verjaardag vieren. Ze kozen voor een voormalige luchtmachtbasis in Rome, New York, als locatie. Een slechte keuze, want het terrein bestond voornamelijk uit beton en asfalt, zonder bomen of schaduwplekken. De twee hoofdpodia lagen bovendien op 3,7 kilometer afstand van elkaar, wat zorgde voor lange, zware wandelingen in de brandende zon.
Er werden 400.000 tickets verkocht voor 150 dollar per stuk, wat neerkomt op zo'n 270 dollar vandaag. De prijzen op het terrein waren absurd hoog: een flesje water kostte vier dollar en liep op tot twaalf dollar. Eigen eten en drinken meenemen was verboden. De temperatuur steeg tot een gemiddelde van 38 graden Celsius, en de weinige drinkfonteinen hadden wachtrijen van 25 minuten.
De beveiliging was gebrekkig. De organisatie huurde geen politie in en wilde geen gewapende beveiligers. In plaats daarvan waren er 'peace patrols' in gele T-shirts, vaak ongetrainde studenten die zelf drugs gebruikten of hun T-shirts verkochten. Hierdoor konden criminaliteit en wanorde snel de overhand nemen. De toiletten stroomden over en het drinkwater bleek al snel vervuild te zijn met fecaliën, waardoor festivalgangers ziek werden en in een walgelijke mix van modder en uitwerpselen moesten stappen.
De fatale finale: Chaos en verwoesting
De sfeer op Woodstock '99 was vanaf het begin grimmig. Vooral bij optredens van hardere bands zoals Korn en Limp Bizkit sloegen de gemoederen om. Fred Durst van Limp Bizkit spoorde het publiek zelfs aan om "shit te breken", wat leidde tot moshpits vol geweld en gewonden. Soundmixing-eilanden werden afgebroken en gebruikt om op te crowdsurfen. Tijdens een afterparty in een vliegtuighangar werd een busje gestolen en door het publiek gereden, en er werden schaamteloos seksuele handelingen tegen de muren verricht.
Een veel ernstiger probleem was het wijdverspreide seksuele geweld. Vrouwen werden voortdurend lastiggevallen, betast en er waren meldingen van groepsverkrachtingen tijdens concerten. Na afloop werden vijf verkrachtingszaken geopend, maar zonder arrestaties. De verantwoordelijke voor de beveiliging van de afterparty verklaarde zelfs een man betrapt te hebben die een bewusteloze vrouw aanrandde in het gestolen busje.
Als een poging om de sfeer te verbeteren en de slachtoffers van de Columbine High School shooting te herdenken, deelde een anti-wapenorganisatie 100.000 kaarsen uit tijdens het optreden van de Red Hot Chili Peppers. Een mooi gebaar tijdens het nummer 'Under the Bridge', maar dit escaleerde snel.
Toen de Red Hot Chili Peppers als laatste act een cover speelden van Jimi Hendrix's "Fire" – een knipoog naar het originele Woodstock – en op een groot scherm een video van Hendrix's slotnummer uit '69 werd getoond, brak de hel pas echt los. De kaarsen werden gebruikt om kampvuren te stoken, flessen vlogen in brand, auto's werden omvergeworpen en in brand gestoken. Winkels en bankautomaten werden geplunderd en in vlammen gezet. Zelfs vrachtwagens met propaangas en torens met speakers werden omvergetrokken en in brand gestoken. De lucht kleurde oranje van de vlammen.
Wonder boven wonder vielen er tijdens de rellen geen doden, maar het festival eiste wel drie levens door hitteberoertes en een aanrijding. De politie moest het terrein de hele nacht ontruimen en de menigte kalmeren. Jaren later weigerde Michael Lang, een van de organisatoren, zijn eigen fouten in te zien en legde de schuld volledig bij de festivalgangers, die hij afdeed als "krankzinnige marge" die niet volwassen wilden worden. Woodstock '99 staat in schril contrast met zijn voorganger en zal de geschiedenis ingaan als een rampzalige viering van muziek en chaos.