6 - De rumours achter Rumours
Door Yorrick • 29 maart 2020
Over deze aflevering
In 1976 sloot Fleetwood Mac zich op een recordingstudio maar niet omdat ze in quarantine geplaatst waren. Veeeel drama, veeeel drugs een veeeeeel drank later kwamen ze weer naar buiten met één van de beste albums allertijden: Rumours.
Inhoud
Fleetwood Mac: Het Drama Achter het Legendarische Album 'Rumours'
In 1976 sloot de band Fleetwood Mac zich op in de studio, niet voor quarantaine, maar om een van de meest iconische albums aller tijden te creëren: 'Rumours'. Wat velen misschien niet weten, is dat dit meesterwerk ontstond te midden van extreme persoonlijke drama's, liefdesaffaires, drugsgebruik en alcohol, die de basis vormden voor de krachtige teksten en muziek.
De turbulente weg naar succes
Fleetwood Mac werd in 1967 in Londen opgericht als een bluesband. De oorspronkelijke bezetting kende verschillende wijzigingen. Oprichter Peter Green verliet de band in 1970 vanwege een LSD-verslaving en schuldgevoelens over het verdiende geld. Jeremy Spencer verdween tijdens een tournee om zich aan te sluiten bij een religieuze sekte. Leden kwamen en gingen, en affaires waren aan de orde van de dag. Zo werd gitarist Bob Weston uit de band gezet nadat hij een affaire had met de vrouw van drummer Mick Fleetwood. Er was zelfs een periode waarin een ‘valse’ Fleetwood Mac op tournee ging, opgericht door hun manager, wat op een fiasco uitliep.
Eind 1974 verhuisde de band naar Californië, waar twee nieuwe leden toetraden: gitarist Lindsey Buckingham en zangeres Stevie Nicks. Met deze bezetting – Mick Fleetwood, John McVie, Christine McVie, Lindsey Buckingham en Stevie Nicks – kende de band een ware renaissance. Hun album ‘Fleetwood Mac’ uit 1975 brak eindelijk door in de Verenigde Staten, en het grote geld begon binnen te stromen, samen met liters drank, kilo’s cocaïne en bakken drama.
De persoonlijke relaties binnen de band waren gespannen. De relatie tussen bassist John McVie en toetseniste/zangeres Christine McVie liep stuk tijdens een tournee; John zocht zijn toevlucht in drank, terwijl Christine een affaire begon met de geluidstechnicus. Ook tussen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks was de spanning te snijden. Ze ruzieden dagelijks, maar bleven samen, deels om financiële redenen en om het voortbestaan van de band te garanderen.
Drama als muze: Het ontstaan van Rumours
Het was in deze explosieve sfeer dat de band zich bijna een jaar lang opsloot in de opnamestudio voor ‘Rumours’. De opnames verliepen moeizaam. John en Christine spraken nauwelijks met elkaar buiten de muzikale discussies, en Lindsey en Stevie hadden felle ruzies tussen de takes door. Mick Fleetwood omschreef de opnamelocatie als een “bordeel met zwarte tapijten en een bescheiden assortiment aan drugs” en liters alcohol. Om alle afleidingen te elimineren, liet Mick zelfs alle klokken en ramen uit de studio verwijderen, waardoor de band soms niet eens wist of het dag of nacht was.
Al deze drama’s dienden als inspiratie voor de nummers op het album. Christine McVie schreef ‘You Make Loving Fun’ als een uithaal naar John McVie, gericht aan haar nieuwe geliefde. Lindsey Buckingham uitte zijn frustratie naar Stevie Nicks in zinnen als “One Thing I Think You Should Know, I Ain’t Gonna Miss You When You Go” in ‘Secondhand News’. Stevie Nicks reageerde daarop met de tekst “You say you want your freedom. Well, who am I to keep you down?” in ‘Dreams’. Lindsey’s antwoord was ‘Go Your Own Way’, en Christine liet met ‘Don’t Stop’ weten dat ze over John heen was. De titel ‘Rumours’ werd voorgesteld door John McVie, omdat hij vond dat de bandleden dagboeken over elkaar schreven via muziek, en het ook verwees naar de geruchten die over de band de ronde deden.
Ondanks – of misschien dankzij – de constante conflicten, geloofden de bandleden rotsvast in het materiaal dat ze creëerden. ‘Rumours’ kwam uit op 26 februari 1977 en werd wereldwijd lovend ontvangen, met talloze vijfsterrenrecensies. Het album won in 1978 een Grammy voor Beste Album en leverde vier nummer één hits op in de VS. In België stond ‘Go Your Own Way’ twaalf weken op nummer één. Het verkocht bijna 40 miljoen exemplaren wereldwijd en blijft een bewijs van hoe intense menselijke emoties kunnen leiden tot tijdloze kunst.