Transcript
Automatisch gegenereerd transcript — vrij te citeren met bronvermelding naar wabliefteru.be.
Nee, ik ga een intro doen. Wil je iets zeggen over de meisje? Welke meisje? Hey, ik ben Yorrick en dit is Wat Blieft? Een podcast over interessante dingen. Wij vertellen interessante dingen. Wij luisteren naar interessante dingen. Zijn wij zelf interessant? Dat weten we niet, maar we proberen wel. Ik ben hier niet alleen. Ik ben hier ook met... Maarten. Alexander. Lader. Alexander. Thank you. Stephan! Je bent zoals die ene in De Mol, die altijd een gisteren... Oh ja, ik ben Alexander! We gaan hier niet praten over de Mol. We hebben ook luisteraars in Nederland die de Mol niet kijken in Vlaanderen. En daar gaan wij nu rekening mee houden. We hebben ook mensen die niet in een rolstoel zitten. We hebben vorige week toch op een stieven hakje gepraat. Onrespect. Jongens, al goed met jullie P-spot? Wat? Een P-spot? Ik heb een G-spot ontdekt overlaatst. Heb jij de podcast van de vrouwen niet geluisterd? Is dat de P-spot? Zei je niet gewoon G-spot? Nee, P. P-spot. Zeg jij de B-spot? Nee, P-spot. Ik heb het gevoeld. Wat is dat nu? Payspot voor je? Lekker. Nee, ze hebben dat goed gedaan. We hebben een week verlofgepakt. We hebben gezegd wat we kunnen doen om te vieren dat we vijftig afleveringen hebben gedaan. Boys zijn naar Cancún gewaakt. We hebben de hangover daar gespeeld. Daar komen beelden van binnenkort voor onze honderdste aflevering. Dat is een idee. Jawel. Als we sponsorship money hebben. Dan gaan we naar Vegas voor onze honderd. Dan hopen we dat we sponsorships kunnen halen. We zullen wel zien. Nee, maar ik heb het vorige keer niet kunnen zeggen, want we waren er effectief niet. Maar jongens, gefeliciteerd. 50 afleveringen. Dit is dan nummer 51. En voor mij niet. Ja, maar ja. Als podcast, hè. Als podcast. Mij is dit de vijftigste. Als geheel. Is dat? Je hebt er één gemist. Ik heb er één gemist. Twee nu, hè. Met z'n vrouw, wacht. Dat is ook waar, ja. Dat is mijn 49ste. Stéphan heeft alles uitgezocht. Nee, maar ook is bedankt aan al onze luisteraars nog eens voor 50 afleveringen ons te volgen. Ook al zijn er misschien halverwege ingepikt, toch nog altijd bedankt. Er zijn er nog heel veel, dat je nu kunt terugluisteren. Voila, meer moet ik daar niet over zeggen. Moet ik nog iets over zeggen? Op naar de volgende! 50! Jawel, jawel, je hebt iets gedaan om onze 50ste te verlieren. Heb ik iets gedaan? Jij hebt de boeren uit onze eerste aflevering geëdit. Inderdaad. Dat is waar. Ja, ik heb onze eerste aflevering een beetje opgecast en de boeren draaide ik niet. Dus? Dan kunnen jullie die allemaal terugluisteren. Ja, voilà. Dan hebben we dan nog eens dubbel zoveel. Dus de originals weten dat nog van... Ik weet nog, in de eerste aflevering zaten er eigenlijk boeren. Jullie hebben dat meegemaakt. You were there. Die zijn de hipsters nu. Ja, inderdaad. Goed. Aan wie is het? Aan Alexander. Je hebt vanavond gekozen voor een onderwerp. Oké. En dat gaat over Yorrick. Yorrick, vertel me waarom. Wow. Eerlijk, we zouden dat ooit eens moeten doen. Dit is serieus. Dat zou echt een tral zijn. Dus het is niet aan Alexander. Het is aan mij. We kunnen altijd zeggen dat we iets anders gaan doen. Jawel. Nee, zeg. Alsjeblieft, ik heb daar tijd in gestoken. Ja. Maar effectief, het gaat een klein beetje over mij, want ik wil beginnen met een klein quizje om te zien of je me goed kent. Hoeveel je drinkt in de week. Dat kunnen we niet zeggen. Dat kunnen we niet meten. Nee, jongens. Wat zijn dingen die ik graag doe? Drinken. Komt veel smaak. Slapen. Eten. Technologie. Shaggen. Dronen. Nieuwe gsm's hebben. Fotografie. We weten over geen nieuwe gsm's hebben. Schilderen? Beestfoto's. Ja, schilderen. Dat was een heel ding. Nee, maar specifiek portretschilderen. Niet coole dingen, maar portretschilderen. Van honden. In een tuxedo. Dat zou echt cool zijn. Films kijken, series kijken. Allemaal heel goed, maar... Kartaart spelen. Kartaart shuffelen. Je snur laten groeien. Weer borstels hebben. Snuzeren. Het is goed. Het is goed. Podcasten. Volgen we. Dankjewel, dat wou ik horen. Daar ga ik het over nemen. Wat zijn dingen die ik eigenlijk helemaal niet graag doe? Werken. Groenten eten. Thuis iets doen. Lief zijn voor je vrouw. Je vrouw een kus geven als je weggaat. Ik wil niks over zeggen. Ik wil niks over zeggen. Ze heeft gelijk. Ik doe het inderdaad niet altijd. Maar soms is het ook omdat ze nog slaapt. Gezond eten. Je moet toch eens nuchter blijven. Ik heb nog nooit gehoord wat ik wil horen. We gaan samen. Stuur ons in de richting. Nee. Als je mij kent, is het echt niet moeilijk. Bewegen, sporten. Voilà. Dank je. Heel goed in de buurt. Iets specifieker nog? Lopen. Dank je, Alexander. Lopen. Dat is het. Jongens, ik ga het hebben over een loopsport. Snel wandelen. Je moet raden welke. Wel wat. Nee. Loops? Triathlon. Nee? Dat is geen loops. Marathon. Marathon. Marathon. Goed zo. Marathon. Ja, ik heb echt wel afwachting ingestoken om niet gewoon een goed verhaal te vertellen. Hebben jullie al eens gehoord van de marathon in St. Louis? Vraag me dat we ooit al eens een marathon hebben gedaan. Zij zijn kalm, dat komt nog. Bijna. Hebben jullie al eens gehoord van de marathon in St. Louis tijdens de Olympische Spelen uit 1904 in Amerika? 1904? 1904, ja. Echt? Nee. Ik denk dat wel. Maar ik weet niet meer wat er aan de hand was. Anders de Boston. Anders zou ik dat niet als onderwerp hebben gepakt. Ik weet dat niet. Goed. Boys, op een bloed... Wat? Pre-wereldoorlog 1. Nee, dat was de tweede. In Amerika ook. Wat? Je weet nooit. Misschien was dat een goeie loper. Ja, dat kan. Liep die niet mank? Ja, daar raak ik het niet over. Ik probeer mijn verhaal hier te verwachten. Op een bloedhete, autistisch haste vliegtuig. Sneuze. Sneuze. Gewoon, we weten allemaal, als die drooid afgaat, dat ik die tijdelijk, bedoel ik, tijdens het scheren wel even voor een foto ga laten staan. Of de reverse Hitler kan ook, hè. Dat is toch wel dat minste weten. Dat is een statement. We moeten eerlijk zoveel risico hebben, één dag met zo'n snoehoud. Nee, dat kan niet. Dat kunnen we niet maken. Nee, maar ik ben zo'n reverse Hitler. Ah ja, oké. Dat misschien wel. Dat is moeilijker. Dat is misschien wel raar. Ik werk thuis vandaag. Maar jij werkt niet. Oké, nu ga ik beginnen. Op een bloedhete augustusnamiddag in 1904 kwamen 32 mannen, grotendeels in het wit gekleed en met lederrijen riemen, bijeen op het Francis Olympic Field, waar een nieuw gebouwd stadion was in St. Louis. Ze stonden op het punt deel te nemen aan wat de meest beruchte marathon uit de geschiedenis zou worden. Het evenement maakte deel uit van de Louisiana Purchase Expedition, wat ook bekend stond als de wereldtentoonstelling van 1904. Wereldtentoonstellingen. Doen ze dat nog? Nee. Dat is zoiets. Dat komt altijd terug. Waar hebben we dat nog eens gehoord? In Brussel is dat ook geweest. Daarmee is de Atomium ook gebouwd. Nee, dat volgt over niet. Er was toch nog iets bij een onderwerp van iemand? Een wereldtentoonstelling? Ik kan me dat precies niet herinneren. Maar als je het weet, luisteraar. Goed opgelet. In de menigte van de dappere toeschouwers was de man naar wie het stadion vernoemd werd. David R. Francis. Waarom waren de toeschouwers dapper? Omdat het warm was. Wat een helden. Echte helden. Die komen buiten als het warm is. Het was 28 graden met een lichtbriefje. Wat een helden. Dus David R. Francis, de voormalig gouverneur van Missouri en de voorzitter van het organisatiecomité van de Olympische Spelen van die tijd. Jongens, wie is de huidige voorzitter van het Olympische Comité? Shakir Hogan. Het was een instinct. Dat is inderdaad een eerlijk schrijfje. Thomas Bach, een Duitser. Toch chakra. Iets bijgeleerd. Om vijftien uur en drie loste David R. Francis het startschot en zo begon de eerste Olympische marathonwedstrijd op Amerikaanse grondgebied. Amerikaanse grondgebied. Heeft er iemand van jullie al eens een marathon gelopen, Alexander? Echt zo'n knikker. Dat is goed voor het audio. Ik ben gewoon altijd aan het inbeelden hoe het is om Yorrick te zien lopen. Ik heb het nooit gezien. Ik heb het al gezien. Ik kan hem een privilege krijgen. Maar ik moet het me niet voorstellen. Drie meter en ik ben gewoon buiten de handen. Net van het zweet. Ik ben nu al buiten de handen van die een tappie altijd te doen. Nee, ik heb nog nooit een marathon gelopen. En jongens? Jullie? Nee? Nope. Oké. Kom hè, andere loopwedstrijden? Ten miles, vijf keer. Vijf keer al de ten miles gelopen? Vijf keer. Toch niet dezelfde dag. Dat is wel de Marathon. Want vijf keer ten miles is... Ja, vijftig miles. Vijftig miles. Meer dan twee Marathons. Dus eigenlijk heb ik in totaal meer dan twee Marathons gelopen. Eén. Twee Marathi. Dat is te lang. We zullen wel eens zien hoe lang een marathon is. 42? 42 en klets. Goed gedaan. Goed gedaan. Klets erbij. Nee, inderdaad. De officiële afstand van de marathon werd pas voor het eerst gelopen bij de Olympische Zomerspelen uit 1918 in Londen. Toen werd de oorspronkelijke afstand van 40 kilometer en 234 meter verlengd naar 42 kilometer en 195 meter. Waarom? was om organisatorische redenen. Het was op verzoek van het Britse Koningshuis. Het was namelijk de afstand tussen de start op het terrein voor Windsor Castle tot de finishlijn die precies voor de Koninklijke Tribune in het White City Stadion in West-Holland was uitgesteld. Dus dat was exact 42 kilometer. En hoe komt Marathon al zijn naam? Kalm. Op de volgende Olympische Spelen, dus in 1990. Jij mag er op alle Gerikse vragen aan toe. Van alaar. Ze kalm. Niemand gaat nog van u stelen. Ze kalm. Dus op de volgende Olympische Spelen werd er weer een andere afstand gelopen. En pas twaalf jaar later, in 1920, werd internationaal definitief vastgesteld dat er dan een marathon gelopen moet worden over 42 kilometer en 195 meter. Oké. Hebben we geleerd. Even om in kaart te brengen. hoe lang dat 42 kilometer is. Zo. Dank je, jongens. Dank je. Je hebt de clue nog miskomen, maar dat was het. Ik geef jullie even de tijd om bij te komen. Je hebt het nog kwam, bedoel je? Je hebt het nog kwam om in kaart te brengen. Afstand. Kan er iemand een landmark zeggen dat ongeveer op 42 kilometer van ons ligt? Vogelvlucht. Ligt het niet zo? Wel mooi om die er nog iets in te zetten. We zijn 50 gebaseerd, we zouden het gedaan zijn. Misschien bij de 100, wie weet. Nu moeten we terug 50 afleveringen volhouden. 42. In volgevlucht. Van Hieren. Ik heb echt Van Hieren gepakt. Leuven. Nee, Gent. Hasselt. Nee. Ik heb één landmarkt gepakt, ik heb niet gezien wat er allemaal gebeurt. Zoek je het dan op? Nee, maar... Dat is redelijk moeilijk. Ik heb echt zo'n speciaal kaartding moeten doen, dat je een radius kunt instellen van 42 kilometer vanaf een pinpoint en dan je ziet wat er nu aan de rand van die radius ligt. En dan heb ik één ding gevonden dat wel belangrijk is in ons land, dat exact bekend 42 kilometer van ons ligt. Waterloo. Nee. Ah, een belangrijk ding in ons land. Ja, relatief belangrijk. De IJzerpoort? Nee. Niks geschiedenisbelangrijk. Het leven van Vlaanderen? Maatschappelijk belangrijk. Europees parlement? Nee. Nee, dat is te ver. Dat is politiek belangrijk. Antonium? Nee. Mini-Europa? Nee. Ja, dat is super. Maar hij zit wel dichter in de buurt. Hij zit wel echt dicht in de buurt. Als je geen antwoorden meer kunt zeggen, dan ga ik het zeggen. Nee? Alexander is het dichtst in de buurt, want het is het vliegveld van z'n avond. En dat ligt op exact 42 kilometer en 195 meter. Ietsje minder. Ik denk dat het 41 kilometer zal zijn. Maar toch. Eén kilometer verder is mini-Europa, denk ik. Had ik dat geweten. Bestaat dat? Mooi. Dat was gesloten wanneer het weer open is. Inderdaad, ik denk dat ook. Toen ik ouder was, was ik zenuwachtig met mijn zus en ik was superjaloers. Ik was iets anders aan het doen en ik was niet mee. Je had een kater. Nee, dat is nog nooit gebeurd. Jij hebt iets gekersteld. Ik ben daar nog nooit geweest in Midden-Europa. Ik ben er al geweest. Met Stephan zijn zus. Ik ook niet. We moeten hem vieren. We moeten hem echt vieren. Dat was de roadtrip. Amai. Dat wordt ook mijn special. Dan gaan we vloggen. Bij 75. En we doen over elke landmark die er staat een mini-onderwerpje dagelijks. Ja. En echt zo super awkward, we staan op de microfoon. Ja, dat is een keigoed idee. Om te houden. Dat is voor een volgende special. Vergeet de gids niet. En wie dat meest op vooi krijgt, die wint iets. Dan kunnen we een audiobook lanceren voor de mensen die naar daar gaan. Dan spreken wij dat in. Dat is goed. Ik zit met zo'n paraplu en doen we dat bij gidsen. Nee, maar hetgeen... Dat kan. We beginnen gewoon op te nemen vanaf dat we daar binnenkomen. We wandelen, we zeggen hoe we wandelen. Mensen kunnen daar ook gaan luisteren naar onze tour. Terwijl ze meewandelen en onze commentaar horen. Dat is echt goed. 20 man erbij. Dan moeten ze wel wat betalen. Alexander, jij belt naar Minnie. Uw vrouw is een beesten, denk ik. Jij hebt dat wel een landmark van België genoemd. Dat is waar. Landmark. Landmarcel. Oké, Stephan. Wat is het verhaal achter Marathon? Ik weet dat niet. Ik weet alleen dat je een stad in Griekenland is. Dat is echt waar. Wat de fuck? Ik dacht echt dat jij dat ging... Waarom onderbreek jij mij zelfs daar juist gewoon voor? Je moet gewoon horen waar dat komt. Dat is een stad in Griekenland. Ja, gewoon dat. Of zal ik wel bijdragen? Oh, heel mooi. Laurens Snee. Iemand een goksje dan? Ik denk dat je dat al eens hebt gehoord. Want ik had het al gehoord. Dat was een verhaal van... Ik weet niet welke reden, maar iemand moest van Marathon naar Athene, denk ik. Of terug, of whatever. For some reason. De reden weet ik niet, ik ga het jullie vertellen. Daarom is de afstand van Marathon naar Athene gelopen. Dat klinkt wel. Echt heel goed, heel goed. Dus de discipline is verbonden aan de slag bij Marathon uit het jaar 490 voor Christus, waarbij de Atheners de Perzen versloegen, wat de Eerste Perzische Oorlog in het voordeel van de Grieken liet omslaan. Een Griekse soldaat zou toen van het slagveld in Marathon naar Athene zijn gelopen, wat ongeveer 35 kilometer is, dus het is wel wat minder, om het goeie nieuws van de overwinning te melden. En daar komt het van. Er zijn nog... Hoe dat dan echt is ontstaan en waarom dat dan loopt met z'n huid... Dat vond ik minder interessant, dus heb ik hem niet ingestoken. Deze was een betere. De legende is nog altijd beter dan het echte. Je bent al droeg gesjuicht. Als je wilt weten, ga naar Wikipedia en lees het al. Ik dacht dat ook, echt. De oud-god hier is over Griekenland, hij weet het. Hij is er geweest. Ja, ooit, maar dat was lang geleden. Heb je een marathon geweest? Ja. En gelopen naar Athene? Nee. Dus elke keer heb jij wel een marathon gelopen. Technisch gezien wel. Dat was heel mooi. Klein applausje. Goed, terug naar 1904, waar de mannen net begonnen waren aan hun marathon. De race begon met vijf rondjes rond het parcours van het stadion. Frank Pearce, van de Seneca Nation, de eerste Indiaans-Amerikaan die deelnam aan de Olympische Spelen, ging kort naar voren, maar Pearce werd op de voet gevolgd door mede-Amerikanen. Arthur Newton, Thomas Hicks en Sam Mellor. Wat we namen, moeten ze niet onthouden, want ze komen nog terug. Waarom zeggen ze dat? Omdat je van Hicks boos bent? Het zou nog wel kunnen. Nee, dat denk ik niet. Toen de mannen aan de derde ronde begonnen in het stadion, nam nog een andere Amerikaan, Fred Lors, de leiding over. Lors was in de vorige twee Boston Marathons, dat al vernoemd is geweest door Maarten, In de top vijf geëindigd. Niet ver achter Lords viel de eerste slachtoffer van de race. De Boston Marathon-kampioen van het jaar daarvoor, 1903, John Lorden. Hij begon over te geven en verliet het parcours om de eerste did-not-finish te registreren. DNF. DNF. Wat kunnen dat, mannen? Van wielrennen. Ook. En? Nee, we mogen niet van je Yorrick. Ja, wel, doe maar, zeg het maar. Van de formuleren. Is het verplicht dat ik één keer per podcast wielrennen zeg, en dat jullie één keer per podcast formuleren? Als het kan, een vliegtuigmopje voor jou. Ja, voilà. Dus ik denk dat we kunnen afronden, hè? Dank je wel. Dank je wel allemaal. Dat mopje doen wij ook echt zoveel. En dat ook. Voilà. We hebben een stramine, ja. Thomas Hicks, die het vorige jaar in Boston tweede was geworden achter Lorden, passeerde Lors om de renners het stadion uit te laten. Toen de lopers de onverharde wegen buiten het Francis Field Stadion opliepen, zagen ze rode vlagges die de route markeerden. De man die verantwoordelijk was voor die vlagges, samen met een groot deel van de St. Louis Olympische Spelen, was James E. Sullivan, het hoofd van de afdeling Physical Culture van de wereldtentoonstelling. Selvin wilde de spelen gebruiken om de uitmuntendheid van blanke Amerikanen onder de aandacht te brengen, door middel van een reeks evenementen die varieerden van slecht uitgevoerd, zoals deze marathon, tot gewoonweg racistisch, zoals... de antropologie-dagen, een tweedaagse Olympische wedstrijd waarbij niet-blanke mensen van de levende antropologie-demonstraties van de wereldtentoonstelling het tegen elkaar opnamen in sporten die ze nog nooit eerder hadden gespeeld. Dus dat waren levende dorpjes, dorpjes die ze hadden nagebouwd, van die Afrikaanse dorpjes die ze hadden nagebouwd daar, in St. Louis, waar ze dan echte Afrikaanse stammen in hadden gezet. En daar konden de blanke mensen dan naar komen kijken. Crazy, hè? Sullivan, die naam komt mij bekend voor. Ja, dat is een naam dat wel vaak gebruikt. Het is niet normaal. Nee, dat is normaal. Het is hetzelfde tijdspunt als... Hoe zeg je dat? Die mensen... Marshall... Marshall, de wielrenner. Ja, die wielrenner. Dat je het over racisme hebt en zo. Inderdaad, inderdaad. Het is hetzelfde tijdstip. Het was inderdaad dezelfde era. Ik heb het gevoel dat hij overal werd buitengesloten. Het idee was trouwens... Wacht eens, ik ben er toch over bezig. Heel belangrijk om te zeggen. Dat was de vorige week, misschien twee weken geleden als dit uitkomt, heeft de eerste Afrikaan ooit een wielerclassie tegengewonnen. Ja, ik zag dat ook passeren. En overal werd dan de vergelijking gemaakt met die Marshall die wij besproken hebben. Zalig. Die kwam dan effectief, ik wil niet zijn naam kwijt, maar Major Taylor. Major Taylor Marshall. Je had dat moeten zeggen, dan hadden wij die nog eens gepushed. Maar bij deze? Ik vond dat supercool. En supercool voor de sport. Heel goed. Terug naar die antropologische demonstraties daar. Dat was het idee om hun atletische inferioriteit aan de wereld te tonen. Dat was het idee van Sullivan. Wat heel speciaal is, want als je nu kijkt naar de meeste sporten... Dat kan je zeggen. Zeker in de loopoplopers. Dat was in die tijd dat mensen dachten dat ze niks konden. Wat echt heel erg was. Hoe noemt onze topmarathonloper nu? Die de Olympische schouders heeft gepakt? Niet de Olympische schouders. Of zilver? Bronze. Krons? Mist. Badr? Nee. Als je het zegt, dan weet ik het. Ik heb geen Engelsman in mijn hoofd. Zoek het op. Dat vind ik inderdaad wel belangrijk. Een krantenkop in de St. Louis Post-Dispatch luidde toen zelfs barbaren ontmoeten in elkaar in atletische spelen. Bashir Abdi. Badr. Dat staat dichtbij. Voor u is dat dichtbij. En is dat dan ook een niet-blanke? En dat is een Belg. Ik bedoel... Wat klonk ik? Misschien moeten we daar wel op kiezen. Ik zeg dat zo omdat ik daar niks van ken. Ik ken echt niks van die sport. Woon jij in Rotterdam? Ik zeg het, ik volg nooit sport. Ik vind het straf dat ik hier een onderwerp over doe. Niet weten, toch bellen? Nee, dat komt niet in mijn woordenboek. Dat was echt niet mijn bedoeling. Mijn luisteraars weten dat ook. Uw luisteraars? Onze luisteraars. Yorrick is woke. Geen probleem. Mijn dochter, ik dwing die. Dus Sullivan ontwierp het marathonparcours ook als een experiment om zijn eigen theorieën over bewegingswetenschappen te testen. Een van de belangrijkste overtuigingen was dat van doelbewuste uitdroging. Wat denken jullie dat dat inhoudt? Dat ze bepaalde mensen geen drinkje gaven. Dicht in de buurt. Veel zout in je eten? Nee. Het was eigenlijk dat. In de buurt. Helemaal in de buurt. maar minder bepaalde mensen. Volgens de conventionele wijsheid van die tijd stond Sullivan erop dat drinken of eten tijdens de sport de maag alleen maar van streek kon maken. Dus daarom was er ook maar één waterpost op heel het parcours bij kilometerpaal 19. Jezus. Nee, dat ging niet gieten. Hoe zit dat bij de 10 miles? Ik weet niet, ik heb totaal geen verstand van lopen. Ten Miles wordt gezien als een recreatieve wedstrijd. Iedereen die een semi-oké conditie heeft, kan gewoon twee uur afzien en inderdaad lopen. Dus dat is echt geen benchmark voor de gezonde hoeveelheid om te drinken. Maar bij Ten Miles is het om de vijf kilometer. Drie posten dus. Schola, waar was dat? Was dat Ten Miles? Nee, dat was ergens ook zo'n marathon waar er iemand zo... Al die flesjes van dat ding. Ja! Dat was ziek! Dat was echt insane. Dat was echt insane. Maar wat was dat? Allemaal bekertjes of zoiets, die opgesteld stonden. En hij kleed al die bekertjes erin. Hij liep er langs en z'n hand over al die bekertjes. Precies alsof hij dat per ongeluk deed. Die vallen er allemaal uit. Dat was dan een tactiek om degene die achter hem kwam te beroven te maken. Ik denk dat wel. Maggot. Maggot. Goed. Len... Nu komen er moeilijke namen. Len Tauniani en Jan Machiani, die beiden hun eerste marathon liepen, volgden de Amerikanen die aan de kop liepen op de voet. Zij waren twee leden van de Zuid-Afrikaanse Tswana-stam. En ze waren ook de eerste twee zwarte Afrikanen die deelnamen aan de Olympische Spelen. Dat waren twee mensen uit die stammen die daar waren voor die wereldtentoonstelling. In feite waren zij zelfs de enige zwarte atleten die Zuid-Afrika vertegenwoordigde tot het einde van de apartheid, 86 jaar later, in 1990. Tot de Olympische Spelen. Ze hadden nul ervaring met het lopen van een marathon en ze kwamen zelfs aan de startlijn zonder schoenen. Dat is wel zot. Ook vertrokken zonder schoenen? Ook vertrokken, ja. Op blote voeten. Maar dat ze daar schoenen aan hadden? Nee. Jij zegt dat ze precies gaan starten zonder schoenen, maar ze gaan wel marathonen. Dat was het ding. Ze kwamen eraan zonder schoenen. Iedereen keek wat ze hier konden doen zonder schoenen. Dat kost niet mee, mannen. Zo bedoelde ik het. Een voorhoede van ruiters reed voor de renners uit om de droge zandwegen vrij te maken. Vlak achter die ruiters volgde ook een autokolonne van journalisten, artsen, hulpteams en wedstrijdofficials. Dat alles vormde een bruine wolk van stof en uitlaatgassen die de lopers een groot deel van de marathon omhielden. In de inbeelden. En dat waren ook... 1904, dat waren de eerste auto's. Ik kan me inbeelden dat die uitlaatgassen totaal niet gefilterd zijn geweest. Op tien kilometer liep Arthur Newton op kop met een Boston Marathon kampioen uit 1902. Het zijn allemaal kampioenen geweest. Sam Mellor in de achtervolging. Achter hem liep naar Lourdes en Félix Carvajal. Carvajal. Carvajal. Inderdaad, een Mexicaan. Dank je, Maarten. Felix Carvajal was een Cubaanse postbode die aan de wedstrijd deelnaam in een overhemd met lange mauwen, een klaksje, een lange broek, zware lederen schoenen en een opvallende snor. Jerk! Je kunt zien op de foto op Instagram. Ik zal straks de foto laten zien, ik heb ze niet bijgehouden, want die neerlegt soms net zoals mij. Tuin. Dat is zoals die mannen die elke jaar de tenmalse lopen in pompierkostumen. Ja, maar die doen het ervoor. Deze wist gewoon niet beter. Een van de deelnemers zat zelfs een beetje medelijden en knipte zijn broek nog snel op kniehoogte af voordat ze gingen vertrekken. Maar dat hielp niet veel, want onder zijn broek had hij ook zo'n lange onderbroek aan. What the fuck? Amai. Niet echt. Vanuit je tijd? Ik draag dat nog altijd. Ja, in de winter zo. Term is ondergoed. Ik kan dat ook wel dragen, dat is zalig. In de zomer ook? Nee? Amai, jongen, dat is... Zo'n broekje eigenlijk als ondergoed. Ja, dus dat is een lange... Ik doe dat wel, maar nu eigenlijk minder. Vroeger deed ik dat echt veel, toen ik moest filmen in de winter en je moet buiten zijn. Maar veel is er niet om te krimpen. Bij je thuis is het ook maar 26 graden, het is daar ook niet. Zeg, het is crisis. Het staat op 23 nu. Is dat echt waar? 22 al. Verdiende jij? Niet genoeg. Ik heb een van mijn kinderen moeten verkopen om de chauffage aan te zetten. De welke? De jongste. Die kon nog niet luisteren naar de podcast. Die kon nog geen clicks of likes opleveren. Carvajal had het geld voor zijn reis naar Amerika bijeengebracht door inzamelacties te organiseren in zijn geboorteland Cuba. Maar hij moest na een tussenstop in New Orleans plots liften naar St. Louis. Waarom? Wat? Tijdens de... Nee, nee, nee. Voordat de dingen... Dus hij kwam naar Amerika, maar in een tussenstop onderweg naar St. Louis in New Orleans is er iets gebeurd en moest hij vanaf dan liften naar St. Louis. Hij heeft een bus gemist. Wat een pijn. De trein reed niet meer. Hij ging door aan de grens. Nee. Hij kon niet meer lopen. Nee. Dat fiets was kapot. Dat vliegtuig was kapot. Het vliegtuig was kapot. Nee. Je had het verboden middel erbij. Nee, dat had nogal kunnen. Nee, het is iets met zijn geld. Wat? Met zijn geld. Het was op. Ja, zijn geld was op. Maar hoe kwam dat? Het was op. Goed zo, dank je wel. Zijn geld was op. Tequila gekocht onderweg. Nee. Hij is beroofd geweest. Nee. Hij heeft allemaal een pedelarie. Nee. Dat is mooi geweest. Hij had heel veel honger. Hij heeft het allemaal opgegeten of wat. Hij heeft geen eten gekocht en opgegeten. Nee. Beroofd. Nee, dat is al gezegd geweest. Let op. Hij moest de grins over en hij moest al zijn geld afgeven. Hij was al de grens over. Hij zat al in New Orleans. New Orleans is in Amerika. Hij was daar. Hij was aan het feesten. Dichter in de buurt. Carnaval. Naar de hoeren geweest. Jazzclub. In New Orleans ken ik dat wel. Dat is de jazzcentral van Amerika. Wat kun je doen met geld dat je het niet meer hebt? Ja, hij heeft al zijn geld vergokt. Dus hij heeft inzamelacties gehouden, waarop neerkwam dat hij op straat aan mensen geld vroeg. Sponsorlopen. Hij deed wat kunstjes en vroeg geld. Dat was zijn inzamelactie. Hij had genoeg ingezameld om te gaan naar Amerika en hem mee te lopen. In New Orleans heeft hij hem al eens vergokt en hij moest hem liften naar St. Louis. Maar Carvajal was één van de favorieten om te winnen. Hij was heel sportief, maar hij was ook zeer spraakzaam. Hij stopte vaak om midden in de wedstrijd met toeschouwers te babbelen. Ah, dat is leuk. Zalig. Dat is echt zo gewoon. En dan zo gebroken in Engels. Ah, jezus. Buiten zijn babbeltjes stopte hij ook af en toe om een snackskin af te troggelen. Zo stelde hij speels een persik van een toeschouwer nadat hij zijn verzoek om het fruit had afgewezen. En hij had ook ergens wat rotte appels van een boom gehaard langs de weg. En die appels zorgden dan natuurlijk voor wat buikkrampjes. En wat gebeurde er toen? Volgens jullie met carnavalpoepoedoen. Nee. Dat was de antwoord. Spouken liggen. Nee. Ik zou het gewoon zeggen. Hij voelde zich niet goed. Hij is aan de kant van de weg gaan liggen om een dutje te doen. In het bieden van een marathon. Oké. Felix was niet de enige die een stop maakte. Op 16 kilometer hield Fred Loris, die geplaagd werd door spierkrampen, een auto aan. Het was waarschijnlijk de auto van zijn coach, voor een ritje terug naar het stadion. Terug naar de kop van de marathon, dus de mensen die wel aan het lopen zijn. Daar was Hicks ondertussen wanhopig dorstig. Hij was eigenlijk al de 19-kilometer-post gepasseerd, maar hij had twee trainers bij zich die hem verboden om water te drinken. Higgs begon te smeken om een slok water, maar de trainers weigerden. Ze gaven in plaats daarvan zijn mond en zijn schouders een sponsbad met warm water, in een poging om zijn dorst een beetje te lessen zonder de atleet echt te hydrateren. Dus allemaal in die instelling dat je niet mocht drinken. Wat zijn we aan het doen, Maarten? Ik ga drinken. Ik ga boezen. Ik wil ook nog wat drinken. Beetje spanning opbouwen. Beetje spanning opbouwen. We zijn terug naar deze advertenties. Ja, stel je voor. Wat drinken we vandaag, jongens? We zijn in het verhaal van het verhaal dat je moet hydrateren. Ja, zeker. We zijn... Hoe noem je dat? Een amaretto libre in het Cubaanse thema. Een beetje Cubaanse thema. Rum, amaretto, limoen. Limoensap, rum. Je hoort hier allemaal flessen doorgegeven worden. We hebben een lekker rum van Don Papa. Dit is makkelijker dan het ratenknippen. Gewoon vol babbelen. Knippen we toch maar raten. Nee, niks, jongen. Als je binnen vijftien afleveringen deze eruit moet knippen... Waarom? Omdat wij aan het drinken zijn. Het is goed als we een sponsordeal willen met Rum. Wat moet je toch nu al doen? Ik ben aan het drinken. Bel aan. Ja. World's End Rum, als je ons wilt sponsoren. We moeten haar echt vragen. Maar ja, dan moeten we een vzw hebben. Ja. Dat is verlaten. Zullen we wel zien. Goed, ik doe verder. Wil jij mij ook een beetje cola geven? Nee, broer. Dank je wel. Dank je wel. Wil jij limoessen? Nee, schoonbroer. Wil jij limonjuice? Ja, ik heb alles. Ik heb alles. Kijk, we zijn bekend, schoonbroers, eigenlijk. Oeh. Legit. Ik ga bijna trouwen. Schoonbroer, zeg. Nou, binnen een jaar en een half. Ooit. Het zal nog even duren. Mag ik dan met je zus dansen? Als ik er niet bij ben. Als ik al in de wc ben. Als ik in de wc... Een slecht gevoel, hè. Het blijft zo. School, jongens. Goed. Vlak bij kilometer 19 stortte William Garcia, een renner uit San Francisco, die op dat moment op de vierde plaats stond, in. Aan de kant van de weg. Een renner is een loper. Een renner is een fietser. Oké, goed zo. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Een looper. Dat zou dat je B-spot zien, diep liggen. Oh, mooi. Dus die mens stortte in. Aan de kant van de weg begon hij bloed op te hoesten en hij raakte bewusteloos voordat hij werd ontdekt en naar het ziekenhuis gebracht. Door de combinatie van de hitte, de uitdroging en ongeveer twee uur lopen door stofwolken, werd Garcia geopereerd aan een met stof en zand geblokkeerde slokdarm en een gescheurde maagwand. Kan dat in twee uur gebeuren? Dat vind ik wel zot. Door echt gewoon constant in die dingen, in die stof, uit te halen heel hard. Zot, hè? Lors, Fred Lors, voelde zich ondertussen wel al beter. Zijn spierkramp was na een autoritje van 18 kilometer dan toch weggetrokken, dus hij besloot om de laatste kilometers dan toch maar te voet af te leggen. Hij liep het stadion binnen en liep de eindstreep over om zo de overwinning op te eisen. Hoe lang denken jullie dat hij daarover heeft gedaan? Ik heb dat precies al eens gehoord. Dat kan. Twee uur en drie kwartier? Nee. Een uur en 45 minuten? Nee. Twintig minuten? Nee, drie uur en dertien minuten. Nog redelijk lang, hè? Ja, eigenlijk wel. Waarom denk jij een uur en…? Omdat hij maar 19 kilometer had gelopen. Nee, maar 18 kilometer in de auto. En dan gewoon erover gescheurd. Dat is eigenlijk geen hele gedaan, hè. Maar het wereldverkocht is twee uur. Voor de marathon. Ja, het wereldrecord nu. Maar dat is wel heel snel, hè. Dat wist ik. Dat zal ik straks zelf vertellen. Het was drie uur, dus het was snel. Drie uur dertien. Dat is ook wel goed. En net toen Alice, de dochter van de toenmalige president, 1904... Wie was toen de president? Roosevelt. Roosevelt. Heel goed, jongen. Theodore Roosevelt. Lijk. Bitch, ik had lijk. Ik wist het ook. Ah, fuck. Als ik nu zijn antwoord eruit krijg... Ja! Doe dat! Nee, fuck, nee. Nee, heel straf, Stephan. Theodore Roosevelt. Wauw. Ik moest me wat goedmaken na die marathon. Ja. Favoriet zit jij als Amerika-kenner. Amerika. Geweldig. Amerika-kenner. Net toen Alice Roosevelt Longworth ons Lors tot overwinnaar kroonde, onthulde een toeschouwer dat Lors de helft van het parcours heeft meegereden met een auto. Lors probeerde zich nog wat te verdedigen door te zeggen dat het een grap was van hem en dat hij de overwinning niet echt zou hebben aanvaard. Maar de stunt leverde hem wel een levenslange ban op marathons in Amerika op. Verdiend. Disqualified. Damn. DNF. Ze vond dat Lars erover. Wauw, dat is keigoed. Dat vind ik echt... Ja, applausje. Super. Oké. Terwijl Lars gedisqualificeerd werd, hield Higgs de leiding in handen, dus dat hij geen drink kreeg, met nog zo'n zes kilometer te gaan. Maar hij bleef toch wat last hebben van zijn uitdroging. Hij begon zelfs te hallucineren en beweerde dat hij nog 32 kilometer moest lopen. Dus zijn trainer is besloten om hem iets sterkers te geven dan een warme, vochtige spons. Ze gaven Hicks een combinatie van eiwit en één milligram strichnine sulfaat. Eet dat iets? Nee. In hoge dosissen wordt dat zelfs gebruikt als rattenvergif. In kleinere dosissen is het een stimulerend middel dat momenteel zelfs door de wereld-antidopingagentschap verboden is voor gebruik tijdens wedstrijden. Deze zou zelfs de allereerste geregistreerde gebruik zijn geweest van doping bij de Olympische Spelen. Godverdomme. Zonder het te weten. Je leert nog iets. Een gruwelijke hicks bleef maar doorlopen en zijn toch al mechanische vorm verslechterde de hele tijd en zijn tempo verlaagde tot hij zelfs stopte om een heuvel op te lopen op drie kilometer van de finish. Dit leverde Hicks een tweede dosis van het styrgienemengsel op, plus een slok cognac. Dat is wel hydraterend. Wat denken jullie dat er toen met Hicks gebeurde? Ja? Nee? Ik denk inderdaad... In één gezegd, mijn hart aanval. Het zal niet gefinisht zijn, denk ik. Het werkte. Hicks verhoogde zijn tempo en hij kon toch nog bewegen, maar niet zonder hulp van zijn trainers, die hem praktisch de streep oversleurden. Hij finishte en wat was zijn tijd? Vier uur. Vier uur vijftig. 5 uur en 10 minuten. Dat is heel lang. Hij finishte in 3 uur en 28 minuten. Dat is maar een klein kwartier langer dan de tijd die hij met de auto heeft gereden. Het is wel met een marge van 30 minuten het langste... De langzaamste marathontijd voor de eerste plaats van een marathon in de Olympische geschiedenis tot nu toe. Dus zelfs met nog dertig minuten langer. Het vergde vier doktoren en een dik uur voordat leerheer Hicks zich goed genoeg voelde om het terrein te verlaten. Hij was vier kilo afgevallen in de loop van de race. Amai, daar moet ik ook mee. Als ik dat nu drie keer doe... Ja. Klaar. Jörg, als je dat twaalf keer doet... Dan zit je dan normaal. Dan zit ik terug onder het overgewicht. Dat heb jij gezegd, hè. Wacht maar juist. Mensen moeten echt zo'n dik iemand voorstellen als ze mij horen. Je weet toch hoe je eruitziet. Ja, dat is waar. Op onze Instagram kunnen jullie dat checken. Eén foto. Of Facebook, volg ons. Er is net precies wat afgevallen. Nee, ik niet. Ik heb een marathon gelopen. Zijn snor wat getrimd. Het zijn ook wel de nodige kilo's. Zijn je kapper geweest? Nee. Misschien zaterdag. Misschien. Dat heeft geen nut. Dat moet je niet weten. We gaan een foto gepost zetten. Dat hebben we vorige keer al gedaan. Ja, ik zal nog eens een foto posten. Hicks was zo van de kaart dat hij zelfs zijn medaille vergat op te halen. Leuk. Die was eerst. Door heel dat gedoe met Lors hebben ze dat niet meer nog eens gedaan. Echt een beetje erg. Albert Corey eindigde als tweede op 3 uur en 34 minuten. En dertien minuten later pakte Newton de derde plaats. Nee, niet Newton. Arthur Newton was deze. Oké. Ik heb wat vermoeden. Oké. We hebben Newton en Higgs. Newton en Higgs. Al die fysici. Inderdaad. Dat is een marathon de fysici. Jongens, jullie mogen raden wie er als vierde over de finish liep. Een van die Zuid-Afrikanen. Carvajal. Félix Carvajal. Carvajal? Zijn dutje had hem duidelijk deugd gedaan. Die was vierde. Die heeft een dutje gedaan onderweg. Vierde is de suckieste plaat in de Olympische Spelen. Overal. Zeker. Dat is waar. Niemand wil het vierde zijn. Op de negende plaats eindigde de Zuid-Afrikaan Len Tuanyin, ik kan dat nog altijd niet uitspreken, ondanks het feit dat hij halverwege tijdens de marathon een kilometer uit koers werd geraakt door een roedel wilde honden. Wat de fuck? Dat is allemaal tijdens één wedstrijd. Oké jongens, nu komt het laatste deeltje. Het deeltje wanneer de film gedaan is en het beeld op zwart gaat en je in het tekst de info ziet waar de personages nog zijn beland na de race. Heb je de film gezien? Nee, dat was geen film. Ik zeg gewoon, deze lijkt op die info. Hier zouden ze eigenlijk een film aan moeten maken. Metaforisch. Goed. Van de 32 mannen die vertrokken waren bij het startschot, die dag zijn er maar veertien over de finish geraakt. Ze zijn nog heel veel in dat finish geweest of die dat halverwege hebben opgegeven. Hicks zou nooit meer een marathon lopen. Zoals vele atleten, waaronder Toignet en Masciani, verdween hij na de race vrijwel volledig uit de geschiedenis. De levenslange ban op marathons van Lors duurde minder dan een jaar, want hij won de Boston Marathon in 1905. Levenslang. Sterk. Zalig. Levenslang. Een jaar daarna, nee. Maar er was toch een ban op Olympische marathons? Nee, nee. Het is niet waar. Het zegt Olympische marathons. Ik zei marathons in Amerika. Ah, dat heb je. In Amerika. Olympische marathons in Amerika. Spoelt dat terug? Niks. De Cubaan met de prachtige snor, Félix Carvajal, bleef reizen voor marathons. In 1905 keerde hij terug naar St. Louis om derde te worden in de All-Western Marathon. Het jaar daarop stuurde de Kuwaanse regering hem naar Griekenland voor een marathon in de buurt van de Olympische Spelen. Maar Carvajal verdween onderweg ergens in Italië. Gokken. Na zijn dood te zijn verklaard, compleet met rauw advertenties in de kranten, dook hij enkele maanden later weer op in Havana en hij vat het race. Wat? Wat een type. En dat was mijn onderwerp. Ik kan een spin-off krijgen die je gezegd hebt. Ik kan ook zijn eigen verhaal krijgen. Dat was de meest beruchte marathon uit de geschiedenis. Wat denken jullie, jongens? Als wij met vier een marathon lopen, kunnen we dat even houden. Ik denk niet dat we met vier... Als we mogen, doet het er wel. Maar als je dat opsomt... Er is iemand die heeft valsgespeeld met een auto. De winnaar werd gedoopt met rattenvergif en cognac. Nice. Hij heeft geen water gedronken in de hele race. Iemand heeft een dutch gedaan en is vierde geworden. Iemand door een pak honden... Dat is toch absurd? Ja. Dus er was nog heel veel navertelsel over die Sullivan die op zijn woorden terugkwam. Dat was helemaal geen teken van het Amerikaanse atleetisch niveau. Dus die is heel hard op zijn woorden teruggekomen, maar niemand heeft dat geloofd. Zo. Goed, hè? Kennen jullie het wereldrecord van de marathon? Vertel. Dat is niet zo lang geleden gebeurd. Net pre-corona, als ik me niet vergis. Onder de twee uur of zo. Elliot, dat is zijn voornaam. Ik weet het niet zeker. Kipchoke is zijn achternaam. Ik denk dat het een Ethiopiër is, als ik me niet vergis. En die heeft onder de twee uur een marathon gelopen. Dat is het wereldsleukste. Dat was ook de mythische barrière van twee uur een marathon. Dat kunnen we nooit breken. Er is heel veel gezegd. Dat is sprinten gewoon voor grond. Maar er ligt gewoon 40 kilometer. Er is heel veel over te zeggen. Enerzijds 42 kilometer aan 21 per uur. 21 per uur lopen. 21 per uur kunnen wij geen Het was niet in een race of zo, maar het was een beetje zo'n vijf-en-een-twee-jaar-race. Het was een beetje zo'n vijf-en-een-twee-jaar-race. Het was een beetje zo'n vijf-en-een-twee-jaar-race. Dat waren wel heel gecontroleerde condities. Achter zo'n auto of zo. Ja, dus ze hadden ook puur fysiek berekend dat er gangmakers voor hem moesten lopen in een bepaalde formatie. Met de koers. Voor wind te breken ook. Achter hem moesten ook mensen lopen. Voor de backdraft. De aerodynamica, ja. Dat is allemaal uitgerekend. Marginal gains heet dat, in het koersen de miniemste winstjes te halen. Als je twee uur loopt en twee uur de miniemste winstjes te halen... Zoals bij Formule 1. Ja, dat is het. We zijn zo ver in elke sport... Dat is de honderdste versie. Overal moeten we een seconde afschalen. Zoals bij lopen of bij Formule 1. Het gaat soms niet om de beste te zijn of de meeste spieren, maar ook inderdaad... Wetenschappelijk, wetenschap. Dat formuleer je superzot. Hoeveel dat er dan berekend wordt en hoe je die bocht nog beter kunt trekken. Dat was wel zot. Inderdaad, je zegt het, we zitten op een limiet. Dus ik vind het wel een interessant gegeven dat je nooit mag. Want het is gevaarlijk, doping. Dat we ooit eens een soort van die wedstrijden ook in een soort van klassement doen waar je dat wel mag. Gewoon om te zien... Dopingliga. Ja. Maar om te zien wat een menselijk lichaam echt kan, wat dat echt aan kan, met doping, enhancement, of zelfs met mechanische enhancement. Dat is niet voor deze tijd, maar later. Er is toch zo'n loper met zo van die... Speciaal benen. Oscar Pistorius. Die is veroorzaakt door de moord op zijn vrouw. Blade Runner werd die genoemd. Inderdaad. Ik bedoel, dat ze enhancement aan elkaar... Dat werd ook echt wel als een verbetering gezien. Uiteindelijk gaat het daar naartoe gaan. Naar het betere veerkracht. Dan gaan we zotte shit beginnen zien, denk ik. Ja, daar gaat ooit wel... Ooit gaan er wel leaks van komen, inderdaad, van mensen die zich... Het zijn mechanische, chemische of biologische... Of moet ik dat zeggen? Laten dopen of laten verbeteren. En dat dat mag in die bepaalde leak. Ja. Ik snap wel wat je zegt. Het zou interessant zijn om te zien, maar medisch gezien is het onverantwoord. Het is ethisch onverantwoord. Mensen die hun hart kapot gaan of andere ziektes of kankers krijgen. En anderzijds kun je het ook omgedraaid doen. Jaren geleden, toen Wouters versus Waes het programma kwam, hebben die een keer een proef gedaan dat ze de Ronde van Frankrijk reden op fietsen vanuit... Wat is dat? Niet de Ronde van Frankrijk. Ja, een ronde ergens. Die hebben heel de Ronde van Frankrijk gereden. Die hebben een ronde gereden? Nee, gewoon een wielerwedstrijd van vroeger. Die bestaat zelfs niet meer. Maar op fietsen van na die tijd, en dat is ook zwaar, want die mannen die dat nu hebben gelopen in die marathon die ik nu heb verteld, die hadden niet de loopschoenen die wij nu hadden. Ik denk dat het een beetje anders is als je het in het wielrennen doet. Dan heb je het werelds uurrecord. Dat is in een piste zoveel mogelijk rijden op een uur. En dat staat op naam van... Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ja, dat is een heel goede vraag. Ik denk dat het een heel goede vraag is. Ik denk dat het een heel goede vraag is. Ik denk dat het een heel goede vraag is. Ik denk dat het een heel goede vraag is. Ik denk dat het een heel goede vraag is. Ik denk dat het een heel goede vraag is. Ik weet niet, 30 jaar of zo. Ook al waren er mensen met veel beter materiaal die zijn dingen aanvielen. Uiteindelijk is dat wel een aantal keren verbroken geweest door een aantal andere mensen. Hij heeft op een gegeven moment op naam van Wiggins gestaan, een toerwinnaar. Bradley Wiggins. Sir Bradley Wiggins. Zoals Sir Louis Hamilton. In het Nederlands was hij Sir Arthur Conan Doyle. Ja, die ook. Op de Formule 1-coureurs. Maar dan heeft Victor Kempenaert dat weer verbroken. Maar hij heeft dat gedaan op... Ik weet niet exact hoeveel, maar rond de 2000 meter hoogte lag die arena waarin hij dat deed. En waar Bradley Wiggins het gedaan had, was op... niet op die hoogte. En als ze dan de powerdata, van de kracht die ze op hun benen moesten zetten, naast elkaar zetten… Ook al heeft Victor Kempenaert meer kilometer op een uur gereden, heeft Bradley Wiggins nog steeds meer power geproduceerd in dat uur. Wat eigenlijk wil zeggen dat hij op dezelfde hoogte niet het werelduurrecord had kunnen verbreken. Maar toch heeft Victor Kampenaerts dat gekregen. Dus dat wil maar zeggen dat... Condities heel hard zijn. Alles hangt af van materiaal, van condities. Van waar dat je doet. Waarom heeft hij dat dan op 2000 meter gedaan? Omdat dat mocht. Omdat wij Belgen zo zijn. Gewoon, dat was tijdens de wedstrijd misschien. Nee, nee, nee. Ik ken niet de wetenschap. Dat is gewoon... Hij zei van ik ga dat aanvallen en ik ga dat haar doen. Wij Belgen kunnen nooit op een normale manier winnen. Nee, dat gaat niet. Ja, buiten bij de voetbal, want daar cheat ik te weinig. Dan mogen we wat harder spelen soms. Goed. Genoeg over sport. Sportpodcast. Jij hebt een onderdeel van sport gekozen. Verrassend genoeg. Verrassing. Goed. Wat moeten wij nu doen? Film. Ja, inderdaad. Iemand nog iets te melden? Misschien eerst tijd maken voor de belangrijke update van Alexander. Er is een update, ja. Er is wel een kleine update. Oh, er is een... Ja. Het gaat toch over iets of iemand die altijd wel een beetje aanwezig was. Ja, het is toch wel een beetje... Het is een beetje emotioneel. Het is een beetje slecht nieuws. Maarten heeft het nog niet gezien, denk ik. Maar mijn konijntje die af en toe aanwezig was, is van de nacht overleden. Echt? Ja. Dus het geluidje van het drinken dat we soms eruit hebben gefilterd of zo, totaal niet zelfs. We horen het wel niet echt in de podcast. Dus rest in peace. Hij was wel een deel van ons geheel. Hij was er altijd bij. Als we het zo kunnen kijken... De verde man. Niet precies de vijfde man, maar ons live-publiek. Dat elke aflevering erbij was. Op zo'n groot deel. Misschien doen we ook een ripfoto op Instagram. Op heel korte termijn is er iets gebeurd, of dat wij dat hebben gezien als een korte termijn, en is hem eigenlijk gestorven. Dat is wel tustig. Ja. Diertjes, ze gaan soms sterven. Jammer. Toch vijf jaar bij ons geweest. Ik ken de levensdingen van een konijn niet. Dat is toch wel het ding aan huisdieren? Yorrick niet, maar wij drie dan. Hebben we alle drie een huisdier? Ik heb een huisdier. Jij hebt een huisdier, dat is goed. Maar dat is toch wel het ding, je pakt dat in huis en je zou dat niet in huis pakken als je dat niet graag zou gaan zien. Maar je weet, dat gaat niet je hele leven meegaan. Je weet, op een dag gaat dat gedaan zijn en dan heb je daar de ene al wat meer dan de andere. Maar in principe wel wat verdriet van hebben, dat is raar eigenlijk. Maar nu was het heel raar dat het zo plots is gegaan. Er was eigenlijk tot gisteren ergens niet echt iets. Gisteren gingen we echt gaan slapen en ineens zagen we dat het niet meer kon stappen, dat er iets niet oké was en dat het niet meer ging. En dan denk ik, echt op een half uur, drie kwartier later was het eigenlijk. Ja, dat is echt zerig. Alleen, er zal wel een tijdje geweest zijn, maar waarschijnlijk zal dat dan… De jurnalist denkt iets van tumor-achtig of iets van 3-jarig of zo, dus ja. Dan is het wel, als je het positief bekijkt, niet lang geleden. Het was heel zielig om te zien. Het was heel zielig om te zien, dus het is ook wel rustig dat hij niet nog een hele nacht heeft zitten pijnlijden. Ja, oké. Goed, ik heb wel iets leuker om mee af te slaan, iets positiever. Ik denk dat Maarten het nog niet weet, maar voilà, nieuws voor Maarten. We gaan geen geld verdienen. Nee, we zijn van plan om eens een themamaand te doen. In mei gaan we een themamaand doen. Star Wars. Nee. We gaan... Alles Mystery Alaska. Alles Mystery Alaska made. Godverdomme. Er zijn dingen beloofd, maar er zijn dingen niet aangemaakt. Dat komt er nog aan, maar we gaan dat wel eens doen. Zelf in één steek zeker. Voilà. Nee, we gaan voor de mijne... We gaan dat proberen. Oké, dan zetten we dat in gang. Ik wil wel eens in de ijkeps komen. Als een bonus. In de ijkeps of in de ijkeps komen? Dat gaat de baas niet graag horen. Ik wil in de ijkeps komen. Godverdomme. Nee, we gaan Murder Month May doen. Dus in heel mei gaan we onderwerpjes over moordenaars of moordzaken of zoiets doen. Oké. Dus we beginnen dan wat te zoeken. Nee. Volgende week is het aan Maarten, want er moet nog geen moord zijn. En nu is het april. Voilà. Ik had net iets over moord. Dus ik ga dat sparen. Ik zal iets anders in elkaar steken. Dat is echt waar. Nice. Dat is de enige vereiste. Moord. Ja. Moord. Iets met moord. Iets met moord. Moordenaar, moorden. Murder May. Murder May. Murder Mystery May. Is dat vanaf nu dan meer een ding? Ja, we gaan dat ook doen. Dus ook aan onze luisteraars, als jullie ideeën hebben om een themamaand... Widoka, juni. Movie May had ook gekunnen. Overal alleen maar films. Mr. Alaska. Ook meenemen. In ieder geval, geef ons maar ideeëtjes voor thema's. Ja, en dan kunnen we af en toe iets doen. We gaan dat niet elke maand doen. Je weet zelf juni. En dan de lezer uit ons werkstraatje geeft een thema aan. Dat is al een goed idee. Pak juli. Je weet zelf juni. Ik heb wel een beetje een big-brother-vibe die dit ook zo'n thema weet. We hebben een maand. We hebben een maand. Ah ja, inderdaad. Februari gaan we over... Ja, we zullen wel zien. Maar nu staat vast dat mei al sinds Murder May wordt. Dus iedereen kan gaan zoeken naar een onderwerp over murder. Maar dat is over een aantal weken pas. Oké. Begin Alexander zeker. Ik denk het wel. Ben ik zeker. Strict de toon zetten. Ik denk het wel. Goed, bedankt voor het luisteren. Eigenlijk moeten we een april nog extra leuk maken, want mij wordt het depressief. Daarom dat ik zo'n grappig onderwerp had. Misschien nog een rap Mystery Alaska zingen. Dat gaat geen aflevering zijn afhankelijk van ons. Heb je een klein trailertje voorzien daarvoor? Dan hebben we dat kunnen posten. Ja, dat is een goed idee. Dat is wel leuk. Zo'n kort trailer. En we gaan ons logo een beetje aanpassen en zo. Wel leuk. Wel niet te hard Hello Werelds. Nee. Wat is Halloween achter zover? Een mes erin of zo. Nee, wallah. We gaan de dinges achter naar de volksjury. Vonden jullie dat ook? Eindelijk volgersstudio. Moord en mysterie. Echt? Zo word je op een plek. En altijd leutelen over de mol, wat we ook al hebben gedaan. Is het over de mol? Moet je twee minuten leuten over de mol? Twee minuten leuten over de mol. Wie is jullie mol? Alexander. Nee, dat is kwel. Ik haat dat. Waarom haat je dat? Dat is niet professioneel. Wij zijn beter dan dat. Echt? Ik wil weten wie jullie mol is. Ik wil gewoon een naam. Manu. Bedankt voor het luisteren. Dit was Fablieftru. Wat een naam. Die gast die alleen in je bug is op het einde. Hoe heet hij? Sven. Werck is de mol. Ik kijk niet naar de mol. Dat is niet waar. Ik denk Manu of die boomknuffel. Nee, ik denk Sven. Ik denk die kerel van de Pilates. Het is cool, jong. Pilates. Doe je Pilates, jongens? O, je bent misgereden. Ja, dan mocht je niet meer lachen. Yorrick, waarom lacht jij zo hard? Sorry. Bedankt voor het luisteren. Vergeet ons zeker niet te volgen op Instagram. Deel ons met al jullie vriendjes en vriendinnen. We hebben wel meer luisteraars. Dat kan alleen maar als jullie... Wat is dat? Woord-aan-mond-reclame? Woord-aan-mond-reclame. Doe alsjeblieft aan de woord-aan-mond-reclame. Woord-aan-mond-aan-kont-reclame. Yorrick en een kussenspiespot. Mond aan mond reclame op het moment. Totdat we beroemd worden en dan gaat dat wel vanzelf, denk ik. Misschien moeten we zoiets doen. Als je... Wacht, hoe gaan we dat doen? Als een vriend van u, dus als iemand u tagt in een comment, dus dat wil dan zeggen dat jij iemand kent, dat ons luistert, dat jij iemand hebt aangezet, dat is het idee, dan naar ons luistert en die tagt u in een bericht, dan krijgen jullie allebei stickers en een briefje. En een gratis cursus presentatie. Dat heb jij gezegd. Dat maakt mij niet uit. Maar dat is toch een idee? Dus wacht, nog eens dadelijk. Ik snap er zelf al niet van. Dus het idee is een beetje dat we willen promoten en we willen graag nog wat groter worden. Uiteraard. Dus dat je er niet voor los schone ogen hebt. Alleen Stephan heeft mooie ogen, dus dat is er weer. Je hebt de ogen van je zus. Ik maak je kapot. Dus het idee is dat je ons deelt en zo. Dus als je ons gedeeld hebt en een van je vrienden heeft geluisterd en die commentaat op een van onze socials en die dacht u, dan krijgen jullie allebei stickers en een briefje. Oké. Ja, dat is waar. Een referral friend-ding. Dat is waar. Vind ik goed. Goeie idee. Doen. Dat zou heel fris zijn. Doe het maar op onze Instagram-post van deze aflevering. Wij weten waarover dat gaat. Dat vinden we eigenlijk van een Will Smith-ding. Ik vond dat in eerste instantie chique, maar nadien... Ik heb het bij Yorrick overgestuurd. Wat vond jij chique? Ik vond het idee dat je voor je vrouw komt, maar het is inderdaad wel een beetje van mijn tijd dat je op die manier voor je vrouw komt. Ik vond het beste dat hij in de initiatief lag. Hij lag er zo eerst, en dan zag je zo zijn vrouw en ik dacht, oh shit. En dan dacht je, keep your... Wat zei je? Keep the name, of wat? Keep my wife's name. How do you fucking want? Wat zei je? Ik was echt van plan als Golle Marijke had vernoemd door de vorige aflevering, nadat ik dat deed. Maar niemand deed dat, dus ik had geen kans. En jij dacht dat het jouw zus was? Iemand had gezegd... Toch over vrouwen en... Als je had gezegd dat Marijke het goed had gehost, dan had Marijke gestemd. Je hebt dat niet gezegd? Je bent mijn luisteraars en ik zei... Ja... Uw mama, Marijke... Dat kan niet meer. Ik dacht in het begin. Dan had ik echt gehoopt. Laatst gingen we het over. Ik vond dat niet oké. Nee. Nee. In ieder geval, als je de maal vermaakt, is dat niet meer zo. Dat is met de Oskar altijd, dat je geroast wordt. Sommige moppen zijn niet altijd even goed of even toepasselijk. Maar ja, dat moet je echt wel even incasseren en aflaten rollen. Blijkbaar was het ook zoiets met die reactie van die vrouw. Soms lichter op reageren, maar dat hij wel heel erg reageerde op wat Will Smith deed. Dat weet ik niet, dat heb ik niet gezien. Het zou geweest zijn dat er beelden zijn van hoe de vrouw reageerde als Will Smith dat deed. Dat is niet passeren, maar ik wou er niet op kijken. Ik denk... Ik zou het niet weten. Heb je dat niet gezien? Jawel. Jawel, maar niet de reactie. Ik heb van die reactie gezien en dat wou ik niet zien. Ik dacht van nee, ik heb al genoeg van haar. Ik denk dat die mens, wat er ook gebeurd is, allemaal onder veel druk, en dat is Hollywood, maar zijn grootste straf is eigenlijk dat heel het idee dat hij nu eindelijk een Oscar heeft gewonnen, gewoon niemand onthouden, want wat hij die avond deed, overschaduwde zijn eigen winst. En ik denk dat als je daar achteraf terug op nadenkt, terug naar die avond, als Will Smith zijnde, terug denkt van, man, ik heb daar een Oscar gewonnen, ik denk dat dat een zwarte vlek is op die winst voor hem. Dus ja, dat deed hem zijn eigen maat. Ja, ik denk dat hij redelijk snel vergeten zou zijn, over zijn carrière gewijs. Maar die Oscar is wel gewonnen. Dat is wel een mooie ding voor zijn carrière. Hij heeft dan wel zijn best gedaan, en dat is dan een goeie rol. Hij heeft die wel verdiend. Ik heb hem nog niet gezien, maar dat is blijkbaar wel goed geacteerd. Toch verdiend. Maar ja, kijk, hij heeft het voor zijn eigen alleen maar het grootste verkloot, denk ik. Chris Rock had er heel veel comedy uit kunnen slagen. Die zijn zaalshows waren blijkbaar echt al zo... Of the chart. Hij is de grootste verliezer. Will Smith is de grootste verliezer. De enige. Dat was zelfs geen mannelijke vuistje, dat was echt gewoon zo... Een klets. Ja, dat had nog erger geweest. Ja, dat is echt zo van... Bush Rock heeft dat wel geowned. Of Will Smith slaat goed mee met pussy. Ja, wat duidelijk. Dat was echt zo van... Oké. Niet mega hard van... Maar zo zie je wel dat dat nog professioneel is. Gewoon van op het podium staan en mensen toespreken en zo. Want ook zo, dat niet direct in de aanval of in de verdediging teruggaan. En hoe snel hij zijn eigen heeft... Will Smith just fucking hit me? Ja, voilà. De greatest night in television history. Zo'n dingen die je heel snel kan nadenken. Want anders... Snap. Dan valt het stil. Zit je er jaloers op dat je je naam snapt? Dat kan ik niet. Bedankt voor het luisteren. Ik was en ben en zal altijd Yorrick zijn. Ik was hier niet alleen, ik was hier ook met... Alexander Ruf. Alexander Ruf. Stephan. Maarten. Zeer goed. Tot volgende week. Bye bye. Doei. Peace, man. Als er maar gezelft wordt met z'n zus.