Transcript
Automatisch gegenereerd transcript — vrij te citeren met bronvermelding naar wabliefteru.be.
Goeienavond, dit is... Doe maar ineens. Nee, doe maar ineens. Hé, goeienavond. Dit is Wabliefteru? Een podcast. Maar dat komt uit om... Ja, tegen de avond. Mensen luisteren wanneer ze willen. Hé, hallo iedereen. Dit is een podcast Wabliefteru? Waarin dat wij... Wat, gast? Dat doe jij expres, hè? Doe nog eens. Hallo iedereen, dit is Wabliefteru, een podcast waarin wij dingen aan elkaar vertellen die leuk, interessant en iedereen wil het gewoon weten zijn. Maar vandaag niet, want het is aan Yorrick. Maar ik ben hier ook met... Stephan. En Yorrick. En nog altijd niet... met Maarten. Dat mopje moet er ook altijd bij, want dat maakte ook altijd. Heb ik dat vorige keer gedaan? Dat weet ik al niet meer. Vorige keer niet? Nee. Want ik was toen aan het denken van, misschien moet ik dat niet elke keer blijven doen. En nu doe jij dat terug. Dus nu moet ik het wel doen elke keer. Dus de volgende keer kunnen de mensen zich er aan verwachten. Ik ben ook nog altijd Alexander. Laat weten wat je van deze intro vond. Ja, misschien moet ik het dan nooit meer doen. Mr. Stephan, hij is waar we hem hebben willen. Eindelijk. Hij geeft het op, hij laat het ons gewoon doen. De volgende stap is dat hij weet dat hij eruit moet stappen. Dat is wel echt erg. Dan hebben we eindelijk geld kunnen verdienen. Yorrick heeft nu al die sponsorship-money's. Die dikke bek hier voor de deur. Met een dikke Peugeot. Een zilvergrijze Peugeot. Goed, jongens. Hebben we updates? Heeft er iemand die... Echt? Ja, ik heb eindelijk mijn update. Waar ik twee weken voor heb moeten nadenken en ineens, toen ik ging slapen om half twaalf, niet om elf uur... Maar je bent er een week voor thuisgebleven om daar echt over na te schrijven. Dat is echt niet goed. En ineens kwam dat tot mij, dat moest ik zeggen. Ik heb dat direct gestuurd naar Olle. Het was over een jonge kerel, Laurent, ik weet zijn naam niet meer, die twaalf jaar is, die net zijn master in de fysica had behaald. En niet op twee jaar, waar je normaal op doet, maar op één semester. Eén semester? Hoe lang is een semester? Een semester is zes maanden, Yorrick. Echt? Ik wist dat niet. Dat was zo geheel. Een trimester is drie maanden. Een semester is zes... Zes, zes, zes... Zes maanden. Een negenmester is negen maanden. En een twaalfmester is twaalf maanden, joh. Dat vind ik goed, oké. Wist ik niet. En die heeft een rumored IQ van 145. Het is te lang geleden om te weten hoeveel dat is. Ligt dat nu hoog op de schaal? Dat is hoog, ja. De grens is zo'n 125, denk ik. Dan gaat dat toch niet alleen door zijn IQ zijn dat dat zo gelukt is. Dan vind ik dat niet mega hoog of zo, 145. Behoorlijk boven bekwamen. Hij is twaalf jaar. Hij heeft al zijn doctoraat. Hij gaat nu nog zijn doctoraat doen. Hij groeit nog in de UQ. Dat verandert over de jaren, maar normaal blijft dat wel wat hetzelfde. Dat er mensen aan de tafel zijn bij wie dat dat haalt. Dat kan ook. En bij wie dat dat stijgt. Dat kan ook. Zijn echte droom is om... Zeg geen naam, Yorrick. ...difficiële organen te maken. Jij zegt het wel tegen hem, dus het kan alleen maar gaan over mij. Er zijn hier maar drie personen in de kamer. Ik bedoel, jij zegt geen naam en dan was dat Yorrick van... Achterliggend, hè? Ah ja, oké. Heeft er nog iemand anders een update? Ik was hier bijna niet. Je waart hier bijna niet. Ik was hier bijna niet. Te laat. Ik was misschien ook een beetje laat. Misschien moeten we dat ook zeggen, want mensen gaan helemaal in de war zijn. Alexander, was je hier bijna niet? Meestal nemen wij op bij Alexandrie, maar vandaag niet, want vorige week hebben we het bij mij gedaan. De week daarvoor was het ook nog eens bij mij en we zijn de volledige Toer aan toer en deze keer zitten we bij Stéphane. We gaan nu een foto trekken die we op Instagram gaan zetten. Letterlijk nu. Als je dat nu bekijkt op onze Instagram... Komt hij nu op de Instagram. Dus ik was rustig naar hier aan het ballen, op de brede baan. Zeventig per uur. Je mag daar zeventig, heel gedetailleerd. Op de brede baan. Op stukje van de brede baan. Op de brede baan. Op een gegeven moment... Ik dacht op de brede baan van Merksem naar Ekeren. En jij zei nee, maar dat was van de andere kant. Van de bustrezel naar ons. Dus op een gegeven moment... Je hebt altijd een rijvak voor zo, voor rechtoor, dus wat wij doen, en dan een rijvak voor de tegenliggers. Op een gegeven moment zie ik voor mij, op mijn rijvak, een tegenligger rijden, in zo'n oude lingo. Dus hij was aan het proberen een andere auto in te halen. Maar dat lukte dus niet. Ja, maar dat lukte niet. Dat zijn volle lijnen ook, denk je? Ja. Dat was dus niet aan het lukken, dus ik kom dichter en die auto rijdt nog altijd voor mij. Dus op een gegeven moment... Er zitten 20 à 25 meter tussen, dus die mevrouw probeerde dat in te halen met een Berlingo en de auto was een BMW. Dat was niet aan het afgeven. Ik denk dat dat aan het gebeuren was, maar op een gegeven moment begint die mevrouw in paniek te slaan. En die vindt er niet beter op om af te kappen naar haar eigen rijbaan, terwijl die BMW naast haar rijdt. Die BMW moest echt gewoon op de parkeerstrook beginnen te rijden. En die Berlingo, die mevrouw, die was echt helemaal zo... Die had ons wel laten stressen, maar ja... Je was te zot om te lopen. Dat was echt mega... Als je je niet kunt inhouden, doe dat ook niet. Nee, dat is echt gevaarlijk. Want die BW moest mega... Die mevrouw had ook zoiets van... Wat moet ik hier doen? Dus die remt ook niet. Dus ze zei ook niet... Waarom doet ze dat ook zelf? In de fucking lingo. Niet overschotten aan power-in of zo. Inderdaad. Die kapt echt gewoon af naar haar eigen... Misschien een zilvergrijze Peugeot of zo. Die kapt echt af naar haar eigen vak. Dus die BW moest echt megahard... Afschaan dat er geen auto's stonden toen, want dan is dat heel zot geweest. Ja, want dan had hij een BMW tegen die auto's moeten rijden. Fucking hell. Maar dus jij had er bijna niet geweest. Waarom? Omdat hij bijna tegen mij gereden was. Kettingbotsing. Kettingbotsing dan eigenlijk gewoon. Nee, totale spookrijdbotsing. Ah ja, jij kwam langs de andere kant. Oké, ik dacht dat jij daarachter reed. Nee, nee, nee. Die reed op mij af. Oké, amai. Ik was de hele tijd aan het denken van je rijdt daarachter, je zit die in. Je reed letterlijk op mij af. Amai, fucking hell. Oké, dan zou ik wel stressen. Wat doe je dan? Alles toegooien? Nee. Ik zou nog blijven gewoon. Ik ben niet in mijn rechten. Je moet dat betalen. Ik ben niet in mijn rechten. Chicken spelen. Gewoon chicken spelen. Nee, blijven gewoon. Stel je voor. De eerste daadweek deed picht. Bitch. I'm not a bitch. Misschien dacht zij nog dat ik ongekend ging, maar niet met mij, hoor. Ik heb je schoen getuurd. All right. Ik heb niks van updates, denk ik. Jij hebt geen updates? Ik heb geen updates. Maar wel een onderwerp. Maar ik heb wel een onderwerp. Moeten we niet de elephant in the room proberen? Ja, we gaan het wel even aanduiden. Vorige week was het aan Stephan en de week daarvoor was het aan mij. En als iedereen goed kan tellen is dat we deze week aan Maarten zijn geweest. Maar Maarten is er niet. Zou het dan, Swansy? Het is lang geweest. Swansy, leg uit. Waarom heb je niks? Ja, ik weet het niet. Ik had die bijna doodse ervaring. Je moet zeggen dat je letterlijk te weinig tijd had. Ja, weinig tijd. Ik was het ook een beetje vergeten. Maar dat was niet het idee. Want ik heb ook gezegd, moest ik het niet vergeten zijn, dat ik nog altijd weinig tijd had. Maar tegenwoordig ben ik zo druk met nog altijd wel wat in het huis bezig. Je bent verhuisd, maar het is nog niet helemaal... Ja, er moet gewoon nog wel wat gebeuren en wat details. Ja. Ik begin niet aan mijn onderwerp voor te zeggen dat ik een onderwerp heb voorzien. Dank je, Yorrick. Denk ik. Je zou kunnen zeggen dat ik dat niet doe en dat ik de outro had laten spelen. Dat had ook goed geweest. Dat had ook goed geweest. Maar kijk, ze zien dat Alexander man genoeg is om dat te kunnen zeggen. Zeker. Yorrick is heel hard op mij, hij begint een rage, dat moet ik ook wel een beetje zeggen. Je hebt wel even stress dat je eruit ging. Ik had echt een traan emoticon gestuurd en dat is al... Dat hoeft al veel te zijn. Op zich is dat niet zo, zeg. Jij moet er zo uitkijken, want dan stapt Stéphane en Maarten er ook uit. Dan ben ik alleen en niemand gaat luisteren naar mij. Hey, dit is wel weer een podcast waarin ik iets aan jullie vertel. Iedereen zegt... Ik ben hier ook vandaag met Yorrick. Dat was het. Oké, goed. Ik ga eraan beginnen. Jongens... We gaan op hotel. Op de hotel. Naar welk hotel? Seasal Hotel. Nee, we gaan niet naar het Seasal Hotel. Sterk. Heel straf. Ik wou juist vragen of jullie nog een hotel kennen. Hilton Hotel. Het is totaal niet een hotel, denk ik. Het Hilton Hotel. Kennen jullie nog hotels? Radisson. Van der Valk Hotels. Ja. Goeie, Keet. The Holiday Inn. Maar dat is niet hetgeen waar we naartoe gaan. Ibi's Hotel. Hard Rock. Hebben jullie ook hotels? Hard Rock Hotel. Echt? Ja, hotels. Ik in Vegas. Hardrock hotel en casino. Dat wil ik wel eens doen. Wat is het beste hotel? Hotel Mama? Hotel Mama. Ah, mooi. Nee, we gaan naar het Hotel President in Kansas City. In? Kansas City. Ik ben daar al geweest. Jij weet het ook. Ik ben niet fan van hotels, Alexander. Ja, maar dat wou ik houden voor straks. Dus wacht nog even. Maar het is goed dat je het al benoemd hebt. Niet te veel interactie. Ik ben even niet mee. Ik ga al beginnen aan een klein stukje van mijn verhaal. Jongens, op de ochtend van 4 januari 1935, dat is al even geleden. Maar jij doet altijd zo'n dingen in de geschiedenis. Ja, kijk, soms vind ik zoiets duidelijk. Streetboy. Omdat dat dingen zijn die mensen niet kennen. Dit is een goed verhaal en ik wil dat goed verhaal delen. Maar dan doe je echt twee dingen die mensen niet leuk vinden. Een lange podcast maken. Nee, nee, nee. Deze gaat lang zijn. Op de ochtend van 4 januari 1935 kwam de nieuwe schakelbordbediende Della Ferguson aan in Hotel President in Kansas City, Missouri. Precies op tijd voor haar dienst. Schakelbordbediende, is dat zo dat je dan in een lift staat ofzo? Ik wou juist vragen, Alexander, wat is een schakelbordbediende? Is dat dat je dan in een lift staat en dan de knopjes indrukken? Nee, om de telefoons door te verbinden. Ja, goed zo, Stephan. In die tijd hadden ze een groot bord... Per ding was dat? In dat hotel was dat. Dat was een hotel en dan kon je zo bellen naar de... Eterne lijn of zo. Naar de Bali. Kunnen wij doorverbinden naar... En dan doe je dat. Dus dat is een groot bord met allemaal gatjes en kabels. Dat wist ik niet. Ik dacht dat dat in die telefooncentrale was gebouwd. Ook, ja. Maar deze was puur voor dat hotel. Een groot hotel. Een groot hotel, inderdaad. Kort na aankomst, terwijl ze haar ronde deed voor de vele wake-up-calls, dus die moest dat ook zelf doen, en dan wakker worden. Het is zo laat. Dat doen ze nu nog. Zag ze dat het indicatie… Wat doe je als je dan pak 10 tegelijk hebt om 7 uur morgens? Nee, hoor, ik twijfel. Dan is dat binnen de minuut. Niet zo terug als die zilvergrijze Peugeot. Ik heb gevraagd om zeven uur. Niet drie naar zeven. Geef mij een oplossing. Ik denk dat de duurste kamers eerst worden gebeld. Dat is waar. En als jij nu vijf kamers hebt, exact dezelfde betalen. Ja, dan... Dit zijn de echte vragen. Wie weet zit hij er ook met meerderen. In één kamer. Nee, met meerderen aan dat schakelbord. Jongens, al die receptie en de conciërs erbij. Kom, iedereen moet iemand bellen. We moeten er vijftig aan. Het is al om zeven uur. Goeiemorgen. Dit is uw wake-up call. Oh my god. Terwijl ze bezig was met haar wake-up calls, zag ze dat het indicatielampje brandde voor de kamer 1046. De telefoon lag van de haak, wou ik dat zeggen. Ze belden naar de hoofdbalie. Hoe heet dat? Hoofdbalie. Er waren dan meerdere balies. Ik weet het niet. In mijn artikel staat hoofdbalie. Geraldine. Effe. Ik heb deze op het laatste minuut niet in elkaar moeten plaatsen. Dat kwamen we niet vergeten. We hadden er gewoon een beetje de babbel aan. Over drank of zo. Wij konden drankspelletjes doen en daarom. Wij zouden ook feest vinden. Dat is misschien een bonus aflevering. Ze bellen naar de hoofdbalie waar Rudolf Probst... Probst? Dat is een moeilijke naam. Probst. En dat is een piccolo, de opdracht kreeg om naar de kamer te gaan. Wat is een piccolo? Dat is wel een hulpje. Je zou die koffers ook naar boven doen. Ja, zeker. We hebben een pakje aan, dan kunnen jullie het bekendste picken. De bekendste? Dat wij allemaal kennen in Vlaanderen. Een persoon? Ja, het is een persoon, maar het is een fictief persoon. Nee, niet echt. Jullie kennen het pakje van een piccolo? Ja. Dat pakje van een piccolo, als je dat ziet, aan wie denk je dan? Ik denk aan een aap. Chaplin? Nee, komaan. Een aap ken ik eigenlijk ook wel, want er zijn aapjes. Nee, ook zoiets bij zon. Nee. Het is een Belg dan eigenlijk. Het is een stripverhaal, een strippersonage. Ah, dat dingetje. Hoe noemen ze dat? Robert Doezenkappel? Ja, voilà. Ik weet niet meer wie dat is, maar één van de twee is een piccolo. Hij heeft zo'n baks gedaan. Toch? Of heb ik dat niet gebeeld? Dat was ook serieus vroeger, hè? Ja. Lijkt een beetje op Maxim Perlamy, denk ik. Maxim Perlamy? Maar dat was goed. Ja, dat is geen nostalgie. Heb je je nostalgie eens besproken? Masupilami. Masupilami, die maakt... heel mooi. Heel schoon. Ja. Probst... Oh man, dat is echt een moeilijke naam. Probst kende de kamer en wist ook wie de gast was. Hij had de jongeman twee dagen eerder naar boven gebracht en herinnerde zich zijn gezicht nog goed. Toen dat props aankwam, hing er een niet-store bordje aan de knink. Omdat props zijn taak correct uitvoerden... Ik heb heel veel props naar elkaar geschreven. Precies. Omdat props zijn taak correct uitvoerden, klopte hij toch een paar keer hard op de deur, waarna hem werd gezegd binnen te komen. Toen hij de kamer 1046 wilde betreden, bleek de deur van binnennaad op slot te zijn. Maar hij hoorde wel, kom binnen en doe het licht aan. Dus een stem van binnen. Maar hij kon niet binnen? Nee, hij kreeg de deur niet open. Dus hij riep door de deur in de veronderstelling dat de gast gewoon dronken was en dat de persoon binnen de telefoon terug moest ophangen. Tofs besloot dan dat zijn taak erop zat en ging terug naar beneden. Zich totaal niet bewust van de horror die zich zou gaan ontplooien. Jongens, dit was zo'n teasertje. Ken je dat? Je hebt dat vaak in een film of in een serie, dat je zo'n fast-forward hebt van in het verhaal. Maar ga jij weer een mystery horror doen? Het is een mystery horror, ja. Ik kan het meestal ook wel leuk vinden. Als de feiten goed zijn. En dat is bij Yorrick soms wel. Als je zegt dat hij mensen props noemt, wie weet noemt hij mensen gewoon Jan. Jan Propst. Dus dit is een stukje uit het verhaal dat zich later... Ik heb dat nog eens gedaan bij de Diamond Heist. Ik ben zo begonnen met een stukje dat later in het verhaal komt. Dus we keren wat terug in de tijd, naar 2 januari 1935. Roland T. Owen schekte in... Schekte. Schekte. Checkte in in het hotel. Checkte in in het hotel, president. Rolton Stephan deed... Nee, nee, niet doen. Dat mag niet. Beter niet doen. Het is te moeilijk. Nee, nee, nee. Dat is niet de woke. Die heeft liever van je op. De woke police. Dus hij checkte in in het Hotel President op 2 januari 1935. Hij liep vroeg in de middag door de lobby en vroeg om een kamer die zeker niet op het gelijksvloer lag. Owen werd naar zijn kamer gebracht door de Piccolo Propst, die zich herinnerde dat Owen zeer goed gekleed was en een donkere overjas droeg. Vreemd genoeg had hij geen tassen bij zich en had hij alleen een haarborstel, kam en tandpasta bij zich. Vermoedelijk in zijn zakje. Die hebben ze later dan. Denk ik. De mysterieuze jongeman zag er goed uit, maar had een zichtbaar liteken op zijn slaap en een bloemkooloor, waardoor het personeel dacht dat hij misschien een bokser of een worstelaar was. Hij praatte netjes en leek begin de twintig te zijn. Volgens zijn registratiedocumenten was hij afkomstig uit Los Angeles. Een bloemkooltje inderdaad. Een klein bloemkooltje. Van een slager erop te krijgen. Inderdaad, dat is wel een raar te zien. Dat is een goeie weetje, dat wist ik niet. De officiële uitleg is een bloemkooloor, ook wel een schrompeloor, dus inderdaad een beetje verschrompeld, of een bokseroor. Is de benaming voor een oor dat door beschadiging van het kraakbeen het bolle uiterlijk van een bloemkool heeft gekregen. Dus echt puur door beschadiging. Is dat de reden dat je ook zo'n oren hebt dat je aan de zonnereup zit? Dat is van al dat schaakboksen. Oh my god. Deep cut. Diep cut. Mooi. Prost brach Owen dus naar zijn kamer, waar hij onmiddellijk zijn schammele bezittingen uitlade uit zijn jassakje. Prost werd afgewimpeld en verliet de kamer. De gast, nog steeds in zijn jas, vertrok kort na hem. Alles leek normaal, totdat Mary Soptic, een kamermeisje, die voormiddag aankwam om haar dienst te beginnen. Kamer 1046 stond op haar rooster en toen ze aankwam, was ze verbaasd Owen in de kamer aan te treffen. Hij zat rustig op een stoel in het schemerige licht, met de gordijnen dicht en er brandde slechts één enkele lamp. Ik vind het al een beetje spooky. Nadat Soptik een paar minuten aan het schoonmaken was, stond Owen op, borstelde zijn haar en ging toen weg. Met het verzoek om de kamer open te laten voor zijn vrienden, die hij wel draag zou ontvangen. Ja, speciaal. Soptik keerde later die dag terug naar de kamer 1046. Toen ze om vier uur de kamer binnenging, werd ze opnieuw verrast toen ze ontdekte dat de jongeman weer in de kamer was. Hoeveel keer is Ergola al in de kamer geweest? Nog nooit, hè. Maar ja, meestal in een zwembad of zo. Eén keer of zo. Dus in deze is hij al twee keer in zijn kamer. Weird. En deze keer zat hij op het bed, volledig aangekleed en in totale stilte. Dus die zei niks. Die zat daar. In het donker ook. Gewoon één lampje aan. Naast hem op het nachtkastje lag een briefje. Je hebt het kunnen lezen. Er stond op. Don, ik ben over een kwartiertje terug. Wacht. Don. Dom. Dom. Dom. Het was in D-O-N. Is het een naam of is het een... Ja. Dat wil ik al even meegeven. De volgende persoon die Owen zag, was opnieuw soptiek. Ze keerden terug naar de kamer dan het 46 om 10.30 uur de volgende ochtend. De deur van de kamer was langs buiten op slot gedraaid. wat haar deed geloven dat Owen weg was. Dus blijkbaar kunnen die hotelkamers langs buiten op slot gedraaid worden. Dat vond ik wel een heel speciaal detail, dat ze meegaven in al die dingen. Dus die konden ook zien wanneer het langs buiten op slot was gedraaid. Toen ze echter de deur opende met haar eigen sleutel, ontdekten ze dat de jongeman inderdaad wel in de kamer was en opnieuw in het donker zat, precies op de plaats waar hij de dag ervoor had gezeten. Niet dat hij vampier is. So weird. Speciaal. Mary Soptic ging aan de slag met schoonmaken, handdoeken vervangen en de kamer op orde brengen. Terwijl ze schoonmaakte ging de telefoon en de jonge man nam op. Dus Soptic kon meeluisteren. Nee, Don, ik wil niet eten. Ik heb geen honger. Ik heb net ontbeten. Nee, ik heb geen honger. Nog steeds de telefoon vasthouden, richtte Owen het gesprek op Soptic. Bent u verantwoordelijk voor de hele verdieping? Is dit een residentieel hotel? Soptic beantwoordde de vragen en luisterde terwijl hij klaagde over de buitensporige tarieven van het Meulebach Hotel, een concurrerend hotel dicht in de buurt, voordat ze zelf haar werk afmaakte en zich snel terugtrok uit de kamer. Ze zou later aan de politie vertellen dat ze het gevoel had dat de jongeman bang was of voor iemand op de vlucht was. Die namiddag keerde Soptic nog een keer terug naar de kamer. Dus elke keer bovenmiddag, namiddag deed hij een dienst. Waarom is dat? Ik weet het niet. Raar. Twee keer. Maar die komen niet altijd voor te kuisen, denk ik. Nu kwamen ze terug rond vier uur en ze hoorden stemmen van twee mannen praten achter de deur. Met een stapel schone handdoeken in de hand klopten ze op de deur. Wie is daar? Vroeg een onbekende, diepere stem. Dus een andere stem dan dat ze al had gehoord. Soptik maakte zichzelf bekend en vermeldde de handdoeken. Waarna ze prompt werd weggestuurd. Die hebben we niet nodig, zei de mysterieuze stem opnieuw, duidelijk makend dat ze moest vertrekken. Speciaal. Hoewel ze wel wist dat er geen schone handdoeken meer in de kamer waren, deed Soptik wat haar werd opgedragen en deed verder aan haar ronde. Dus het begint vreemder en vreemder te worden. Maar we zijn eigenlijk nog niet echt begonnen. Very strange. Very vreemd. Hou je niet in stilte, ik ga even drinken. Oké, die nacht hoorde een andere vrouw in kamer 10... 1048. 1048 waar? 10.000. 10.048. Op verdieping 120. 1048. Hoorde luide stemmen vloeken en ruzie maken uit de kamer 1046. Waarom? Ik kan er niet tegen. Dan ga je er juist 1047... Oké, sorry. Sorry. 1046. Ik noem dit copy-paste. Consistentie. Dus ze hoorden stemmen vloeken en ruzie maken uit kamer 1046, zowel een man als een vrouw. 1046 is wel makkelijker om te zeggen. Het is een bombshell. Een vrouw ook deze keer. Maar er was blijkbaar wel een feest aan de gang die nacht in kamer 1055. Dus wie weet kan het zijn dat hij dat heeft gehoord en dat niet juist heeft gedaan. Ik geef veel zo'n kleine hint, maar dit is echt gewoon het verslag van wat er is gebeurd, van wat de politie heeft verzameld, natuurlijk. Ik geef er al een hint van. Gaan we weten wat er gebeurt? Wie weet? Misschien wel. Oké, de volgende ochtend komen we eigenlijk weer terug aan het begin van mijn verhaaltje. Dus toen ik ben begonnen met deze aflevering. De telefoon lag dus van de haak volgens de schakelbordbediende. De piccolo ging om zeven uur sochtends naar boven om het te regelen, maar de deur was op slot. Hoewel er wel een stem zei, kom binnen en doe het licht aan. Die piccolo propst, zei dan, hang de telefoon op door de deur en ging weer naar beneden. Beneden belde hij naar de schakelbordbediende en hij zei, hij is waarschijnlijk gewoon dronken. Wacht nog een uur en zie wat er verandert, tegen die schakelboer beneden. Een uur later, rond acht uur, werd een andere piccolo, Harold Pike, naar de tiende verdieping gestuurd om te kijken wat er aan de hand was. Want de telefoon lag nog steeds niet op de haak. Toen hij aankwam, was de deur nog steeds op slot. Pike had echter wel een sleutel bij en liet zichzelf binnen in de kamer, ongeacht het nietstore bordje dat nog steeds aan de deur hing. Binnen lag Owen rustig in het donker op het bed. Pike beschreef hem als naakt en dronken en beschreef ook enkele donkere vlekken die hij op het bed kon zien in het licht van de gang. In plaats van het licht aan te doen, vertrouwde Pyke op zijn geheugen over waar het telefoon lag en hij ging op de tast verder. Ook om de gast eigenlijk niet te storen. Die slaapt, kan het licht hier niet aandoen. Die is vroeger binnengegaan. Raar. Ik vind het raar, want als je dan in actie ligt, gaat hij dan nog binnen. Ja, toch even zien hoe een telefoon leeg is. Het is 1945, die denkt ook van, fuck, die telefoon moet hier op de hak. Dat kan je niet anders. Dat is company policy, dat moet. Dus de telefoon was van de tafel gestoten en lag losgekoppeld op de vloer vlakbij. Pike verzamelde de telefoon en legde hem op een nachtgastje voordat hij snel de kamer verliet. Dus terug in orde, snel weg. Hij zei niets tegen Owen en Owen zei niets tegen Pike. Tegen 10.30 uur merkte een andere schakelbordbediener, we hebben de shift afgelost, in Hotel President dat het controle-lampje van kamer 1046 weer brandde. 10 uur 46, dus 2,5 uur later. Opnieuw werd Rudolf Propst naar de 10e verdieping gestuurd. Waar hij het vertrouwde niet-store bordje weer opmerkte aan de klink. Maar in plaats van deze keer aan te kloppen gebruikte hij ook een sleutel en ging naar binnen. Propst was geschokt door wat hij ontdekte. Hij gaf de volgende verklaring aan de politie. Oeh, nu gaan we het krijgen. Toen eerst een break doen voor onze dingen. Ik vind het eigenlijk inderdaad een goed idee om nu een break te doen. Teezy. Ja, want ik heb iets meer. Spanning ombouwen. Ja, inderdaad, Alexandrie. Maar ik zal het eerst pakken. Ga het eerst pakken, dan zullen wij even... Dat zeg ik juist, Yorrick. Deze pauze volpraten. Anders moet je het pakken. Vind je het spannend, Stephan? Zeer. We zijn aan het knallen, maar we hebben nog een beetje te gaan. Het gaat niet superlang worden, goed? Komt mij helemaal goed. Goed, een beetje context. Ik was de laatste keer op een barbecue en er was iemand van vrienden vers gemaakt limoncello gaan halen. Had jij andere vrienden dan ons? Toch wel. Zeker beter vrienden dan jou. Als jou, hè. Nee. En die had dus allemaal gin. Die had een gin bij met sinaasappel. Heel lekker. Een aran... Nee, een... Sinaasappel cello. Cello. Nee, je bedoelt een limoncello. Limoncello, pardon. Limoncello. Aran... Aran... Arancello. Nee, niet arancello. Ranchelililio. Nee, ik heb dat ook eens meegepakt. De molinacho heeft dat ook. We hebben dat vorige keer verteld, over de molinacho en over de gin. Die heeft dat ook. En dan hadden ze er eentje met citroen, dus gewoon een limoncello. En dan hadden ze er eentje met een van die dingen die ik zelf heel graag drink, met gember. Ah ja, oké. Inderdaad, vorige keer vertelde ik dat ik dat ging krijgen. Dus ik heb dan gezegd, ik wil wel graag zo'n flesje. En bij deze heb ik dat bij, heren. We gaan dat proeven. Het is wel goed koud ondertussen. Hoe heet het dan? Ja, mogen we dat zeggen? Want we zijn niet gesponsord. Nee, maar nee. Het is van twee mensen, vrienden dat maken. Ah, die maken dat zelf? Ja, ja, ja. En die wilden ons niet sponsoren met een paar flesjes. Dat wij gewoon wat... Ken jij die even? Nee, ja. Onrechtstreeks. Onrechtstreeks. En je hebt wel een flesje besteld? Ja, via die persoon die dat dan bij heeft. Die verkoopt dat wel? Ja, maar dat is gewoon... Ja, maar u weet dat hij wel wat promo wil doen via ons. Maar bij deze dan... Wij vragen niks, hè. Ik denk niet dat hij die promo wilde maken in de zin dat hij er niks van gaat uithalen. Maar dat ziet er toch wel een professioneel uit. Nee, dat is vlees van overgin. Ah nee, dat is gewoon gevuld in... Daarmee dat hij m'n gin zegt. Hoe, mannen? Ik ben benieuwd. Blijkbaar zouden deze... Die verkopen dat in de EFL. Welk? Die verkopen dat. Ja, maar dan zo. Dat staat er zelfs in de artikel. 50 liter limoncelle maken en dan ook. Heb jij deze al geproefd? Ja, ik heb deze al geproefd. Blijkbaar zou deze wat streffer zijn dan die van je broerfans. Je geeft me zoveel. Ik moet naar huis rijden. Streffer bedoel ik in de zin van de smaak. Het mag wel iets kouder zijn. Ja, maar ça va. Ik vind het wel goed. Goed, hè? Ja, dat is ook wel mijn ding. Ik dacht dat het te gemberig ging zijn, maar het is heel gemberzoer. Een beetje pikant, maar toch ook lekker zoer. Het is gewoon limoncello, maar met de pikante smaak van gember. Ik had het anders verwacht. Maar goed. Wel goed. Heel lekker. Je voelt branden op alcoholniveau, maar ook op pikantniveau, gepperniveau. Mooi. Ik vond het superleuk. Dat is een goed intermezzo. Iedereen zit te wachten op hoe het verhaal verder ging. Zelfs nu zouden we sponsoren. Als je dat ooit echt wil verkopen, deftig zo. Niet in Clovergin-flessen, maar echt iets van willen maken. Zeg dat, hè. Geef ons een fles of drie. We kunnen giveaways doen. Dan kunnen onze luisteraars dit ook proeven. We hebben ook al iemand challenge gemaakt met granaattappelen. Hoe is dat goed? Dat weet ik niet. Maar ik vond deze, want ik ben echt een mega-gimberfan. In thee, in cocktails, in wat dan ook. Ook gewoon zo. Als je wil tenten eten en je koud op gimber. Dat helpt heel goed, hè. Ja, en je hebt lastigheid aan het eten. Ik heb veel op gimber gekoud. Dat weten onze loosteroors. Loosteroors. Loosteroors. En ja, ik hoorde dat dan en ik zei dat ik dat wilde proeven. Amai. Ik zei direct, ja, voor mij een flesje. En je hebt dat dus vandaag bij. Amai. Kunnen wij ook flesjes bestellen? Ik denk niet op hoe grote schaal die dat maken. Word is. Het zegt dat je het laten proeven hebt door maten van jou op podcast. En dan heb je hier ook nog eens vernoemd. 20 euro voor een fles dus. Dat vind ik veel te duur. Nee, dat is perfect. Dat is goed. Maar ja, ik weet niet. Maken die 50 liter? 10 liter? 100 liter? Dat weet ik niet. Met ons grote publieke bereik. Zie ze uitverkocht. We gaan verder met het onderwerp. Mensen hebben genoeg geluisterd naar hoe wij zapen. Dat is waar. Dus, ik zet even de scene terug. Propst komt terug de kamer binnen en hij was geschokt door wat hij ontdekte. Hij gaf de volgende verklaring aan de politie. Toen ik de kamer binnenkwam, zat een man op twee meter van de deur, op zijn knieën en ellebogen, met zijn hoofd in zijn handen. Kun je dat inbeelden? Ik zag bloed op zijn hoofd en toen ik het licht aandeed, keek ik rond en zag bloed op de muren, op het bed en in de badkamer. Daar schrok ik van en ik verliet onmiddellijk de kamer en ging naar beneden. Ciao. Ciao, bitches. Regel het. Niet mijn job. Ja, deze is boven mijn paygrade, of wat zeg je. Ik vind dat echt... Je moet er niet mee lachen, want het is wel erg. Maar ik vind dat een beetje een grappige reactie. Niet van gehagend of... Oei, wat is er gebeurd? Nee, echt gewoon... Ah. Ciao. En dan gaan we even terug naar waar Stephan straks al een beetje aan het teasen was. Alexander, tussen ons... Jij bent eigenlijk een beetje een piccolo geweest. Niet helemaal in die zin, maar... Ik ben ook een beetje gigolo geweest. Dat gaan we over op een volgende keer. Je hebt in een hotel gewerkt, hè? Ja, gewerkt, ja. Ja, van dat hotel. Een paar keer, ja. Via ons mama was er iemand die een hotel in de stad had en die vroeg af en toe wat hulp om dan in het weekend de mensen te ontvangen. Ontvangen was dat niet echt, want dat was wat keyless entry, dus je kon eigenlijk binnengaan met een code en dan een kaart. Dus je moest niet echt... Iemand zien voor binnen te gaan, maar wel bij het uitchecken van hoe het geweest was. Als ze vragen of problemen waren, het ontbijt even doen. Een beetje manager van een hotel. Ja, maar dat is niet veel geweest. Ik denk dat ik dat misschien... Hoe lang heb ik dat gedaan? Vier, vijf maanden of zo? Oké, dan mijn volgende vraag. Wat zou jij doen als je zoiets zou tegenkomen? Dat is wel moeilijk. Hoe zou jij reageren? Meestal heb je wel een noodklop ofzo. Iets dat je wel een indicatie kunt geven naar beneden. Dat zou ik wel doen en dan zou ik wel even zien. Meneer! Sorry, zometeen is Billy wakker. Ik verschoot echt zo hard. Maar ik maakte echt zo keihard die aanstand. Ja, ik dacht, waarom stopt hij nu met praten? Ineens... Ik riep echt oprecht wat schrikken. Meneer, wat is er of zo? Dat is ook... Ik deed echt mega duidelijk. Had jij dat toen hij dat ging doen? Voilà, dank je. Ik verschond. Ik deed ook echt zo... Bang boy. Hoe zou jij reageren? Je werkt niet in een hotel, maar wat zou jij doen? Ik zou hetzelfde doen als... Meneer, ik ga mijn manager halen. Ik kom zometeen. Wat hij boven mij haalt. Je zou toch iets zeggen en dan zo... Nee, oké, ja. Het is 1935, ik weet ook niet hoe oud die post was. Ik denk wel, als managers zijn van personeel, als iemand mijn metaforaal zou komen halen, bijvoorbeeld, en je bent beneden bezig, zou ik wel inderdaad direct de politie bellen. Oké, ik ga verder. Een paar minuten later kwam hij terug met de assistentmanager van het hotel. Maar ze hadden moeite om de deur open te krijgen, omdat Owen zich erachter had gewurmd. Op de een of andere manier kreeg de jongeman zichzelf uiteindelijk wakker en kroop achter de deur vandaan. Die was het nog bewust. Die leefde nog. Misschien een klein detail dat ik niet echt duidelijk heb gemaakt, maar die leefde nog, inderdaad. De twee hotelmedewerkers gingen de kamer binnen en volgden de jongeman naar de badkamer waar hij op de rand van het bad ging zitten. De manager belde de politie en die werd spoedig gevolgd door Dr. Harold Flanders van het Kansas City General Hospital. Wat een grappige naam. Flanders. Owen verkeerde in zeer slechte staat. Dat is wel duidelijk. Hij was vastgebonden met een touw rond zijn nek, zijn polsen en zijn enkels. En toch kon hij op bad gaan zitten. Ja, opgewerkt. Ze hebben die daar gezet om die te verzorgen. Je hebt gezegd dat hij daar zelfs zou zitten. Zeker. Zijn nek was zwaar gekneusd en het leek erop dat iemand had geprobeerd hem te wurgen. In zijn borstkas zaten meerdere steekwonden, waaronder één boven het hart, die zijn long had weten te doorboren. Zijn schedel was ook aan de rechterkant gebarsten, waarschijnlijk door een stomp voorwerp, want er waren zelfs bloedspatten op het plafond van de kamer te zien. Owen werd ondervraagd, terwijl ze de touwen rond zijn polsen doorsneden. Wie heeft dit gedaan? Zijn antwoord was niemand. Hm. Hm. Wil je al speculeren? Ja, ja, ik ben er. Ik heb nog wel wat. Als je nog extra info wilt voordat je begint te speculeren, mag dat. Ik wil één ding weten. Is het een echt gebeurd verhaal? Het is een volledig waar gebeurd verhaal. Wat ga ik je nu iets vertellen? Denk ik u niet, hè? Met Halloween. Het is maar één naam. Vals vooral. Het is een feitelijke podcast. We hebben dat maar één keer verbroken. En dat was voor Mr. Ugelijk. Nee, dat was voor u. Halloween. Ja, maar jullie waren er toch allemaal mee weg, hè? Ja, even. Als ik had gezegd dat dat niet fake was, dan waren jullie er allemaal mee weg geweest. Ja, dan vind ik het moeilijk. Ik moet ook nog wat extra info geven. Er komt een moment dat we echt duidelijk gaan kunnen speculeren. Het lijkt naar de mafia te gaan, maar we weten het niet. De jongeman werd naar het ziekenhuis gebracht en werd de hele weg ondervraagd over wie hem dit had aangedaan en waarom. Helaas weigerde hij om een eerlijk antwoord te geven. In plaats daarvan vertelde hij de politie dat hij was gevallen en zijn hoofd had gestoten aan de badkuip. Bij de maffia is de omerta ook wel zo belangrijk. Shut your face. Vertel. De omerta is zo de... Hoe noem je dat? De doodsdingen. Zwijgen. Zwijgen als het doodt. Als jij iets vertelt, dan... Gewoon echt... Dat is zo'n regel. Maar dan hoor ik nooit zwijgen. Je klikt niet. Je klikt niet. Ook al zit je op sterven al dood. Ja, je klikt niet. Dat is de eer van je familie. Straf. Owen verloor het bewustzijn op weg naar het ziekenhuis. Hij stierf kort na middernacht op de ochtend van 5 januari 1935. Hij was de hele tijd comateus en gaf geen verder informatie over wie hem had aangevallen en waarom. Ja, ik denk dat dat ook wel zo is. Ik denk dat dat ook wel zo is. Ja, ik denk dat dat ook wel zo is. Ja, ik denk dat dat ook wel zo is. Ja, ik denk dat dat ook wel zo is. Het politiebureau van Kansas City begon meteen een onderzoek rond de moord. Maar dat leidde alleen maar tot meer vragen dan antwoorden. Na onderzoek op de plaats van het misdrijf ontdekten ze dat veel van het bloed opgedroogd was. Wat erop bewees dat de aanval had plaatsgevonden tussen vier en vijf uur morgens op 4 januari. Er lagen geen kleren in de kasten en er was ook geen zeep, shampoo of handdoeken van het hotel meer te bespuren. Niks. Er was geen zeep en shampoo, dat was standaard. De fuck die handdoeken, die had jij net gezegd. Ja, voilà. Maar de zeep en shampoo was ook weg. De zeep en shampoo, Alexander, dat is belangrijk. De zeep en shampoo was weg. Ik had al een beetje moe gevoeld. Er waren ook geen... Hoe zit dat zelf? Er waren ook geen messen, wat de onderzoekers deed geloven dat de steekwonden in Owensbors niet veroorzaakt konden zijn bij een zelfmoordpoging. Dus als dat een gedachte had geweest... Ze vonden geen wapen om dat te doen. De plaatsdelict was echter niet het enige verwarrende punt in de zaak. Het werd al snel duidelijk dat de jongeman die het hotel had gekend als Roland T. Owen, in feite helemaal niet Roland T. Owen was. De plot. Intrigus. Het is een en al intrigus, deze aflevering. In een poging de familie in te lichten, nam de Kansas City politie contact op met de LAPD en ontdekte dat er geen gegevens waren van Roland T. Owen in Los Angeles. Ze namen dan vingerafdrukken van de dode man en stuurden die naar het onderzoeksbureau van het ministerie van justitie, waardoor ze er nog zekerder van werden dat de naam een alias was. Dus Roland T. Owen bestond gewoon niet. Als jullie voor een of andere reden een alias zouden moeten verzinnen, wat kiezen we? Is er zoiets dat je al denkt van… Downey Jackson. Downey Jackson. Dat past bij u. Exact. Hebben we die anekdote wel eens verteld of moeten we die nog eens vertellen? Ik denk dat die wel al. Ik denk ooit al wel eens. We gaan het gewoon nog eens vertellen van de mensen die daar later zijn ingepikt. Mag het? Het mag. Het is te laat. Jij bent hier de hele avond fouten aan het maken, feitelijke fouten dus. Eigenlijk, jij weet dat beter, want jij was erbij, ik was er niet bij. Wat is dat nu weer? Dat is lang geleden. Het ging over films en over acteurs. Wie is die acteur van die dingen? Wie vind jij een goeie acteur? Dat was de vraag, denk ik. Die nieuwe van in Fast & Furious. Ja, en Alexander met zijn overtuiging. Downey Jackson. Nee, jij was dat gewoon aan het beschrijven, Downey Jackson. En jij vroeg ons af wie dat was. Dat was allemaal zo van... Wie? Ja, Downey Jackson. En ik was van, ja, die nieuwe acteur van Fast & Furious. En je moet... Dwayne Johnson. Ja, ja, die. Zichzelf. Downey Jackson. Ook vooral dat mijn Frenkie viel bij Yorrick, die niet wist wie die acteur was. Dat bestaat gewoon niet. Dat bestaat niet. Dat is de C-segmentse acteur, weet je. Ja, Downey Jackson. Was dat niet toen we in de auto zaten? Dat we zo'n idee hadden voor, niet een podcast, maar een videoreeks. Nee, ik denk dat niet. Rond die reviews. Dat hebben we nooit echt geprobeerd. We hebben dat één keer geprobeerd en dat was eigenlijk niets. We wouden eigenlijk een formatje doen waar we naar de cinema gingen. en de film reviewde, maar met YouTube dan was dat, waar we eerst opnamen in de auto, terwijl we naar de cinema reden, waar we dachten dat de film ging zijn, en dat we dan ook opnamen toen we naar huis reden na de film. En dat we dan in één video de voor- en na elkaar plakken. Het was niks, dus toen zijn we gaan podcasten. Dat was een goed idee. Ik vond dat een goed idee. Niet pikken. Niemand mag dat pikken. Ik zal dat ooit doen. Morgen zal iemand ineens een miljoen views hebben op YouTube. Dit is kei-origineel. Pre- en after-cinema. Maar dus, Danny Johnson, wat is jouw alias? Esteban Gutierrez. Ik ga net in zijn, maar ik ben blanke in mijn poort. Wat een Goetjeres. Geen idee. Goetjeres is wel een typische... Het geeft mij toch een beetje Formule 1 vibes. Ja. Is de banden dan Goetjeres en banden? Goetjeres. Goetjeres. Goetjeres. En jij, Eric? Iets met Jack. Jack. Torp ofzo, ik weet het niet. Jack Ugliness. Jack Ugliness. Thank you. Wow. Jack Off. Jack Offsen. Jack Offsen. Offsen. Jacks Offsen. Nee, laat ons weten in de comments wat jouw alias zou zijn. Wat was dat? Oproef. Nee, dat moet niet. Maar doe het toch. Doe het toch. Kansas City had nu te maken met een naamloze jongeman die achter een gesloten deur was vermoord door een anoniem monster. Wanhopig op zoek naar aanwijzingen ging de politie met het onderzoek naar de media, waar de tips binnenstroomden natuurlijk. Maar geen van deze tips leverde echter een aanwijzing op. De zaak van de mysterieuze jongeman begon stilletjes aan koud te worden. Is er hoop? Ik weet het niet. Zonder naam of familie besloot de stad het lichaam van de jongeman in een armengraf te begraven. Zijn lichaam had meer dan twee maanden in het mortuarium gelegen en niemand was erin geslaagd hem te identificeren of op te eisen. In een laatste poging om iedereen te informeren die het jonge slachtoffer misschien kende, publiceerde Kansas City details over de begrafenis. Wat wel resulteerde in een bizar en huiveringwekkend telefoontje. Op dezelfde dag dat de begrafenis werd aangekondigd, ging de telefoon van het uitvaartcentrum. De beller maakte zichzelf niet bekend, maar hij vroeg om uitstel van de begrafenis, zodat hij regelingen kon treffen om het lichaam naar Memorial Park Cemetery te bengen. Hij had tijd nodig om het geld bij de begrafenisondernemer te krijgen, of althans, dat beweerde hij. Hij wilde ook dat het lichaam in de buurt van zijn zuster zou worden begraven. Gewoon op dat kerkhof. Dus die werd normaal gezien niet een naamloos graf, denk ik, maar in zo'n... Dat putten eigenlijk gewoon gefluit. Wacht even. Wat dan? Ja, ik weet niet hoe jullie dat horen, maar er zijn honden aan het blaffen. Misschien moeten we de deur even toegenomen. Hij stopt zobiet, hoor. Ik heb dat gevraagd. Ah, oké. Jij praat honds. Zoals jij niet verstaanbaar praat. Meer hondsdolheid, dacht jij. Hondsdolheid. Moeten we echt een pauze inlassen? Oké, we gaan een plas-pauze inlassen. En... pipi. En... dag. Daar is ze. Daar is ze. Hoe was het? Ja, jij bent gestuurd. Vertel. Ineens toen ik ging pipi doen, kreeg ik een melding op Netflix van... Waar is D.B. Cooper nu? Of zoiets. Een serie. Ja, dus mensen die al onze aflevering hebben geluisterd, kijk de serie. De serie, denk ik zelfs. Ja, echt heel vroeg. Mensen die het nog niet hebben geluisterd, het is echt een heel goed verhaal. Luister eerst onze aflevering, kijk dan die serie op Netflix. Maar het was nu echt een serie over DB Cooper. Misschien wel, hè. Jij weet er niks van? Nee? Dat ken ik. Is het nu uitgekomen? Zeg, heb je Netflix in je sletflix ofzo? Ik ga verder, jongens. Oké, dus we hebben een telefoontje gekregen van een anonieme belder. Van waar ging het? Even van het begin. Het was 4 januari. De begrafenisondernemer stemde toe met de mysterieuze beller. Maar hij liet wel de mysterieuze beller weten dat hij de politie op de hoogte moest brengen van dat telefoontje. De beller was niet verontrust en was nog toeschiedelijker met details over Owens dood. Wat is er met hem gebeurd, vroeg de begrafenisondernemer. Hij had een verhouding met een vrouw, terwijl hij verloofd was met een andere, antwoordde de beller. Het was een verhaal dat zowel gangbaar als ongeloofwaardig was. De anonieme beller onthulde de details van de vurige affaire. Volgens hem hadden de twee vrouwen en de beller zelf een ontmoeting met Owen geregeld in het hotel om wraak te nemen. Bedriegers kregen meestal wat ze verdienen, zei de beller tegen de begrafenisondernemer voor hij opging. Dat is toch wel heel speciaal. Ja. Zoals gevraagd werd de dienst uitgesteld en op 23 maart arriveerde het geld voor een nieuwe begrafenis. Bezorgd in een enveloppe waar het adres zorgvuldig met een lineaal was geschreven. Binnenin zat geld gewikkeld in een krant. Er was geen vermelding van een afzender. Dat is wel echt heel stoer geweest. Je adres en je naam en dan... Oh shit. Godverdomme. Maar bij haar. Samen met deze enveloppen werden ook twee andere enveloppes met geld naar een plaatselijke bloemist gestuurd, die dertien American Beauty-rozen moest leveren om op het graf te plaatsen. Dus het was niet gewoon betalen voor dingen, maar echt zelfs bloemen. Dertien American Beauty-rozen. Ook heel specifiek. De politie probeerde de telefoontjes en de enveloppen te traceren, maar zonder succes. Hun aanwijzingen leidden hen terug naar een telefooncel en vervalste handschriften. Niemand kwam naar de begrafenis op een handje voldoende rechercheurs na en niemand kwam het graven zoeken in de dagen en weken die volgden. En nu is het moment dat we gaan speculeren. Ik heb nog een stuk, maar dat doe ik liever na dat we gespeculeerd hebben, want dat is nog meer info die je misschien niet nodig hebt hiervoor. Mini-antwoorden die ik heb. Wat denken jullie? Wat is er hier gebeurd? Je denkt maffia. Je geeft die hint met die gesprekje met Don. Don zou ook een naam van iemand kunnen zijn. Niet per se een Don. Ja, maar als je dan denkt, zo betaald voor een begrafenis. Betaald voor zijn begrafenis. Dat lijkt mij ook wel heel eervol. Dat lijkt mij geen lovers' quarrel. Dan gaat dat niet zo hard gaan, denk ik. Ik denk misschien dat hij gewoon... Waarom verbergt hij zich dan in de hotel? Ik denk dat hij eerder een soort van… raar… Spel of dingen die hij met z'n allen deed. Het is iets raars. Het feit dat hij daar in de kamer zit, dat opgesloten is langs buiten. Iemand heeft hem opgesloten in de kamer. Ik zeg niet dat het een soort van seksparty was, maar misschien wel zoiets van... Een jiggle of zo. Er is iets van dominatrix-achtige dingen. Je blijft hier zitten en je beweegt niet totdat je terug bent. Dat dat teveel is gegaan, want hij zegt ook dat niemand dat heeft gedaan. En dat dat wat te ver is gegaan. Ja, want waarom zegt hij niet wie het heeft gedaan? Inderdaad, om ofwel eer voor maffia, maar ook omdat het het is wat hem wil beschermen. Dat is wat te ver gegaan, want ze dachten misschien dat het allemaal niet zo erg was en zijn dan doorgegaan, maar het was dan toch wel erg. Misschien dat hij een mannelijke prostituee was en dan door zijn… Een van zijn klanten is afgerammeld dat hij jaloers was, of dat de ultieme vorm van dominatie was. Wat ook wel kan, is toch iets van... Niet per se dat hij een vampier is, want het is wel gebeurd, maar wel iets in die shit waarin hij zegt dat hij geen honger heeft, dat ze misschien iets doen met bloed of zo. Ja, en het feit dat die zo... Ken je het systeem bij vampieren? Vampieren moeten mensen uitnodigen om de kamer binnen te komen. En het feit dat hij dat zo zegt, toen hij daar op bed lag, de eerste keer dat hij dat gigolo... Met een piccolo naar boven komen en zei, kom binnen en doe het licht aan. Zei nog iemand in de kamer, was het Don, was het die Owen zelf op het bed, of was het misschien, tussen aanhalingstekens, de vampier Don die wou dat die mens binnenkwam zodat hij kon aanvallen? Het moest zelfs geen vampier zijn. Als ik dat zo zeg, kan dat even iemand zijn die staat te wachten achter de deur om die persoon neer te slaan. Kom binnen, doe het licht aan, omdat de schakelaar aan de andere kant van de muur zit. Kan ook, hè. Moeilijk. Dus we hebben een mannelijke hoer, een mafia. En niet de verklaring die ze geven, het is inderdaad een lovers' quarrel. Het kan ook… Het lijkt me dat het een lovers' quarrel binnen een mafia-familie is. Dus iemand dat met de dochter van de don verloofd is, en die heeft ontdekt dat hij een affaire heeft. Dat kan ook. Dus, je gaat niet met mijn dochter, want hij zegt al duidelijk, wat zei hij? Bedriegers krijgen meestal wat ze verdienen. Dat klinkt zoiets heel… Ja, op die manier kan dat ook, ja. En dat hij dan nog altijd zegt, ik ga naar een niet verklappen wie dat heeft gedaan, want ik wil niet dat mijn familie, mijn ouders ofzo, ook vermoord worden. Weet je wat dat is? Dat die dom zijn. Als je zegt niks over deze, ook al gaat hij dood, want anders vermoord ik ook heel die familie. Dat ga je er dan op iets. Zijn die rozen ook iets wat hij aan zijn geliefde gaf, voordat hij die bedroeg? Ja, dat kan. En dan het feit van... Ik wil dat hij begraven wordt op hetzelfde begrafenisplaats als mijn zuster. Nee. In de buurt van zijn zuster. Sorry, als zelfs zijn zuster. Ik vind het toch vampier? Ja, oké. We zijn het allemaal eens. Het is vampier. Ik dacht het al. Oké. Ik heb nog een stuk. Kan ook nog. Jij zegt altijd weerwolf, maar waar kom je daarmee vandaan? Die misteken zijn misschien klauwen of zo. Ik dacht eerst, voordat ik het wist dat het een echt verhaal was, dat het iemand was die zijn eigen opsloot en dan boeide omdat hij weerwolf ging worden en dan niet. Goeie fantasie. Ja, dat dacht ik eerst. Omdat hij de hele tijd in die kamer zit. Ja, en dan wachten tot hij zich transformeert. Dan boeit hij zich vast dat niemand hem kan doden en dat het dan is misgelopen. Hij kan zijn eigen long doorboren met zijn wereldoverklauwen, maar nadien vindt hij geen wapen meer terug. Ja. En geesten. Want hotels doen mij soms ook denken aan zo'n ding. Heb je de film 1408 gezien? Dat is een hele goeie… Heb jij die gezien? 1408. 1408. Ook wel een heel goeie film. Is hij met John Cusack? Ja, John Cusack, dat wil ik even over vertellen. Een hele goeie film, gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King. Dat heb ik ook gelezen, ook een goed kort verhaal, maar de film is eigenlijk beter, want er besteed meer aandacht. Ik weet dat nog, dat is heel speciaal. Die film heeft, zoals een paar films wel bestaan, I Am Legend bijvoorbeeld ook, verschillende eindes. Ja, heel speciaal. Arjen Legend, verschillende eindes. Dat is echt een van mijn favoriete films en dat weet ik precies niet. Twee eindes. Hij heeft een einde waarin hij doodgaat en een einde waarin hij overleeft. Maar de mainstream versie is waarin hij overleeft? Nee, de mainstream versie is waarin hij doodgaat. In de cinema hebben ze de versie gespeeld waar hij die handgranaten gebruikt om die dingen op te offeren. En waar zie je dan een versie dat hem niet... De andere versie is dat die... Mensen die de film niet kennen, sorry voor dit cijferspoortje, dan skip een beetje. Maar niet teveel? Ja, niet teveel. Want dan mis je het einde van het verhaal. Het andere einde is dat ze een van die monsters gevangen hebben en ze laten die terug vrij, want het monster dat aan het aanvallen is, de partner daarvan zo gezegd, en dan laten die niet meer rust en dan mogen die gewoon erdoor lopen. Snap je? Een beetje... En hoe zie je dat einde dan? Je kunt dat googlen, YouTube. Dat is nooit gereleased. Jawel, op de dvd, hè. Op zo'n directorscatch. Maar het beste is van 14-year-old, want daar kwam ik mee, heeft ook twee eindes. En daar komt de verwarring, want dat vond ik echt heel zot. Die film was al even uitgekomen in Amerika, waardoor die ook... voordat die bij ons in de cinema uit is gekomen, al te downloaden was. Oei, dat doe je. In die tijd moet ik eerlijk toegeven dat ik af en toe wel eens een filmpje downloadde op een minder legale manier. Betaald, hè? Jawel, ik heb daarna geld gegooid naar de bibliotheek, even gestopt en dan gegooid naar de ambulance. Gewoon z'n lijmpotje. Sorry. Sorry. Nee, maar ik had die film al gezien. Omdat ik een grote fan van Stephen King ben geweest. Ik had dat trailer gezien, het was een megazot verhaal. Ik zie die film, en in die film gaat op het einde John Cusack dood. Die kamer gaat in brand. En John Cuse, ik ga dood. En dat is het einde van die film, of zoiets. En ik ben een paar maanden later die film gaan zien. Ik denk dat ik zelf ben gaan zien, met uw mevrouw ook. Dat kan, ja. Maar Thalita had een horrorfilm? Ja, ik denk dat wel. In de cinema. Want ik zei van, ik heb die al gezien. Maar dat is een heel goeie film. Laat ons die gaan zien. Mega eng was het niet. Nee, mega eng niet. Maar het is een goeie set-up. Heel spannend wel. Dan gaan we naar een hotel en je zit daar vast in die graag. We gaan die zien. Imagine my surprise dat ik die film aan het zien ben. Ik zit er helemaal in. En dat einde is totaal anders. Totaal anders. John Cusek gaat niet dood. Hij wordt gered uit die brandende kamer. Ik heb die één keer gezien, maar ik denk ook dat er meer zijn. Zijn dochter is gestorven op een gegeven moment, voordat hij nog maar in de kamer zat. Dat is heel dat idee dat hij naar het eind gaat met zijn vrouw, omdat zijn dochter gestorven is geweest. En op het einde in die kamer zie je dat zijn dochter... Het is een schrijver, dus hij houdt zo'n dictafoontje bij en hij heeft heel veel opgenomen, want hij zit een boek te schrijven, dus hij neemt zijn eigen constant op. En hij ziet op het einde zijn dochter, die bij hem een soort van afscheid komt nemen, en dan schiet de kamer in brand en het is oké. En hij wordt op het einde gered, en hij denkt van fuck, Oké, hij is gered, hij wordt wakker, hij is nu allemaal aan het dromen. Ze hebben zo'n verklaging van CO-vergiftingen of weet ik veel wat. Allemaal goed. Hij ligt zo in bed en er is een doos met de spullen die ze nog gered hebben en daartussen zit die dictafoon en zijn ex-vrouw pakt die dictafoon en die is zo aan het doorspoelen en aan het luisteren en op een gegeven moment speelt hij af. en luisteren die en horen die stem van dat gestorven meisje op die tafoon. En dat is het einde van die film. Dus dat einde was zelfs nog tien keer beter dan het einde dat ik had gezien. Ik was echt zo'n... Ik heb die film gezien, maar dit is niet het einde dat ik heb gezien. Jij hebt die ook in de cinema gezien? Nee, je hebt die gedownload? Ik heb die gedownload en achteraf heb ik gezegd dat we die moeten gaan zien, dat was een heel goeie film. Maar achteraf, hè? Achter Daf, hè. Ik weet niet waarom we dit zijspoortje aan het doen waren, maar 1408 zal gaan. Geesten in de kamer, denk je wel dat dat kan? Alexander? Ik zwem weer af, omdat je zegt dat we dit zijspoortje aan het doen zijn. En je zegt waarom we dit zijspoortje aan het doen zijn. Achter Daf. Achter Daf. Ja, maar ik denk niet dat dit iets met geesten te maken heeft. Ja, ook niet meer vampieren in de wereld. Hebben we al een vampier? Ah, vampieren zitten niet aan de tafel. Geef ze een beetje mee. Willen jullie een beetje antwoorden? Als het niet vampieren is, nee. Dan stoppen we hier met afleveringen. Dit was dan blieft uw... Dit was dan blijft uw like. Tot de volgende keer. Like, subscribe, like. Als mijn vlog helpt. Hier gaan we. Foto's van de dode man bleven circuleren in nationale kranten in de maanden na zijn overlijden. Uiteindelijk vonden deze foto's hun weg naar Birmingham, Alabama. Dus het is blijkbaar ook Birmingham in Alabama. Dat wist ik niet. Dat heb ik hierdoor geleerd. En voor de ogen van Ruby Ogletree, die de jongeman herkende als haar zoon. Voor de ogen van Ruby Ogletree. Ogletree. Hoor even Ogletree. Wel een rare naam. Ogletree. Maar ja, die ene tijd. Hij lijkt erg veel op mijn zoon Artemus, vertelde de vrouw de politie. De familie had de jongeman niet meer gezien sinds hij in 1934 Birmingham verliet om te reizen naar Californië. Hoewel ze hem niet hadden gezien, correspondeerde ze af en toe wel met hem via de post. Na de politie van Kansas City enige informatie te hebben verschaft, werd wel duidelijk dat de jongman inderdaad Artemus Ogletree was. Het lichaam had een vreemd liteken op zijn hoofdhuid. Dat was ontstaan toen de jonge Artemus zich bij een huishoudelijk ongeval had verbrand met hete olie. Op zijn voorhaard. Hoofdhaard. Ik heb echt hoofdhaard gezegd. Toen ik dat aan het schrijven was, dacht ik de hele tijd, ik mag hier niet voorhaard zeggen, want het lijkt heel hard op het woord. Nu zeg jij voorhaard. Dat is helemaal raar, voorhaard. Is dat iets voorhaard nu? Hoofdhaard. Olie op zijn voorhaard. Overal een beetje olie. Sinds dat accident groeide er geen haar meer op die plekken en het vreemde litteken werd ook gebruikt. Het liefde vooruit. Of vooruit? Vooruit. Ik zou ook wel geen haar op mijn vooruit willen. Allee, vooruit dan. Dat zou heel raar zijn. Hij is echt een bossie. Dan hebben we allemaal een beetje olie op onze voorhuid gehad, omdat er geen haar op groeit. Nu zijn we te ver uitgegaan. Lichtjes. Het vreemde liteken werd ook gebruikt op de voorpagina van de kranten om hem te helpen identificeren. God! Die krat vol met fietsen. Echt. Mijn volgende zin is ook zo'n... Een erge zin ook. Zijn we terug serieus? Ja, hij stilt weten, man. Ik zie hun tijd. Oké, we gaan terug serieus worden, want Artemis Ogletree was blijkbaar nog maar 17 jaar toen hij stierf. Dat is wel serieus. Ja. Met tranen erop gedroogd. Ja. Direct even een knal. De stop erin. De identificatie van de jongeman deed echter geen enkele vraag verdwijnen. Het bleek dat de familie brieven had ontvangen van Ogletree na zijn dood. De eerste brief hadden ze ontvangen begin februari 1935 en was verzonden uit Chicago. Een andere brief kwam twee maanden later, waarin stond dat Artemis op weg was naar Europa. In augustus van datzelfde jaar kreeg Ogletree's moeder een telefoontje uit Memphis, Tennessee. De beller beweerde dat haar zoon zijn leven had gered en nu in Cairo, Egypte woonde, waar hij met een rijke vrouw was getrouwd en van de zon genoot. Dat is echt speciaal. Tot op de dag van vandaag blijven er vragen rond dit mysterie circuleren. Geen enkele verdachte werd ooit geïdentificeerd en geen enkele moordenaar werd dus ooit voor het gerecht gebracht. Hoewel er in de loop der jaren een aantal theorieën en gerapporteerde waarnemingen zijn opgedoken, is er nog steeds niets concreet bewezen of is er nog geen nieuw bewijs opgedoken. Wie hij ook was en wat hij ook had gedaan, Artemis Ogletree stierf een gruwelijke dood die hij niet verdiende. Alleen neergeknuppeld, neergestoken en bebloedend stierf hij in de duisternis zonder enige vorm van gerechtigheid. Zonder vooruit. Of de hoop op een tweede kans. Ik wou even een mega serieus eind bringen. Wel erg. Ik heb een nieuwe ding. Lang geleden gebeurd. Theorie. Een ufo. Shit. Waarom? Weet ik niet, het is voor mij iets. Erik, jij zegt dat wel. Met die maffia-interne dingen. Het moet wel iemand zijn die om hem gaf, om dan ook zijn familie gerust te willen spelen. Ja, en die familie kent. Wie doet nu de moeite om zoveel maanden een brief te sturen? om die gerust te stellen. Het is oké, hij woont in Cairo, hij is getrouwd met een rijke vrouw en hij geniet gewoon van de zon. Je moet één die familie al kennen en dan twee genoeg gedroom geven om die gerust te stellen. Ze kennen de familie wel. Dus de hint naar het feit dat... Ook als wie zelf zei dat niemand dit heeft gedaan om zijn familie te beschermen, kon echt wel. Want de familie werd gecontacteerd. Dus het is niet dat hij ook onbekend was voor die mensen die hem hebben aangevallen. Die die hem vermoord hebben, stonden zeker dicht bij hem, sowieso. Ik denk ook mafia met een mix van geliefde, maar het is nooit bewezen. Het is een mysterie, het blijft een mysterie. Er zijn nog altijd rare vragen over wat hij eigenlijk aan het doen was in die hotelkamer. Dat blijft nog altijd wel weird. Heel weird. Heel weird. Maar voilà, dat is mijn verhaal. Het verhaal van Jiglo vind ik toch ook wel... Dat kan, hè. Die bouwen ook zo'n band op met hun klanten. Ja, ja, ja. En wie weet dat ze daar dan verliefd worden zelfs. En dat je dan jaloers wordt of zo. Of dat jij een relatie had met een getrouwde vrouw. Dat jij gigolo was, maar met een getrouwde vrouw. En dat een man het ontdekt had. Ja, of zelfs homo-gigolo. Dat kan ook. Dat een man jaloers wordt of zo. Het is een speciaal verhaal. Maar jongens, geen einde. Sorry, het is een open mysterie. Maarten zou mega ragen. Misschien goed dat hij er niet bij kon zijn. Ik hoop dat onze luisteraars niet te hard ragen omdat ze geen einde hebben. Ze weten het pas nu, dus ze hebben eigenlijk al de hele aflevering geluisterd. Ze zijn al gejost. Het is te laat. Ik kan alleen zeggen dat het een vampier is, mensen. Sorry. Laat ons gewoon afkloppen. Het is een vampier. Dat is het meest leuke. Oké, voilà. Dan gaan we hier afsluiten, denk ik. We mogen natuurlijk niet vergeten om Alexander te vragen voor zijn update. Ik heb elke begin van de aflevering al een beetje een update. Ja, dat is anders. Dat zijn updates algemeen. Er is een update dat je moet geven. Er is altijd een eind-update dat je moet geven. Maar wat verwacht je dan eigenlijk? Vertel je iets interessants? Ja, we verwachten elke aflevering meer en meer. Ik heb er net al iets gezien over Tomorrowland, al die grieten, de bekende… Ik heb binnen twee weken. Echt? Ja. Ik kan Stephan uit de volgende aflevering behalen. Dat laten we zien. Ik zal livestreamen. Je gaat tegen dat deze online is, dat dat al gepasseerd is. Ik vond wel het podium van de Mainstage supercool. Het is heel futuristisch. Ik vond het een beetje een ruimteschip of zo. Het was voor mij zowat een… Zo'n kerk in Amerika dat je televiseert, of zo. Ah, ja, ja, ja. Ja, zo'n overdreven ding. Ik vind dat wel een tof festival. Tomorrowland zegt mij niet heel veel. Ik ben niet zo mega... Allee... Je hebt het eigenlijk twee jaar geleden besteld, maar dat is niet... Maar ik ben ook al een paar keer naar Tomorrowland geweest. Allemaal nog maar één keer. Maar ik vind wel dat sommige mensen, zoals nu met al die vrouwen, dat ze dan zo half naar groen lopen en denken dat ze het gewoon normaal doen. Dat is zoals cosplay. Naar zo'n convention gaan en je verkleden. Dat is iets wat je zelf heel graag doet, dus die doen dat gewoon. Dat is waar, dat is waar. Ik heb er straks gezien, de Black Alien Project. Ik heb het de vorige keer waar jij niet bij mij toen ik dat aan het opzoeken was. Dus dat is een kerel dat zijn eigen remmel als een echte alien aan het maken is. Ah ja, inderdaad. Zwart getatoeëerd, groene ogen, allemaal van die rare knobbels in zijn dingen. Zijn tong is al in tweeën. En het volgende startplek dat hij wil doen is... Die zijn piemel in twee laten snijden. Dus letterlijk dat dat in twee stukken is. Dat is echt eens een goon operatie. Maar kan dat nog? Waarschijnlijk als je geld genoeg legt. Die mens heeft ook massaal foto's op Instagram en alles. Maar dat vraag ik in mijn eigen af. Dat wordt dan beaumd. Ik ben 100% mee akkoord dat iedereen zijn eigen moet zijn. Maar dan denk ik, dat is toch raar? Bodymodification is ook een verslaving voor sokken. Maar ja, die mens ziet er echt... Als een alienate. Ja, maar ja, dat is één op de... Eén mens op de twee miljoen, of hoeveel miljoenen mensen zijn er? Dat is een manier om wel uniek te zijn. En als ze inderdaad een influencer is, dan doet het wel iets. Ja, het is ook zelf een tatoeëur, heb ik gezien. Dan heeft er met geld... Allee, geld uit kunnen slagen. Dat ga ik niet doen. Dat is het met mij. Het draait allemaal om geld. Kun je er rijk mee worden. Dus volgende week Jörg Larsson en Petey in tweeën staan. Ik wil geld. Mij. Dan gaat dat wel een kort lunchje zijn. Hey. Nee, nee, maar ik wil maar gewoon zeggen, ik liep daar niet van wakker dat die mens dat doet. Ik snap het wel, dat is wel speciaal. Ja, dat is... Ja, ik ben ook gewoon zelf niet zo, ik ben vrij... Je bent letterlijk de enige hier die een tattoo heeft, dat weet je toch? Een tattoo. We gaan trouwens allemaal een tattoo laten zitten als we ooit aan een bepaald aantal... Ik wil wel echt ooit een tattoo van Wabliefteru hebben doen. Ik weet niet meer hoeveel dat was, maar we gaan dat ooit doen. Wabliefteru, en dan eronder Ant Urbex, dat is ons andere kanaal, die foto's. Ant Urbex, dat is Leo voor... Heb je dat ooit al vernoemd? Ik denk letterlijk nog nooit. We hebben een Urbex-Instagrampagina, Ant-Urbex, zoals Antwerpen-Urbex. Allemaal elkaar. Mooie foto's. Vooral van Stephan en Jorritje. Volg die shit. Dat zijn foto's dat wij hebben getrokken, die wij posten. Heel mooi. Niks te maken met deze, hoor. Nee, maar dat is ook onze hobby. Met nog een andere vriend, eigenlijk. Met de Matthias. Met de Matthias, ja. Pasafarianisme. Voilà. En we hebben toch al heel veel mooie momenten meegedaan, vind ik. Ja, we hebben heel veel coole plekken gezien al. Binnen België en binnen België. Momenteel nog binnen België. Ja, momenteel nog. Volgend jaar Tchernobyl. Dan gaan we daar ineens een podcast op nemen. Of Oekraïne, daar gaat er ook wel een later in. To soon. We mogen allemaal ons politicus kussen dat wij hier wonen. Dat is wel fijn. Nu nog. Ik hoop dat dat zo blijft. Ik denk dat iedereen dat hoopt. Met hun bunkers er klaar voor. Prepare. Dat was het voor deze week, denk ik dan. Ik ga afsluiten, hè? Nee, je bent toch nog niet klaar? Nee, ik ben nog niet klaar. Zijn we er nog niet klaar voor? Jawel. Ik wou toch nog eens dagzingen. Dag mama. Het is midden in de zomer. Binnenkort vertrekken wij op verlof, maar we gaan, zoals we zeiden, ook voorzien dat we aflevering hebben, dus jullie gaan het zelfs niet merken. Maar blijf ons volgen op Instagram, blijf ons volgen op Facebook en blijf ons podcast gewoon volgen. Op Spotify kun je echt zo'n bel-icoontje aanklikken en dan krijg je een melding wanneer er een nieuwe aflevering is uitgekomen. Nice. Dat is zat. Heel zalig. tegenwoordig. Als je niet luistert via Spotify, maar je luistert wel via iTunes, of Apple Podcast heet dat, dan kun je een review achterlaten, een geschreven review. Mag ook altijd. Hoe meer reviews, hoe beter voor ons algoritme. Maar het beste is nog altijd gewoon zeggen tegen iedereen dat je kent dat ze moeten luisteren naar deze leuke podcast en dan leren ze iets of ze lachen af en toe eens. Er komen nog altijd luisteraars bij. Ja, en we krijgen veel berichtjes. Je mag ons altijd een persoonlijk berichtje sturen op Instagram. Nu antwoorden wij nog. Nu antwoorden wij echt bij iedereen. Letterlijk bij iedereen. Letterlijk. Dus ook als je een vraag hebt voor ons, je mag dat altijd doen. Je mag ook sturen naar ons op Gmail. Wabliefteruw podcast op gmail.com. Mocht Yorrick facetimen op 0498. Of naar zijn gigolomail sturen. Sexy Jorikskie. Jörg zijn OnlyFans is ook publiek toegang. Die gaan allemaal kijken. Gratis. Hij geeft zelf geld als iemand komt kijken. Zeker niet. Niemand wil die gespleten verbrande voorraad. All right. Dat is al genoeg voor deze week. Tot volgende week. Ah, z'n assist is ook weg. Juist. Onze vierde gast. Bye-bye. Ja, ik vind het lekker. Limoncello, geef nog maar een beetje. Ja, eigenlijk echt wel goed.