42 - The Black Cyclone
Door Yorrick • 6 februari 2022
Over deze aflevering
In het begin van de 20e eeuw vloog de eerste zwarte wielrenner Major Taylor alle andere wielrenners voorbij. Zijn verhaal is onbekend en vrijwel door iedereen vergeten maar dankzij een trouwe luisteraar (en ook een beetje dankzij onze Maarten) ken jij weldra wél zijn spectaculair verhaal! En we eten ook speciale snoepjes...
Inhoud
Wielrennen is in Vlaanderen bijna een religie. We kennen allemaal de Tour de France en namen als Wout van Aert en Remco Evenepoel. Maar ken je ook het verhaal van Major Taylor? Meer dan 100 jaar geleden was hij de snelste wielrenner ter wereld, maar zijn verhaal is door velen vergeten. In de podcast vertelde Maarten over deze bijzondere atleet, ook wel bekend als "The Black Cyclone".
Van marketingstunt tot wereldkampioen
Marshall Walter Taylor, beter bekend als Major Taylor, werd geboren aan het einde van de 19e eeuw in Amerika. Als Afro-Amerikaanse jongen was het niet vanzelfsprekend dat hij een fiets had. Dankzij de rijke familie waar zijn vader werkte, kreeg hij toch al op jonge leeftijd een fiets en leerde hij er allerlei trucjes mee. Hij werd zo goed dat hij als tiener voor een fietsenwinkel mocht werken om klanten te lokken. Omdat hij daarbij een oud soldatenuniform droeg, kreeg hij de bijnaam "Major".
Al snel bleek dat Taylor niet alleen trucjes kon, maar ook razendsnel was. Hij begon wedstrijden te winnen, maar dat was niet naar de zin van de toenmalige wielerwereld. Racisme was in die tijd heel normaal en Taylor werd vaak uitgesloten van wedstrijden. Toch gaf hij niet op en werd hij een echte kampioen. Zelfs toen hij de beste was, probeerden tegenstanders en toeschouwers hem het leven zuur te maken. Er werd met ijs naar hem gegooid, er werden spijkers op de baan gelegd en andere renners probeerden hem letterlijk van de baan te rijden. Eén keer werd hij na een valpartij zelfs gewurgd door een tegenstander tot hij flauwviel.
Een superster met een tragisch einde
Ondanks alle tegenkanting bleef Major Taylor winnen. Hij werd de tweede zwarte wereldkampioen ooit, in eender welke sport. In Europa werd hij onthaald als een absolute superster. Hij had nog veel meer kunnen winnen, maar uit geloofsovertuiging weigerde hij om op zondag te koersen. Dat was net de dag waarop de belangrijkste wedstrijden plaatsvonden.
Taylor stopte al op 32-jarige leeftijd met wielrennen, mentaal uitgeput door het constante racisme. Daarna ging het bergaf. Door slechte investeringen en de beurscrash verloor hij al zijn geld. Uiteindelijk verlieten zijn vrouw en dochter hem. Hij stierf eenzaam en arm op 53-jarige leeftijd en werd begraven in een anoniem graf. Gelukkig kreeg zijn verhaal nog een mooi einde. Zeventien jaar na zijn dood legden enkele van zijn vroegere tegenstanders geld samen om hem een eervolle rustplaats te geven. Vandaag de dag wordt Major Taylor herinnerd als een pionier en een held die de weg vrijmaakte voor andere zwarte atleten.