6 - De rumours achter Rumours
Door Yorrick • 29 maart 2020
Over deze aflevering
In 1976 sloot Fleetwood Mac zich op een recordingstudio maar niet omdat ze in quarantine geplaatst waren. Veeeel drama, veeeel drugs een veeeeeel drank later kwamen ze weer naar buiten met één van de beste albums allertijden: Rumours.
Inhoud
Fleetwood Mac: Het Drama Achter het Legendarische Album 'Rumours'
In 1976 sloot de band Fleetwood Mac zich op in de studio, niet voor quarantaine, maar om een van de meest iconische albums aller tijden te creëren: 'Rumours'. Wat velen misschien niet weten, is dat dit meesterwerk ontstond te midden van extreme persoonlijke drama's, liefdesaffaires, drugsgebruik en alcohol, die de basis vormden voor de krachtige teksten en muziek.
De turbulente weg naar succes
Fleetwood Mac werd in 1967 in Londen opgericht als een bluesband. De oorspronkelijke bezetting kende verschillende wijzigingen. Oprichter Peter Green verliet de band in 1970 vanwege een LSD-verslaving en schuldgevoelens over het verdiende geld. Jeremy Spencer verdween tijdens een tournee om zich aan te sluiten bij een religieuze sekte. Leden kwamen en gingen, en affaires waren aan de orde van de dag. Zo werd gitarist Bob Weston uit de band gezet nadat hij een affaire had met de vrouw van drummer Mick Fleetwood. Er was zelfs een periode waarin een ‘valse’ Fleetwood Mac op tournee ging, opgericht door hun manager, wat op een fiasco uitliep.
Eind 1974 verhuisde de band naar Californië, waar twee nieuwe leden toetraden: gitarist Lindsey Buckingham en zangeres Stevie Nicks. Met deze bezetting – Mick Fleetwood, John McVie, Christine McVie, Lindsey Buckingham en Stevie Nicks – kende de band een ware renaissance. Hun album ‘Fleetwood Mac’ uit 1975 brak eindelijk door in de Verenigde Staten, en het grote geld begon binnen te stromen, samen met liters drank, kilo’s cocaïne en bakken drama.
De persoonlijke relaties binnen de band waren gespannen. De relatie tussen bassist John McVie en toetseniste/zangeres Christine McVie liep stuk tijdens een tournee; John zocht zijn toevlucht in drank, terwijl Christine een affaire begon met de geluidstechnicus. Ook tussen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks was de spanning te snijden. Ze ruzieden dagelijks, maar bleven samen, deels om financiële redenen en om het voortbestaan van de band te garanderen.
Drama als muze: Het ontstaan van Rumours
Het was in deze explosieve sfeer dat de band zich bijna een jaar lang opsloot in de opnamestudio voor ‘Rumours’. De opnames verliepen moeizaam. John en Christine spraken nauwelijks met elkaar buiten de muzikale discussies, en Lindsey en Stevie hadden felle ruzies tussen de takes door. Mick Fleetwood omschreef de opnamelocatie als een “bordeel met zwarte tapijten en een bescheiden assortiment aan drugs” en liters alcohol. Om alle afleidingen te elimineren, liet Mick zelfs alle klokken en ramen uit de studio verwijderen, waardoor de band soms niet eens wist of het dag of nacht was.
Al deze drama’s dienden als inspiratie voor de nummers op het album. Christine McVie schreef ‘You Make Loving Fun’ als een uithaal naar John McVie, gericht aan haar nieuwe geliefde. Lindsey Buckingham uitte zijn frustratie naar Stevie Nicks in zinnen als “One Thing I Think You Should Know, I Ain’t Gonna Miss You When You Go” in ‘Secondhand News’. Stevie Nicks reageerde daarop met de tekst “You say you want your freedom. Well, who am I to keep you down?” in ‘Dreams’. Lindsey’s antwoord was ‘Go Your Own Way’, en Christine liet met ‘Don’t Stop’ weten dat ze over John heen was. De titel ‘Rumours’ werd voorgesteld door John McVie, omdat hij vond dat de bandleden dagboeken over elkaar schreven via muziek, en het ook verwees naar de geruchten die over de band de ronde deden.
Ondanks – of misschien dankzij – de constante conflicten, geloofden de bandleden rotsvast in het materiaal dat ze creëerden. ‘Rumours’ kwam uit op 26 februari 1977 en werd wereldwijd lovend ontvangen, met talloze vijfsterrenrecensies. Het album won in 1978 een Grammy voor Beste Album en leverde vier nummer één hits op in de VS. In België stond ‘Go Your Own Way’ twaalf weken op nummer één. Het verkocht bijna 40 miljoen exemplaren wereldwijd en blijft een bewijs van hoe intense menselijke emoties kunnen leiden tot tijdloze kunst.
Transcript
Automatisch gegenereerd transcript — vrij te citeren met bronvermelding naar wabliefteru.be.
Hey, Yorrick hier met een boodschap voor de podcast begint. Deze aflevering is opgenomen voor de lockdown, dus geen schrik. We zijn niet samengekomen om dit op te nemen. Geniet ervan en flink de handjes blijven wassen, hè iedereen. Yo. Hey, ik ben Yorrick en dit is Wabliefteru? Een podcast waarin ik elke week een onderwerp uitzoek, een opstelkes schrijf en vertel aan mijn twee maten Maarten. Hallo. En Stephan. Hoe is het? Zij luisteren en geven soms een beetje commentaar. Goed, jongens. Ik vind het wel tof dat je een publiek hebt uitgenodigd deze keer. Ik zie dat al onze luisteraars hier zijn. Niemand. Oké. Oké. Pijnlijk, pijnlijk. Oké, ik ga misschien beginnen met een vraag. Vond je dat leuk vorige keer? Dat was al een vraag. Ik ga beginnen met een vraag. Was ik er vorige keer? Nee. Of wel? Of niet? Jawel. Welk album uit 1977… was toen en nu nog altijd superpopulair. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. 1977. Ik weet dat niet, maar... Album. Ja. Van muziek? Ja. Stairway to Heaven of zo? Nee. Welke band? Geef ons een meer. Ah, denk je? Fleetwood Mac. Rumors. Ja. Vandaag vertel ik over Fleetwood Mac en vooral over the making of Rumors. Wauw. Oké. Weet je al iets van dat? Ik heb er al wel rumors van gehoord. Dat is toch die Grieter, hè? Vind je het iets met mij? Je hebt toch zo'n vrouw... Grieter in Duin. Ik ga het gewoon vertellen, want je weet er nog niet veel van te zien. Zing je z'n liedje? Zing eens een liedje. Van Fleetwood Mac. Ik weet wie dat is. Met copyright-issues. Nee, mag niet. Als jij dat zingt, gaat dat geflagd worden. Goed, nee. Fleetwood Mac werd opgericht in 1967 in London, baby. Er zijn al heel veel bandleden gepasseerd in de band. Om je vraag te beantwoorden, ja, er zaten vrouwen in. Maar toen hij werd opgestart, bestond hij uit een gitarist en zanger Peter Green, drummer Mick Fleetwood en slidegitarist Jeremy Spencer en bassist Bob Brunning. Deze laatste zat toen in de band, maar enkel totdat hij vervangen ging worden door John McPhee, die al eerder in een bandje van Green en Fleetwood had gezeten. Dus toen dat bandje werd opgestart... Die mensen hadden al een beetje een ervaring, maar uiteindelijk wouden ze dan Fleetwood Mac starten. En wouden ze John McPhee erbij, omdat hij een goeie bassist was. Spijtig voor Bob Brunning. Het was Peter Green's idee om een bandje te starten met deze nieuwe opstelling. Om McPhee te overtuigen om mee te doen, noemden ze de band Fleetwood Mac, waar de Mac slaat op McPhee. En Fleetwood, dat weet je niet. Dat was die ene. Dat is de drumme, hè. Nee? Ah, voilà. Maar McPhee bedankte hen en koos voor een andere bandje. Echt? Awkward. Dan heeft hij een antivirus opgericht. De eerste paar... De eerste paar gigs speelde Fleetwood Mac, dan toch met de bassist Bob Brenning. Op hun debuutoptreden op 13 augustus 1967 speelden ze op het Windsor Jazz & Blues Festival onder de naam Peter Green's Fleetwood Mac, ook met Jeremy Spencer. Oké, dat is een mannenval. De muziekstijl van Fleetwood Mac was toen nog totaal iets anders dan wat we kennen van de plaat Rumours. Dat was blues. Ik zou dat nu niet zeggen, hè. Dat is nu zo wat poppy. Alleen nu, toen, met Rumours, wat poppy. Je eet blues nu. Na een paar weken sloot McQuee zich dan toch aan bij de band en werd Bobby eruit gekipperd. In 1970, terwijl de band al wel wat succes kende, stapte Peter Green, de oprichter, zelf uit de band. Hij had een verslaving aan LSD en kreeg een enorm schuldgevoel omdat hij veel geld verdiende door gewoon wat gitaar te spelen. Hij had zelfs al eens gevraagd aan de rest van de band om al hun geld gewoon te doneren aan een goeie doel. Mij. Fleetwood Mac was toen in Engeland een beetje populair, maar nog niet hoe we ze nu kennen. In de US bijvoorbeeld, of in Europa. Bij ons waren die toen nog niet bekend. Dat was een local bandje dat wel wat gigs deed en een kost er wel mee verdiende. Na het vertrek van Peter stapte ook Jeremy Spencer op. Tijdens een toernee ging hij even naar de winkel om een tijdschrift te kopen, maar kwam nooit meer terug. Na dagen zoeken vond de band hem dan toch terug. Hij was toegetreden tot een religieuze secte, de Children of God, en is tot op de dag van vandaag nog steeds zijn lid. Hij is gewoon vertrokken. Ik ga even naar het winkeltje. Hij is niet meer teruggekomen. Hij is bij een secte gegaan voor een of andere reden. Mega weird. Daar begint het al. De rare kronkels in Fleetwood Mac. Daar zijn we nog lang niet aan aan het maken van het album. De vrouw van John McPhee, Christine, werd gevraagd om de band als toetsenisten en zangeres te versterken. Buiten Christine kwam er ook een nieuwe gitarist, Bob Weston, die het goed kon vinden met Mick Fleetwood en net iets te goed met de vrouw van Fleetwood. Jenny Boyd. Mag niet. Mick ontdekte dit... Amai. Mick ontdekte dit tijdens de toernee van hun album Mystery to Me in 1973. Weston werd uit de band gezet en de rest van de toernee werd hierdoor al na twee weken afgelast. En 26 concerten gingen niet meer door. Poei. Fleetwood Mac was echt kapot. Het was uit elkaar, het was een beetje... Je kunt dat niet echt fixen, als er zo'n affaire binnen de band gebeurt. Bij de Woodhouse was dat ook. Is dat? Ik denk het wel. Bij Courtois en Bruyne. Het moet de Bruyne zijn, of andersom. Cech, ja. Courtois mee. Courtois is echt een ranzaap. Daarom dat de Bruyne niet in de verdediging speelt. Omdat die anders te dicht bij elkaar staat. Zo ver mogelijk ermee aanvallen. Dat is de enigste reden. Waar werd Kieper bij de tegenstander geworden? Omdat hij nog verder vast aan Courtois zat. Dat mocht niet. Ja, het grootste probleem van die break-up was eigenlijk voor de manager van de band. Want Clifford Davis had grote toerverplichtingen tegenover verschillende bekers. Bekers? Boekers. Oké. Verschillende boekers en promotors. Maar hij had geen band. Dus om zijn reputatie niet naar de haaien te laten gaan, deed hij wat elke slimme manager die veel te veel coke pakte toen in die tijd zou doen. Hij beweerde dat hij de rechten had op de naam Fleetwood Mac en stelde een nieuwe band samen. Deze samenstelling ging op toernee vanaf het begin 1974. Dus echt... Een half jaar nadat Fleetwood Mac uit elkaar was gegaan. Onder de naam The New Fleetwood Mac. Beetje surreëel. De band werd alles behalve warm onthaald. Wat logisch is. En wanneer het nieuws rondging dat dit niet de echte Fleetwood Mac was, werden de publieken van de concerten meer en meer vijandig. Een deel van de concerten werd afgelast door promoters zelf. En wanneer de groep in Edmonton werd bekogeld door bierflesjes op... On stage werd de toernee afgelast en was dit het einde van de valse Fleetwood Mac. Dus er is effectief een valse Fleetwood Mac helemaal geweest. Een totaal andere samenstelling. Toen ik dat een beetje dacht... Ik had op Reddit een verhaal gelezen van een kerel. Hij had een ticket uitgekocht voor de Red Hot Chili Peppers en een ticket uitgekocht voor de Red Hot Chili Pipers. Dat is de black-pipe band die rockcovers spelen. Maar dat bleek dat hij dat keihard goed vond. Ik ben ongelukkig. Zalig. Amai, dat is echt weird. Fleetwood Mac zorgde voortaan voor hun eigen management. Dus de band was niet helemaal kapot. En eind 1974 verhuisde de overgeleden van de band naar Californië. Dus ze gingen naar Amerika. waar opnieuw twee nieuwe leden toetraden tot de band. De Amerikaanse gitarist Lindsey Buckingham werd gevraagd en wou alleen maar meedoen als ook zijn vrouw Stevie Nicks lied mocht worden. Zeg je die naam allemaal niet? Stevie Nicks, ja. Ja, Stevie Nicks werd een beetje de frontdame van de band. Correct. Ik dacht het al. Met deze nieuwe bezetting onderging Fleetwood Mac een ware renaissance. Ze brachten in 1975 het album Fleetwood Mac uit, wat ondertussen officieel het 11e album was van de band, en dezelfde naam droeg als hun debuutplaat uit 1968. Dus die hebben... Waarom? Dat is een megahoer. Dus die hebben nog een album, twee albums eigenlijk, met de naam Fleetwood Mac. Fleetwood Mac prak met Fleetwood Mac eindelijk door in de States. En nu begon het geld pas echt binnen te stromen. Gepaard met liters drank, kilos cocaïne en bakken drama. Dat is een mooie idee. Precies Temptation Island, eigenlijk. Daar begint het al op te lagen. Tijdens een toernee voor de plaat begon de relatie tussen John en Christine McPhee de slechte kant uit te gaan. John zat aan de drank en Christine had een korte, maar krachtige affaire met de geluidstechnieker. In het midden van de toernee ging het koppel uit elkaar, terwijl ze nog aan het toeren waren, waardoor John nog meer ging drinken. Tijdens sommige nachten zou hij door de gangen van hun hotel hebben zitten wandelen, terwijl hij de naam Christine riep en zei zich haar in haar kamer voor school. Dus het eerste koppel van de twee koppels, daar ging het al niet supergoed bij. Slechte campweerbeelden gekregen. Dat is op de gong geslagen. Ook bij het andere koppel van de band ging het alles behalve goed. Lindsey Buckingham en Stevie Nicks maakten dagelijks stevige ruzie. Nog voor ze bij de band toetraden, was Lindsey al een paar keer verhuisd uit hun appartement om dan weer terug te komen omdat hij alleen wonen niet kon betalen. Leven is duur. Lindsey is een kerel. Lindsey Buckingham is een kerel. En Stevie is de dame. Stevie Nicks. Dat had ik doorleggen. Ik dacht gewoon dat het twee dames waren. Ze waren redelijk aan het... Het was na de sixties, zeker? Het had gekunnen. Het had gekunnen, maar allemaal zeker. Wij oordelen hier niet. No judgment. You do you. You be you, girl. Dus ze hadden... Ze hadden dus veel ruzie al voor ze bij Fleetwood Mac zaten, maar ze besloten om hun relatie toch vol te houden, omdat ze wisten dat als ze uit elkaar zouden gaan, Fleetwood Mac zelf de band ten onder zou gaan en ze zelf ook met grote geldproblemen zouden achterblijven. Dus ze dachten, come on, hang in there. Wat bedoel je? Dan gaan we geld proberen. Dan hebben ze geen inkomen meer. Vooral die coke, dat kost geld. Die hadden toch veel geld? Nee, die twee hadden nog niet veel geld. Die zijn later bij de band gekomen om geld te verdienen. Toen dat gevraagd werd aan hen, wilden ze dat niet meedoen. Dan hadden ze al veel problemen, maar dan dachten ze toch dat ze dat zouden doen. Voor de money. Oké, snap ik. En in deze toestand sloot de band zich bijna een jaar op in de opnamestudio om daarna naar buiten te komen met een van de meest succesvolle albums aller tijden, Rumours. Dus nu komen we aan het opnamestudio. Maar ik heb wel een beetje dorst. Misschien moeten we even snel glazen halen om de fles Rumours open te doen. Als je mij wil... Jij bedoelt top. Oké. Hier komt de cut. Allemaal. Allee. Allemaal... Oké, we zijn er. Ik ga in het ondertussen even schinken. Kun je wel een appel doen eigenlijk? Ja, zeker. Ik heb het op LP. Ik zou me... Amai. Als een echte hipster. Jij ook, Jörg? Of niet? Wat? Jij hebt dat ook op LP? Ik heb dat ook op LP, ja. En jij, Maarten? Nog niet zo lang sinds deze... Het zit in mijn hoofd alsof ik dat een paar minuten geleden nog gehoord heb zelfs. Ah, oké. Ik hoef dat niet op LP te hebben. Zoals Go Your Own Way. En Dreams, bijvoorbeeld. Dat is pas een scheet. De helft. Oké. De fles is op, zeg. Hoeveel afleveringen? Zes. Dat is nog redelijk traag, vind ik. Kunnen jullie alsjeblieft het nieuwe sturen naar Deuzeltlaan? Alsjeblieft terug naar gmail.com. Opnieuw de podcast op gmail. Dan kunnen ze toch op onze OnlyFans. Op onze Patreon-account. Yorrick stuurt u een mooie semi-nude poster. Van wie van de drie dat je nog moet zien. Goed, oké, hier gaan we verder. Rumors, dus ze zaten in de studio iets langer dan een jaar. De opnames gingen dus niet vlot. Een jaar is lang om een album te maken. Terwijl John en Christine gewoonweg niet met elkaar praten, als het niet over muziek ging, maakte Lindsey en Stevie knallende aanbras tussen de opnames door. Christine begon nu ook met lichttechniek naar bed te gaan, terwijl John bijna dagelijks zijn groepie mee naar bed nam. Ze woonden allemaal samen in één huis. Allee. Ja. En Nick Fleetwood heeft dat ooit beschreven als een bordeel met zwarte tapijten en een bescheiden assortiment aan drugs. Bescheiden. Bescheiden. En liters, liters drank. Als deze drama... Al deze drama, wou ik zeggen, vind je hier en daar wel terug in de nummers die ze schreven. Dus nu gaan we even het album een beetje analyseren. Kristien... Doei. Ah. Kristien schreef... Samen met een muzikant van een andere band, die ook nog later nummers voor... Die hij ook meegeboekt heeft. Eddy Quintala. Het nummer You Make Loving Fun. Waarschijnlijk had ze ook toen met hem een relatie, want in 1986 trouwden de twee. Dus die zijn verloor. Of liefde dan? Ja, dat is wel mooi. Hier zijn ze nog gescheiden. Ze schreven het nummer You Make Loving Fun als een stake naar John McPhee. En John McPhee schreef geen nummers. Maar die heeft dat wel meegedaan. Ja, die heeft dat mee opgenomen. Dat is toch zot dat die in de studio staan, die horen die teksten, die weten dat dat allemaal over elkaar gaat, maar toch... Toch doen. Toch doen, ja. Het bleef dus een eenzijdige conversatie, want John McPhee schreef geen nummers. En het was anders bij Buckingham en Nix. Dus Lindsey Buckingham en Stevie Nix. Lindsey schreef in Secondhand News de zin One Thing I Think You Should Know, I Ain't Gonna Miss You When You Go, die duidelijk gericht was naar Stevie Nix. En die op haar beurt in Dreams schreef... You say you want your freedom. Well, who am I to keep you down? Lindsay reageerde dan weer met het nummer Go Your Own Way. Voorzichtig. Wat een comeback, zeg. En Christine McPhee liet dan weer blijken dat ze volledig over John was door met het nummer Don't Stop af te komen. Hoe gaat dat nummer? Don't stop... Ja. Hoe gaat de tekst van het refrein? Ik moet niet zingen. We moeten niet zingen. Ik zing dat toch voor de copyright. Komt de politie. Better than before. Yesterday is gone. Dus dat is duidelijk ook weer naar John gericht van kijk, het is gedaan. Waar het allemaal niet goed voor is, voor inspiratie. Het is ook altijd waar, hè. Yesterday is gone. Ik bedoel, je kunt daar niet fout mee doen. Zo diep. Dat is altijd waar. Morgen is the future. Morgen komt nog. Het heden is nu. Alsjeblieft. Schrijf dat maar allemaal op een poster. Oké, ook al... Die zin heb ik weer. Ik begin heel veel zinnen mee... Oké. Oké. Dat is mij opgevallen toen ik terugluisterde naar de aflevering. Dat ook. Allee, jongens. Je mag mij er echt op kalen als ik dat doe. Jullie gaan je muil. Het gaat heel erg boos worden. Okal. Had iedereen ruzie met elkaar, stapte niemand op. Iedereen had toch blijkbaar een gevoel dat ze goud in de handen hadden, want op 26 februari 1977 kwamen rumors uit in onze Belgische winkels. Dus een beetje vroeger in Amerika. De critici waren laagend enthousiast en het album kreeg zowat van iedereen vijf sterren of een tien op tien. Maar ik vind dat wel zot. Bijvoorbeeld als je naar bepaalde... Als je een band luistert, of als er bepaalde dingen niet goed gaan tijdens recordings of zo, of als je een documentaire van Coldplay wil zien, die zeggen dan dat hun chemistry ervoor zorgt dat die zo goed zijn. Ik hoor dan ook superveel van, ah ja, die mensen hebben zo'n goeie chemistry dat dat allemaal supergoed is, maar die mensen hadden gewoon Lion en Ambrose en hebben toch iets supergoed gemaakt. Dus die chemistry's zijn toch niet zo belangrijk als dat iedereen altijd zegt. Zij zeggen het tegenovergestelde. Ze zeggen dat ze zo'n goeie muziek hebben kunnen maken, omdat ze allemaal zo'n verschillende types waren. Door zo'n haat. Ja. Het gaf ook veel inspiratie voor nummers. Los van de muziek. De teksten waren wel makkelijk te vinden, denk ik. Als het allemaal daarover gaat. Goeie inspiratie. Ja, dat is waar. De band ging op toernee. En daar stopte natuurlijk de drama niet. Stevie Nicks verhoogde haar cocaïnegebruik om de roem en de stress aan te kunnen en ze begonnen uiteindelijk zelfs haar stem te beschadigen. Ze vertelde later in interviews dat ze in totaal voor ongeveer een miljoen dollar aan cocaïne had gekocht en dat het haar neus had opengebrand tot de grootte van een centje. Dus echt een neusgebruik. Hoe test je dat? Echt... Ploep. Voor de reensteek. Dat zijn de echte vragen. Wie is dat voor een vraag? Hoe test je dat? Maar een miljoen dollar aan cocaïne. Nu komt de vraag... Hoeveel gram is dat? En hoeveel pakjes van een gram kun je ervan maken? Dat is een vraagstuk. Ik denk dat 1 miljoen gram cocaïne en 20 watermeloenen... Hoeveel pizza's had zij op? Krijg je er honger van? Alsof er nog niet genoeg relatiedrama was in de band, begon ook Stevie Nicks een affaire met Mick Fleetwood tijdens de toernee. Dat zijn de OG's. Hoe dan ook is Rumours een van de meest populaire albums aller tijden. Het won de Grammy voor het beste album in 1978 en vier van de elf nummers werden in nummer één hits in de US. En bij ons was er maar één nummer die op nummer één belandde. Welk nummer? Go Your Own Way. Dreams? Go Your Own Way, correct. Voor twaalf weken heeft dat op nummer één gestaan. Minder lang dan zou het landen. Zijn jij daar zeker? Dat is wel een schepje. Ik heb dat echt volledige 52 weken gehoord. Ze voelden het. Er was maar één nummer van Fleetwood Mac dat Go Your Own Way heeft overstegen als nummer één hit. En dat 14 weken op nummer één stond. Je hebt een gokje. Het is niet van hetzelfde album. Het is een nummer uit 1988, dus wel een goeie tien jaar later kwamen ze mee. Ik weet het niet, maar ik kan er niet op komen. Als je het hoort, is dat weer een totaal andere stijl dan de nummers op Rumours. Ah, dingen. Ik ben aan het dingen... Ik ben een heel andere band aan het doen. Nee, zeg het niet maar, hè. Ik ben aan die band aan het denken. I Heard It To The Grapevine. Wie is dat? Ik was aan Carry On My Way, waar Sonny Van Kensen is aan het denken. Ja, maar die lijken er wel op. Welke band is dat, ik bedoel? Creedence Clearwater Revival. Ja, dat is juist. Nee, zeg het maar. Everywhere. Dat kan hij wel. Zeg het eens. Everywhere we go. Classic. Ik weet het even niet meer. Ja, ik zal het na de pause opzetten. Uri heeft een refrein. Ik ken dat ook niet van buiten. Het album zou vandaag... Ik ben aan de spot, gezegd. Ik denk het. Dat wordt al gehoord. Awkward. Dat is de pitch van Diego. Ik ben al te snel aan het afhandelen. Ik heb honger. Het album zou vandaag wereldwijd bijna 40 miljoen keer verkocht zijn. En om het even te vergelijken, de trailer van Michael Jackson zou vandaag al 66 miljoen keer verkocht zijn. En ik zeg zou, omdat er een verschil is tussen de... Gedachte-verkoopcijfers als officiële, geregistreerde verkoopcijfers. Er liggen echt een pak lagen, maar niet elke winkel schrijft dat deftig op, van die dingen. Ja, dat was ook later. Toen werd er ook meer gekocht. Wat eigenlijk wel zot is. Daar eindigt mijn opstelling, want ik heb nog een paar weekjes. Yes. Dat is altijd. Bill Clinton gebruikte het nummer Don't Stop als zijn campagnelied tijdens de verkiezingen in 1992. Oké. Een beetje. Om de band van alle afleidingen... Die zeiden dat ook tegen Monica Lewinsky. O, fuck. Niemand had een mop kunnen overmaken. Tuurlijk. Tuurlijk. Ik heb wel nog een interessant weetje over Bill Clinton. Vertel. Ik weet niet waarom ik dat heb. Misschien ben je superbekend, maar vroeger, voordat hij in de running was voor president, had hij een tik nerveur en hij deed altijd zo met het vingertje. Voor de... Al onze luisteraars. Alles benadrukken met je vingertje. Alsof je naar een kindje zegt dat je dat niet mag doen. Met je vingertje zo. En dat deed hij dan altijd. Een van zijn campagnemensen zei dan dat hij dat echt niet moest stoppen, want mensen worden daar reclameerd door en dat is echt niet goed voor hem. Maar hij kon dat niet. Hij kon daar echt fysiek niet mee stoppen. En dan is er zo'n heel bekend ding gekomen. Hij heeft gewoon dat vingertje... in zijn vuist teruggestoken en zijn duim op zijn vingertje. Dat is dan wat hij altijd deed. Dat is wat iedereen nu doet, omdat hij van hem komt. Ik heb het allemaal gedaan. Kijk. Dat is wel goed. Dat weet je van Wilk Lint. Ik dacht echt dat er een keistoe mopje ging komen. Dat komt nog. Dat komt nog. Ik dacht dat hij de langste opbouwde van de stoere kloer. Dat vingertje heeft hem in... Nee, is het niet. Nee, Arissen. Nee, Arissen. Om de... Om de band van alle afleidingen te ontnemen en volledig te kunnen focussen op de muziek, liet Mick alle klokken weghalen uit de studio. Er waren ook geen ramen, dus de band wist zelfs niet of het nacht of dag was. Blijkbaar namen die soms ook echt op tot... Negen uur ochtends gingen die slapen en heel hun besef van tijd was volledig veranderd. Ik had zenuwen als dat ook. Voilà, zeg. Dat is een lange lijst. Dat is het één en al, Rol. Rol zo snel mogelijk weg. Dat vond ik raar. De band toert nog altijd, maar niet helemaal onder dezelfde opstelling. In 2019, vorig jaar, stonden ze zelfs op Werchter Boutique. Wisten jullie dat? Die waren hier in het land. Met onder andere Mick Fleetwood, John McPhee, Stevie Nicks en Christie McPhee. Die zaten nog altijd in de band. Oké. Wat is het lang? 40 jaar. Steven X ook nog. Die zijn oud, die zijn in hun zeventig nu. Oppassen voor corona dan. Er zit gewoon een coronaket in. Dat is actueel nu. De toenmalige vrouw van Mick Fleetwood... Ik was Steven X zeggen. De toenmalige vrouw van Mick Fleetwood, Jenny Boyd, die hem bedrogen heeft. Was de... Is... Nog altijd. De zus van Perry Boyd, die getrouwd was met een andere muzieklegende. Ook... Ja, uit Engeland. Erg onder hun goks. Heel veel muziek. Het was ook een van de grootste bands aller tijden. Wat denk je, dezelfde tijd? Ik ga ook niet checken. De Rolling... Nee. De Rolling... Nee. Je zit dicht in de buurt. Ringo Starr. Paul McCartney. Come on. John Lennon. Dat is jammer. Die laat niet meer weten wat hij doet. Hier is de detail, dames en heren. Waarom het hier? Ringo Starr al op screen. Ringo Starr, Paul McCartney, John Lennon en... George Harrison. Ah ja. Dat is de fascisten. Typisch. Nick Fleetwood en George Harrison zijn alle twee schoonbroers. Zwagers. Zwagers. Geweldig. Zoals jullie eigenlijk. Ja, een beetje zoals wij, Stephan. Bros in law. Bros in law. John McPhee stelde de titel van het album voor aan de band omdat hij vond dat de leden dagboeken over elkaar schreven door middel van muziek. Het sloeg ook nog eens de nagel op de kop omdat de pers en het publiek vaak geruchten schreven over wat er al of niet afspeelde achter de gesloten deuren van de Fleetwood Mac-studio. Dus de titel komt letterlijk van Rumours. Dan had je eigenlijk Roddell en... Inderdaad. Die praten via de muziek. Ja, en Zunor. Wat dat waar is, de teksten. Wadda wad. Wadda wadda wad. Op de koffer van het album zie je Mick Fleetwood en Stevie Nicks. Tussen de benen van Fleetwood bungelen twee metalen ballen. Ik weet niet hoe je dat opgevonden hebt. Die komen van de chas van Toilet van de fotostudio. Fleetwood had ze per ongeluk eraf getrokken en ze dan maar deel van zijn kostuum gemaakt. Top. Het is leuk dat zo'n dingen ineens kunnen gebeuren. As you do. Ook wat ik ervoor heb gepakt, waarschijnlijk. Inderdaad. En dan mijn laatste, weet je? De Chain, het nummer. Hoe gaat dat? Dat weet ik eigenlijk niet. Nee. Dat moet ook moeten passen. Zelfs geen dom op. Dat is zo met die gravenbasslijn. Dat doe jij dan helemaal? Die gravenbasslijn. Maar hoe goud dat is? Weet je? Ja, ik ken het wel. Ik ken het niet. Is dat van Rumours? Nee. Dat is van Rumours, ja. Dat is het eerste nummer van The B-Side. The B-Side, dat luistert niemand naar. En dan gaat dat zwaaien. Dan begint hij ineens... The Chain is het enige nummer dat gecrediteerd is aan alle bandleden. Iedereen was dus een schakeltje in deze ketting. Game. Oké, ja. Dus dat was mijn verhaaltje over Rumours en Fleetwood Mac. Hij verwacht dat er zoveel historie achter dat album zat. Een beetje drama en zo. Ik vind het cool. Het is echt goeie muziek. Ik luister er nog altijd echt vaak naar. Dagelijks. Niet dagelijks. Ik leg ze wel veel op de plaat. De plaat niet, maar we hebben Spotify wel geregeld. Oh, plug van Spotify. Wow. Speedy V. Speedy V. Spotify. Dat gaat binnenkort ook op Spotify te zien zijn. Te zien? Te luisteren, niet te zien. Misschien is dat al. Misschien luisteren mensen dit via Spotify. Amai, dat is meta. Nu is dat nog niet, maar dat gaat wel zijn. Fuck. Het verleden is gedaan. De toekomst is gedaan. Yesterday is gone. Om nog iets te zeggen, jongens. Ja. De keer dat ik er niet was, dan zeiden jullie... Het was de eerste keer, want je bent er al twee keer niet geweest, niet? Nee, je bent er nog maar één keer niet geweest. Dat doet pijn. Dat doet pijn. Dat doet pijn. Dus, de ene keer dat ik er niet was, ging het over wat Blieftru wil zeggen. Ik was helemaal verbaasd, want voor mij is dat common knowledge. Jij zei dat je pa dat soms zegt. Ja, voor jou ook wel. Jij wist dat ook wel. Ah, voilà, dank u. Dat is gewoon zo. Wat blijft u? Onze mama zegt dat ook vaak. Ik was wel blij. Hoe moeten ze dankbaar zijn, de oude mensen? Binnenkort zetten ze misschien allemaal weg. Hashtag corona. Ook weer actueel. Onze krachten gaan uit naar de slachtoffers van het coronavirus 2019. Komt dit... 19. Mensen, ga wc-papier inslagen nu het nog kan. Want hier is alles uitverkocht. Ik ga zometeen een rolletje meedelen. Als we opgesloten zijn door corona, gaan we wel veel podcast kunnen maken. Dat is waar. Iedereen kan luisteren. Het is een afleiding eigenlijk. Via Skype elkaar bellen of zo en dan opnemen. Vroeger belde je ook bij Skype. Dat weet je goed. Oké. Of toffelijk? Goed. Dat was het voor vandaag, denk ik. Jongens, we gaan eten. Ons eten zal er wel bijna zijn. Straf dat het er nog niet is. Ja, zeg. Ik dacht dat het hier binnen het kwartier ging staan. We hadden een lekkere doelroom en een kapsalon besteld. Een kapsalon en we zijn hier in een kapsalon. Dat verhaal komt nog wel eens. Dat is vast meta. Het verhaal van waar wij onze podcast opnemen, dat volgt nog in de toekomst. Ik ben nog altijd Yorrick. Ik ben Maarten en gisteren is gedaan. Ik ben Stephan en in de toekomst ook nog. Dag. Ja, dat was het. Doei. Tot de volgende keer. Dag.